passion of the christ

Ο Χριστός είναι η οδός και η αλήθεια και η ζωή!

Και προχωρήσαμε μέσα στη νύχτα, μητέρα
Εκείνος, πάντα δίπλα μου, μέσα στη σιωπή του,
με κοίταζε ήρεμα, μ’ οδηγούσε...
κι εγώ, μητέρα, εγώ η κόρη σου,
σίγουρη στο διάβα μου, τον σιγοκοίταζα,
παίρνοντας, σε κάθε ματιά του, αξία ζωής.

Και περπατήσαμε, μητέρα, σε κάθε μέρος,
σε κάθε γωνιά της πόλης, σε κάθε γειτονιά,
εκεί, που θλίψη και πόνος γίνονται ένα...
και είδα και την άλλη πραγματικότητα,
πρόσωπα πονεμένα, μητέρα, απελπισμένα,
με κατακόκκινα μάτια, γιομάτα απόγνωση,
στιγμές συμπαράστασης και εγκατάλειψης,
ώρες των πολλών γιατί, μητέρα, για τον καθένα,
μικρά παράπονα πικρίας, μύριοι αναστεναγμοί,
χείλη τρεμάμενα, αναφιλητά, πόνος...

Kαι καθώς περιδιαβαίναμε τα λευκά κρεβάτια του πόνου,
έστρεψα το βλέμμα στο πρόσωπό του και είδα,
είδα θλίψη και δάκρυα και αγάπη,
είδα στα μάτια του αβάστακτο πόνο,
είδα, μητέρα, απ’ το τρεμάμενο Άγιο στόμα του,
είδα και άκουσα λέξεις παρηγορητικές, λέξεις συμπόνιας.

Κι ύστερα, ύστερα ακούμπησε απαλά το χέρι σε μένα
και με προσκάλεσε και παρακαθίσαμε μαζί
και συντροφέψαμε τους πονεμένους, ώρες πολλές
και τους μιλήσαμε, μητέρα, κι ακούσαμε,
ακούσαμε τη φωνή τους, κάθε τους ψίθυρο...

Ο Χριστός έρχεται κοντά μας ...και νοιάζεται πιότερο για τους "πάσχοντες"...για το χαμένο πρόβατο ...το ένα από τα εκατό...και όταν ανοίξουμε την πόρτα της καρδιάς μας ...αλλάζει η ζωή μας...κι αρχίζουμε να ελπίζουμε...αρχίζουμε να πορευόμαστε με πίστη...μαθαίνουμε να υπομένουμε...μπορούμε και αγωνιζόμαστε ...και κρατώντας το Σταυρό μας πορευόμαστε προς το Γολγοθά της θυσίας και της νίκης...

Ημέρα Δεκάτη εβδόμη- η προσευχή :


Η προσευχή είναι η οδός για να πορευτούμε προς τα ουράνια… να επισκεφτούμε και να μιλήσουμε με τον Χριστό της Ελπίδας και της Αγάπης.

Η προσευχή μας επιτρέπει να ανοίξουμε την καρδιά μας, να δοξάσουμε τον Κύριο για τη ζωή που μας έδωσε, να κλάψουμε για τις αμαρτίες μας κι ακόμη για να ζητήσουμε τη βοήθεια του πιότερο για τους άλλους.

Η προσευχή είναι δωρεά και χάρις και πηγή ελπίδας για να μας δοθεί το έλεος του Θεού.

Η προσευχή που γίνεται με ταπείνωση και πίστη ανοίγει την πόρτα τ’ ουρανού και διασκορπίζει θυμιάματα και δάκρυα μετανοίας ενώπιον του Θεού.


Πολλές φορές αφήνω το νου μου να τρέξει προς τα πίσω ,στα μέρη των λαθών και των παραλείψεών μου, εκεί που η ψυχή έπεσε κι άρχισε να κλονίζεται η χάρις του Θεού κι ευθύς αναλογίζομαι τα γιατί…και ψάχνω για την αιτία και θλίβομαι και συντρίβεται η καρδιά μου και σκύβω το κεφάλι με ταπείνωση και προσεύχομαι.

