Οι Έλληνες του 1940 !

Μοιάζει σαν παραμύθι, σαν μια ιστορία των παλιών καιρών …όπου ο ήρωας αντιμετώπιζε με θάρρος τον κακό δράκο και τον νικούσε… και ελευθέρωνε την πατρίδα του …και την απάλλασσε από τη σκληρή και απάνθρωπη παρουσία του…και τον πετούσε στη θάλασσα…κι ύστερα κτυπούσε τις καμπάνες… και χαιρόταν με το λαό και πανηγύριζε…

Έτσι θυμόμαστε όλοι αυτή τη νίκη του καλού απέναντι στο κακό…τότε που χαιρόταν η παιδική μας καρδιά και αγαλλίαζε …και μπολιαζόταν η ψυχή μας με αρχές και ιδανικά της αλήθειας και της ελευθερίας και της δικαιοσύνης…

Κι οι Έλληνες του 1940 έζησαν αυτό το υπέροχο ηρωικό παραμύθι…και είπαν το «ΟΧΙ» στο φασιστικό δράκο…και πάλεψαν μαζί του…και φώναξαν «ΑΕΡΑ»…και του έδωσαν μια δυναμική «τσαρουχιά» και τον πέταξαν στη θάλασσα…

Και στις 28 Οκτωβρίου του 1940 μίλησαν…και τραγούδησαν…και χόρεψαν…κι ύστερα στάθηκαν μπροστά στον εχθρό και τον κοίταξαν θαρραλέα στα μάτια…και δεν λιποψύχησαν και θυσιάστηκαν για «βωμούς και εστίες»…

Και πάλεψαν για τις πανάρχαιες αξίες της φυλής μας…αυτές τις πανάξιες παρακαταθήκες του γένους των Ελλήνων…και τις τίμησαν με το αίμα τους…με την ίδια τους τη ζωή και το είναι τους…

Και δε τους φόβισε ο κακός φασιστικός δράκος…ούτε δείλιασαν μπρος την υπεροπλία και τη στρατιωτική μηχανή του…ούτε στα παχιά του λόγια και τις φοβέρες του…κι ακολούθησαν τον ευθύ δρόμο, αυτόν που ακολουθούν οι λεβέντες και τα παλληκάρια…

Κι έγιναν ήρωες…και τίμησαν την πατρίδα τους…και παραδειγμάτισαν…κι άφησαν την σφραγίδα της θυσίας στα χώματα των αγώνων…εκεί στις κορυφές των χιονισμένων βουνών…σε κάθε πέτρα…σε κάθε μικρό χορταράκι…

Οι Έλληνες, λοιπόν του 1940,ήταν οι παιδικοί μας ήρωες…αυτά τα ατρόμητα παιδιά που μεγαλούργησαν…που στάθηκαν όρθιοι στους αγώνες…αυτά τα παλληκάρια που πολέμησαν για την μάνα και τον πατέρα και τα παιδιά…που έκλαψαν για την πατρίδα τους …που στήριξαν τις ελπίδες τους στην Παναγιά, την μητέρα και στυλοβάτη τους Έθνους μας…

Και παραμέρισαν κάθε εμπόδιο της καθημερινότητας και προχώρησαν…κι αποχαιρέτησαν γονείς κι αδέλφια… κι αγκάλιασαν τη μικρή αγαπημένης τους… κι έσκυψαν και πήραν λίγο απ’ το χώμα της γειτονιάς τους…κι έφυγαν τραγουδώντας, πηγαίνοντας στο «γάμο»της πατρίδας τους, για να δώσουν το «δώρο» του χρέους…

Έτσι πορεύτηκαν τα παλληκάρια του χρέους και της τιμής ,οι παιδικοί ήρωες του 1940…αυτά τα παιδιά ,που πότισαν το δέντρο της ελευθερίας με το αίμα τους …που στόλισαν την Ελλάδα με τη ζωή τους …που κάρπισαν τις αξίες και τα ιδανικά…που μας έκαναν να ονειρευόμαστε…

Αυτοί οι Έλληνες του 1940 μεγαλούργησαν… και καταξίωσαν την πατρίδα μας …κι έγιναν παραδείγματα για όλο τον κόσμο…για μας τους Νεοέλληνες, για τα παιδιά και τους νέους της πατρίδας μας…

Κι άφησαν υποθήκες και παρακαταθήκες αξιών…και οράματα και όνειρα για τους νέους …για το «δέον»και το «πρέπον»…για την καταξίωση της πατρίδας μας…για τις παραδόσεις και τον πολιτισμό της…για την ευθύνη της απέναντι στην πορεία του κόσμου…

Οι Έλληνες του 1940 πορεύτηκαν προς τη δόξα…και ζωγράφισαν με το αίμα τους την πατρίδα μας και τον κόσμο…και τραγούδησαν κι έψαλλαν…κι έφτιαξαν στεφάνια από το χιόνι και τα αγριολούλουδα των βουνών…και με το αίμα και το δάκρυ τους έγραψαν λέξεις και στίχους ηρωικούς…

Οι Έλληνες του 1940 στάθηκαν όρθιοι και αγέρωχοι απέναντι στη λαίλαπα του φασιστικού θηρίου…αυτού του κακού δράκου των παραμυθιών…και μας έδειξαν με τη θυσία τους την αξία χρέους προς την πατρίδα και την πίστη και την οικογένεια…

Ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας και μαζί ανοίγονται και τα ουράνια… και βλέπω παιδιά αμούστακα και νέους και νέες…και τα πρόσωπα και τα μάτια τους να λάμπουν…και να φορούν στεφάνια στις κεφαλές τους ...και να τραγουδούν για την ελευθερία της πατρίδας μας…για την ελευθερία της Ελλάδα μας…και να χορεύουν για τη θυσία τους…και να κερνούν απ’ το αθάνατο κρασί του 1940…και να κλαίνε …και να γελάνε …και να μας χαιρετούν…

Οι Έλληνες του 1940,φίλες και φίλοι μου, έδωσαν…και αναμένουν κι από μας να δώσουμε στον κόσμο…να οδηγήσουμε την ανθρωπότητα όχι με τη δύναμη της τεχνολογίας, αλλά με την απεραντοσύνη των αξιών, αυτών των αρχών που πάντοτε ήταν στην καρδιά της φυλής μας και τις καθοδηγούσε…

Κι ελπίζουμε …ελπίζουμε ότι αυτή η αλλοπρόσαλλη εποχή που ζούμε δεν θα αλλοτριώσει την ανθρωπιά και τις αξίες μας …και το πανάρχαιο ζυμάρι της φυλής μας δε θα καταστραφεί…γιατί και πάλι, ίσως κληθούμε να δώσουμε…ίσως, ποιος ξέρει…

Κλείνω το αλφαβητάρι και κοιτάζω στα μάτια τους νέους της πατρίδας μας…και τους ρωτώ…και με βεβαιώνουν…και μου χαμογελούν…και μου λένε για τον κακό δράκο του φασισμού….και καμαρώνουν για τους Έλληνες του 1940…για τους λεβέντες και τα παλληκάρια της Ελλάδας…

Προσευχόμαστε για τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλο !

Και ευχόμαστε ο Πανάγαθος Θεός να του χαρίζει υγεία,ώστε να συνεχίσει να διακονεί τον λαόν του...

Και προσευχόμαστε οι ανάξιοι για τον ΄Αξιο...για τον ταπεινό ,που κάλεσε τα νιάτα να έρθουν κοντά στην Εκκλησία του Χριστού...

Για τον Σεπτό Ποιμενάρχη που έκλαιε για το ποίμνιο του...

Και στέλνουμε τα δάκρυα μας ,ως μικρή ικεσία στο Χριστό της Αγάπης ,για τον Αρχιεπίσκοπο μας...