Κι όταν η καρδιά απλώνεται ενώπιον του Κυρίου μας ως λιβάνι και σμύρνα και χρυσός, τότε μέσα από δάκρυα χαράς αναφωνώ με ταπείνωση : «Χριστέ μου, βοήθησέ με ως θέλεις…και ως γνωρίζεις…

At The Cross- French Version

Η Αγάπη του Χριστού...


Η Αγάπη του ταπεινού Ιησού λέγεται φτωχός και δυστυχισμένος...

Η Αγάπη του λέγεται άρρωστος και φυλακισμένος...

Η Αγάπη του λέγεται πεινασμένος και διψασμένος...

Η Αγάπη του λέγεται ξένος και μετανάστης...

Η Αγάπη του λέγεται βοήθεια και παρηγορία...

Η Αγάπη του λέγεται φιλοξενία και αλληλεγγύη...

Η Αγάπη του λέγεται συμπάσχω και συμπονώ...

Η Αγάπη του αγκαλιάζει τα μικρά παιδιά, τα πεινασμένα...

Η Αγάπη του συντροφεύει τούς άστεγους...

Η Αγάπη θυσιάζεται για τον κάθε άνθρωπο...

Η Αγάπη του μας κτυπά την πόρτα της καρδιάς μας...

Η Αγάπη του κτυπά την πόρτα της καρδιάς των δυνατών του κόσμου...

Η Αγάπη του περιμένει..

Jesus Stations of the Cross

Οι δυνατοί του κόσμου...

Κάποτε πρέπει να αλλάξουν πολιτική...και τότε το πρώτο τους βήμα είναι να βάλουν τη διπλωματία στο περιθώριο ...

Και το δεύτερο βήμα τους είναι ν' ανοίξουν την καρδιά τους...και να απλώσουν χέρι βοήθειας στούς φτωχούς και τους πεινασμένους της γης...

Και το τρίτο τους βήμα είναι να βάλουν στην καρδιά τους το Χριστό και την Αγάπη του για τους ανθρώπους και τον κόσμο...

Make Poverty History (Faith Hope Charity) Song Darfur Sudan

Ημέρα εικοστή Τρίτη-η φτώχεια :


Η φτώχεια ,ο δικαστής των πλουσίων ,το κριτήριο της Θεϊκής δικαιοσύνης, η δοκιμασία της Αγάπης του, το μέτρο της ταπείνωσης μας , το δάκρυ και το κλάμα της πονεμένης μάνας…

Και αν ρωτήσουμε τον ουρανό τι είναι φτώχεια…ο ουρανός θα μας δώσει την ελπιδοφόρα και ζωογόνο βροχή του … και θα καρπίσει το περιβόλι του φτωχού …και θα ξεδιψάσει τον οδοιπόρο της ερήμου…

Κι αν ρωτήσουμε και πάλι τι είναι φτώχεια, μπορούμε να απαντήσουμε με σιγουριά ότι είναι η εύνοια της Θεϊκής Αγάπης, γιατί έχει σύντροφο και αδελφό της τον ίδιο τον Χριστό.

Κι αν ζητήσουμε από τη φτώχεια να μας μιλήσει, θα μας καλέσει στο φτωχικό της και θα μας φιλοξενήσει και καλόκαρδα θα κόψει το λίγο ψωμί και θα το δώσει στον επισκέπτη.

Η φτώχεια είναι ήσυχη και ταπεινή και υπομονετική και δεν γογγύζει, ούτε εναντιώνεται στον εαυτό της.

Κι έχει αδέλφια της η φτώχεια την απλότητα και την πραότητα και την ταπείνωση και σύντροφος της είναι η υπομονή και η ελπίδα και η αγάπη για τον άνθρωπό και τον Θεό.