Και κρούομε την θύρα και αναμένουμε...και ελπίζουμε...ελπίζουμε σε Σένα Χριστέ μου ! Εσύ ,Εσύ ,Κύριε,πράξε ...όπως θέλεις...κι όπως γνωρίζεις..

Έτσι μιλάμε στους νέους...έτσι τους μαθαίνουμε να αντιστέκονται...

Αντιστέκομαι όταν έχω προβλήματα και προσπαθώ να τα λύσω υπομονετικά, γιατί ξέρω πως η ζωή είναι όμορφη μαζί με αυτά…

Αντιστέκομαι στην παρέα μου, όταν γυρνώ την πλάτη και φεύγω κι αυτό είναι ευθύτητα και απόφαση…

Αντιστέκομαι τις στιγμές της μοναξιάς μου, κάθε στιγμή που η αισιοδοξία πληγώνει την ψυχή μου, όταν δε χάνω το θάρρος μου, όταν δε λυγίζω…

Αντιστέκομαι όταν γνωρίζω τους κινδύνους των ναρκωτικών και δε γίνομαι θύμα τους…

Αντιστέκομαι όταν χρησιμοποιώ τη σκέψη και τον αυτοέλεγχο, όταν κρίνω προσεχτικά, όταν αποφασίζω με περίσκεψη, όταν φωνάζω όχι στις «ουσίες» και στις πλάνες εξαρτήσεις…

Αντιστέκομαι όταν ζητώ συμβουλές, όταν είμαι κοντά στην οικογένειά μου,όταν μιλώ για τον εαυτό μου και τα δικά μου προβλήματα…

Αντιστέκομαι όταν δεν απογοητεύομαι, όταν ελπίζω, όταν λέω στον εαυτό μου ότι θα ξαναρχίσω τη ζωή μου, ότι θα προσπαθήσω ξανά…

Αντιστέκομαι όταν διαλέγω την παρέα μου, όταν έχω οράματα για πρόοδο και πολιτισμό..

ELPIZO

ELPIZΟ,μια λέξη γιομάτη ζωντάνια και αισιοδοξία...μια λέξη που δίνει κουράγιο και θάρρος και υπομονή και πίστη...

ELPIZO (Ελπίζω) σημαίνει ότι ζω, ότι δε φοβάμαι,ότι δίνω στη ζωή μου ουσία και περιεχόμενο...

ELPIZO ,σημαίνει ότι υπομένω και αντέχω...ότι στέκομαι όρθιος...

ELPIZO ,σημαίνει ότι δε γογγύζω...σημαίνει ότι δεν παραπονιέμαι...ότι βλέπω με αγάπη τους ανθρώπους και τον κόσμο...

ELPIZO ,σημαίνει ότι μάχομαι για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη...ότι αγωνίζομαι με αγάπη Χριστού για το συνάνθρωπό μας...ότι συμπάσχω για τ' αδέλφια μας...

ELPIZO ,σημαίνει ότι δε φοβάμαι να μιλήσω...ότι είναι χρέος και τιμή μου να ταπεινωθώ...ότι κτυπώ την πόρτα των μεγάλων του ¨Πλούτου¨...

ELPIZO ,σημαίνει ότι αγαπώ την πατρίδα μου...ότι σέβομαι τις παραδόσεις και τους αγώνες του Έθνους μας,ότι πιστεύω στον Κύριο μας,το Χριστό της Αγάπης,του Ελέους και της Δικαιοσύνης...

ELPIZO ,σημαίνει ότι σέβομαι τον κάθε άνθρωπο ανεξάρτητα φυλής και χρώματος και κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης.

ELPIZO,σημαίνει ότι αγαπώ και σέβομαι το περιβάλλον και τη φύση...ότι είμαι αντίθετος σε κάθε σπατάλη και υπερβολή...

ELPIZO,σημαίνει ότι αγαπώ και παλεύω για την αλήθεια...ότι είμαι αντικειμενικός...ότι δεν κατακρίνω...