Και χαίρεται η φτώχεια και υμνεί και δοξολογεί και σπλαχνίζεται και ελεεί τους πάσχοντες και συμπαρίσταται ,μέσα από το υστέρημά της … και κλαίει για τη σκληρότητα των άλλων και προσεύχεται γι αυτούς…

Είναι, λοιπόν, η φτώχεια η δοκιμασία μας…είναι το κριτήριο της διάκρισής μας…το μέτρο της καταξίωσής μας ενώπιον του Κυρίου μας…

World Hunger

Τα αδέλφια του Χριστού


Φίλες και φίλοι μου, κάποτε ρώτησαν ένα γέροντα και του ζήτησαν να τους μιλήσει για την Αγάπη του Χριστού κι αυτός, αφού εσιώπησε για λίγο, έσκυψε χαμηλά το κεφάλι του, κάνοντας με ταπείνωση το σημείο του σταυρού, κι άρχισε να κλαίει σιωπηλά…

Τότε τον ρώτησαν ξανά : Πες μας γέροντα, γιατί κλαις…και συνέχισαν …έτσι είναι η αγάπη για τη οποία μας μίλησε ο Χριστός, δηλαδή πόνος και θλίψη και βάσανα…κι εμείς ,τι πρέπει να κάνουμε για να μπορέσουμε να σταθούμε άξια σε τούτο τον κόσμο και να ελπίζουμε…

Κι ο σεβάσμιος γέροντας, αφού σκούπισε με το κομποσχοίνι τα δάκρυα του από το γαλήνιο πρόσωπό του και ασπάστηκε το σταυρό αποκρίθηκε : Παιδιά μου, όταν τα βράδια γέρνω για λίγο να ξεκουραστώ, θυμούμαι τον Κύριο μας, που δεν είχε που την κεφαλήν κλίνη…και θυμάστε τι απάντησε σε κάποιον, όταν του είπε … « θα σε ακολουθήσω όπου κι αν πας Κύριε» …

Σας το θυμίζω …κι ακούστε προσεχτικά τα λόγια του γλυκύτατου Ιησού : « Αι Αλώπεκες φωλεούς έχουσι και τα πετεινά του ουρανού κατασκηνώσεις, ο δε υιός του ανθρώπου ουκ έχει που την κεφαλήν κλίνη».

Και κλαίω ,παιδιά μου, γιατί εγώ έχω και στρώμα και κρεβάτι και μια κάμαρα…κι ακόμη λίγα ξύλα για το χειμώνα…ενώ ο Κύριος μας τα εστερείτο αυτά και δεν επεδίωκε να τα κερδίσει, γιατί η καρδιά του ήταν κοντά στον πάσχοντα άνθρωπο…

Κι αυτός ο «πάσχοντας» της εποχής μας είναι οι άρρωστοι και οι φυλακισμένοι, οι ανήμποροι και οι φτωχοί, οι ταλαίπωροι των ναρκωτικών και του AIDS, οι άστεγοι, οι περιφρονημένοι και οι διωγμένοι από τον κόσμο ένεκεν της αγάπης τους για δικαιοσύνη…

Κι ακόμη, τα μικρά των φτωχογειτονιών και των πολέμων…και τα πεινασμένα παιδιά της Αφρικής και της Ασίας, που μας μιλούν σιωπηλά μέσα από την πονεμένη λάμψη των ματιών τους…και μας εκλιπαρούν να τα βοηθήσουμε…να τα συμπονέσουμε και να τα νιώσουμε…

Γι αυτά κλαίω, παιδιά μου, για την Αγάπη του Χριστού και για τ’ αδέλφια της Αγάπης του…αυτά δε με αφήνουν να αναπαυτώ…

Jesus at the cross 2

Ο Χριστός της Αγάπης είναι κοντά μας...


Kαλή μου μητέρα...ναι, ήρθε κοντά μου
κι άπλωσε το χέρι σε μένα, την μικρή ελαφίνα σου,
το αδύναμο σπουργιτάκι της καρδιάς σου
και μου ΄δειξε, μητέρα, Εκείνος μου ΄δειξε την αλήθεια,
με τόση αγνότητα, τόση γαλήνη, μητέρα,
λέγοντάς μου: Ήρθε η ώρα να "δεις" και είδα...