Αυτό είναι το ELPIZO,μια λέξη για ένα καλύτερο άνθρωπο κι ένα καλύτερο κόσμο,μέσα από την Αγάπη του Χριστού μας.

Ο Χριστός της Αγάπης βασανίστηκε ...και δε μίλησε...

Οι ανόητοι δεν έδειξαν ούτε σεβασμό ,ούτε εντροπή,ούτε έλεος,ούτε ευσπλαχνία...

Και κατατυρράνησαν το Άγιο Σώμα του Κυρίου μας με τη μεγαλύτερη σκληρότητα...

Και κτύπησαν... και βασάνισσαν ...και λοιδώρησαν τον Βασιλέα της Αγάπης...

Κι ήταν μόνος...ολομόναχος...ανθρώπινα αδύναμος...και υπέμεινε...και συγχώρησε...

Κι αυτό το σκηνικό...δυστυχώς δε σταμάτησε...και συνεχίζεται στις μέρες μας...και κάποιοι της ¨εξουσίας¨... απαξιώνουν τόν άνθρωπο...κι εγκληματούν σε βάρος του...και τον βασανίζουν...αλήθεια για ποιο λόγο;

Πρέπει να ξέρουν,όμως,κάτι...ότι στη θέση του κάθε ανθρώπου που βασανίζεται ...πρέπει να ξέρουν ότι βρίσκεται ο ίδιος ο Χριστός...

Γι αυτό...οι ανά τον κόσμο υποψήφιοι βασανιστές...καλά θα κάνουν,αντί να σπέρνουν πόνο και βία και εξευτελισμό...να σπέρνουν μόνο αγάπη...και να μην υποκύπτουν σε παράνομες εντολές...

The Passion of the Christ - Is Mel Gibson Film anti-Jewish?

Ημέρα Ενάτη - υπόσχεση αγώνα

Ο Χριστιανός είναι υπόσχεση αγώνα απέναντι στο Χριστό κι αυτή η υπόσχεση απαιτεί εξόφληση των αμαρτιών μας και παραγωγή καρπών και έργων।

Η αμέλεια, η αδιαφορία, η οκνηρία και η ραθυμία κάνουν τον άνθρωπο να ξεχνά την υπόσχεσή του και να αναλίσκει το τάλαντο που του δόθηκε στα εφήμερα।

Η υπόσχεση του κατά Χριστόν αγώνα σημαίνει δια βίου προσπάθεια ... και υπομονή και ταπείνωση σε θλίψεις και αδικίες και καταφρονήσεις…όμως, αυτό δε μας είπε κι ο Κύριος μας…αυτό δε μας έδειξε με το παράδειγμα και τη θυσία του;

Παράλληλα,όμως, μας μίλησε και για το θάρρος που πρέπει να έχουμε...για να νικήσουμε κι εμείς, όπως νίκησε κι αυτός τον κόσμο και τον θάνατο ,χάριν της αγάπης του για τον αμαρτωλό άνθρωπο...

Υπόσχεση αγώνα σημαίνει ότι αγαπώ τον Χριστό,ότι αγαπώ τους ανθρώπους και αγωνίζομαι γι αυτούς...ότι κλαίω για τον Χριστό ,όπως έκλαιε κι αυτός για τους ανθρώπους...ότι συμπονώ και ευσπλαχνίζομαι και ελεώ και παρηγορώ και βοηθώ από το υστέρημά μου...

Υπόσχεση αγώνα σημαίνει ότι δεν απελπίζομαι...σημαίνει ότι δε χάνω την πίστη μου...ότι ελπίζω στον Κύριον μας ,τον ταπεινό Ιησού...

Θυμάμαι...και δε ξεχνώ...και μαθαίνω την ιστορία του Γένους μας...κι ανάβω μέσα στην καρδιά μου ένα κεράκι μνήμης και περισυλλογής για τη θυσία των αγωνιστών του 1821!