Ναι, μητέρα, μου ΄δειξε την αλήθεια κι είδα...
είδα ότι έκλαιε, μητέρα, το είδα στα μάτια της αγάπης του
έκλαιε για όλο τον κόσμο, για τους ασήμαντους, μητέρα,
για όλους τους κατατρεγμένους και τους πονεμένους,
έκλαιε για τα μικρά παιδιά, τα πεινασμένα,
έκλαιε, μητέρα, για τα κτυπημένα παιδιά των πολέμων,
έκλαιε για τους φτωχούς και τους φυλακισμένους,
έκλαιε για την αδικία και τη σκληρότητά μας,
έκλαιε για τον εγωισμό και την κυνικότητά μας,
έκλαιε, μητέρα, για ασπλαχνία μας, την καταπίεση των φτωχών,
έκλαιε για την ύπνωση και την απραξία μας,
έκλαιε για την υπεροψία του πλούτου,
έκλαιε, μητέρα, για την έλλειψη της αγάπης,
έκλαιε, μητέρα, για τα νιάτα που χάνονται καθημερινά,
δίνοντας τη ζωή της, δίχως λόγο, στα ναρκωτικά...

Ναι, μητέρα, με χαιρέτησε και έκλαιε για μας,
για τα παιδιά όλου του κόσμου, για τους νέους,
για το Γιάννη και τη Μαρία, για το Θέμι και την Ήρα...

Ναι, μητέρα, με χαιρέτησε κι έκλαιε...

Καλή σου νύχτα, μητέρα!

Jesus of Nazareth

Ο Χριστός της Αγάπης κτυπά την πόρτα της καρδιάς μας...

Ο Χριστός της Αγάπης δε μίλησε...δεν παραπονέθηκε... δε γόγγυσε εναντίον κανενός...και ταπεινώθηκε...και υβρίστηκε...και χλευάστηκε ...και μαστιγώθηκε...και φυλακίστηκε...

Και πάλι δε μίλησε...ούτε παραπονέθηκε...και πήρε επάνω του ,σιωπηλά ,όλο τα βάρη και τις αμαρτίες των άνθρώπων και του κόσμου...και σήκωσε το Σταυρό της θυσίας...

Και ο ταπεινός Ιησούς,ιδιαίτερα στις δύσκολες μέρες που περνάμε...τώρα που όλα μπήκαν στη διαδικασία των αριθμών...και η ύλη και η σάρκα και ο ναρκισισμός ροκανίζουν ύπουλα την ζωή των ανθρώπων και πιότερο των νέων...

Ο Ιησούς της Αγάπης ...ο Ιησούς των φτωχών και των ταλαίπωρων της ζωής...ο Ιησούς των αρρώστων και των φυλακισμένων...των ξένων συνανθρώπων μας και των πεινασμένων ...μας κτυπά την πόρτα της καρδιάς μας...και μας περιμένει...

Jesus of Nazareth - Before Pilate

Πρότυπα αγώνων ομολογίας και πίστης...

Μορφές σεπτές και Άγιες ,που ομολόγησαν την πίστη τους στον Χριστό της Αγάπης .

Άγιες Μορφές ,που δε φοβήθηκαν και δε λιποψύχησαν μπροστά στο θάνατο.

Αγωνιστές της Αγάπης,αδέλφια και μαθητές του Κυρίου μας, γενναίοι και ατρόμητοι απέναντι στους διώκτες και τους δημίους τους.

Μάρτυρες της πίστης και στυλοβάτες της Ορθοδοξίας,απλοί και ταπεινοί μέχρι το τέλος.

Κι έπαθαν... δεινοπάθησαν ...χλευάστηκαν...υβρίστηκαν... βασανίστηκαν...έτσι, όπως ο ταπεινός Ιησούς και δεν αρνήθηκαν...δεν έχασαν την πίστη και το θάρρος τους...

Κι έγιναν πρότυπο και παράδειγμα στην σύγχρονη και υλιστική εποχή μας ...αυτοί οι απλοί και ταπεινοί στρατιώτες του Χριστού.

Ημέρα εικοστή δεύτερη - οι μάρτυρες των διωγμών :

Οι Μάρτυρες των διωγμών είναι η πνευματική μας τροφή και η ψυχική παρακαταθήκη ,είναι το αλάτι στη ζωή μας, η υπενθύμιση του καλού αγώνα, το αιώνιο παράδειγμα για την κατά Χριστόν ζωή και πίστη και αφοσίωση και ομολογία.

Οι μάρτυρες των διωγμών είχαν ως παράδειγμα τον Κύριον μας, τα πάθη και την Αγάπη του για τους ανθρώπους και την άκρα ταπείνωση του.

Οι μάρτυρες των διωγμών υπέστησαν τα πιο σκληρά βασανιστήρια για να αρνηθούν τον Χριστό κι όμως έμειναν στύλοι ακλόνητοι, δούλοι πιστοί, καλοί και ενάρετοι μαθητές της Αγάπης.

Και την ύστατη στιγμή του ναι ή του όχι διάλεξαν και ομολόγησαν Χριστόν τον Εσταυρωμένον και Αναστάντα κι έστρεψαν το βλέμμα προς τον ουρανό…και προσευχήθηκαν κι έκαναν την ψυχή τους φως και Αναστάσιμο λουλούδι για τον Κύριο της Αγάπης.

Ούτε φωτιά, ούτε άγρια θηρία, ούτε παγετός, ούτε απάνθρωπα βασανιστήρια, ούτε εξευτελισμοί, ούτε δελεαστικές προτάσεις και μεγαλεία, ούτε ξίφος λύγισαν την πίστη τους κι έφυγαν με ταπείνωση, ομολογούντες τον αληθινόν Θεό.

Οι μάρτυρες των διωγμών, άντρες και γυναίκες, γέροι και νέοι, στρατιώτες και αξιωματικοί, μικρά παιδιά…ακολούθησαν το δρόμο του Χριστού και τη στενή πύλη και σήκωσαν κι αυτοί τον σταυρόν του μαρτυρίου, για να γίνουν κι αυτοί φως ,ανάμεσα στο Φως και την Αλήθεια…

Ο δωδεκάλογος της ωριμότητας .

Ώριμος είναι :

Εκείνος που εγκαταλείπει μία λανθασμένη παλιά πεποίθηση.

Εκείνος που κάνει εκείνο που είχε πάντοτε φοβηθεί.

Εκείνος που ευχαρίστως ακούει μία παρατήρηση.

Εκείνος που παραδέχεται τις ελλείψεις του.

Εκείνος που αναγνωρίζει τα σφάλματά του.

Εκείνος που συνέρχεται μετά από ένα τρομερό κτύπημα.

Εκείνος που αντιλαμβάνεται ότι είναι πάντα μόνος.

Εκείνος που δέχεται μία κριτική.

Εκείνος που αναγνωρίζει για ποιο πράγμα είναι ικανός.

Εκείνος που τα παθήματά του γίνονται μαθήματα.

Ναρκωτικά...κι αν πέσω...ξανασηκώνομαι...

Φίλε μου, αυτό αξίζει...κι αυτό να κάνεις κάθε φορά που δίνεσαι σ' αυτή την τρέλλα...

Και σου λέμε μην απελπίζεσαι...μην απογοητεύεσαι...

Κι όσες φορές κι αν κάνεις λάθος...όσες φορές κι αν πέσεις...άλλες τόσες να ξανασηκωθείς...

Και βάλε την ελπίδα προσκέφαλό σου... και σκεπάσου με την αισιοδοξία...και υποσχέσου στον εαυτό σου ότι θα ξαναπροσπαθήσεις...

Και σαν ξημερώσει η μέρα άρχισε τον αγώνα σου...όσο μπορείς...έστω και λίγο...αλλά άρχισέ τον...και μη σταματάς...