THE GREEK REVOLUTION-1821

Ελευθερία ή θάνατος

Λέξεις ηρωϊκές…άγγελμα νίκης…φωνές θυσίας…υπόσχεση αγώνα…αγάπη για την πατρίδα και το γένος…ουράνια προσευχή και πίστη…σύμβολο αιώνιο…χρυσή παρακαταθήκη…και σημαία τιμημένη για τους νέους μας !

Η Eπανάσταση του 1821!!



Είχαν περάσει τετρακόσια χρόνια μαύρης δουλείας κάτω από τον Τούρκικο ζυγό κι έρμη η Ελλάδα δεν μπορούσε να αντέξει άλλο…κι άρχισε επιτέλους να μεστώνει η ιδέα για την απελευθέρωση …κι οι Έλληνες ξύπνησαν…κι αφουγκράστηκαν την αγωνία του γένους και πήραν την απόφαση…

Κι απόφαση ήταν μία : Ελευθερία ή Θάνατος! Κι οι λέξεις έγιναν περιστέρι…κι αυτό ετοιμάστηκε για να μεταφέρει το χαρμόσυνο μήνυμα σε κάθε γωνιά της πατρίδας…κι ήρθε κοντά του το δροσερό αεράκι και συντρόφεψε την πορεία του…

Και πήγε σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, σε κάθε σπίτι, σε εκκλησιές και μοναστήρια…στα ψηλά βουνά και στις αετοφωλιές…στα νησιά και στις γαλάζιες θάλασσες… και φώναξε …και φώτισε … κι άναψε τις καρδιές των παλικαριών…
Και πήρε το μήνυμα κι ο αετός κι όρμησε περήφανα …και όργωσε την Ελλάδα μας…και κάλεσε σε συναγερμό κάθε πετάμενο …και πέταξαν τα πουλιά σε κάθε δέντρο, σε κάθε μικρό χορταράκι του αγρού…κι ήρθαν και στο γέρο πλάτανο και του είπαν τα χαρούμενα μαντάτα για την Ανάσταση του γένους…

Κι ο γέρο πλάτανος κούνησε τα κλαδιά του κι άστραψε και βρόντηξε κι έφερε αναταραχή στο σύμπαν… κι η μυγδαλιά άνθισε…κι έλαμψε ο ήλιος και ξημέρωσε… και φωτίστηκε όλη η πλάση …κι Ελλάδα χαμογέλασε…

Και το μικρό περιστέρι, όλο χαρά, πήρε μαζί του το φως της Ελλάδας…και ταξίδεψε μέρα και νύχτα και έφτασε μέχρι τη μικρή Ναζαρέτ…και είδε και άκουσε χαρμόσυνα λόγια και την καλή αγγελία για τον κόσμο…και λόγια κοσμοσωτήρια…

Κι του δόθηκε από την Κυρία των Αγγέλων η ευλογία για το Έθνος μας …κι όλο χαρά κι ελπίδα πήρε το δρόμο για την επιστροφή …κι έφτασε στην Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας…κι αφού ανήγγειλε το κοσμοσωτήριο μήνυμα και την ευλογία…τότε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός σήκωσε το λάβαρο της επανάστασης κι ευλόγησε τον αγώνα…

Και ξεχύθηκαν οι Έλληνες σε κάμπους και σε βουνά…κι άνοιξη έλαμψε στην καρδιά τους… κι άρχισαν να ποτίζουν με το ηρωικό αίμα τους το δέντρο της ελευθερίας της πατρίδας μας…

Ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας και σημειώνω την επανάσταση του 1821…. κι αμέσως μοσχοβολά ο κόσμος από χίλια αρώματα ηρωικά…και βλέπω εικόνες ατρόμητων παλικαριών… και θυσίες για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδας την ελευθερία…
Και παρουσιάζονται μορφές που μας έκαναν περήφανους ως Έλληνες…κι έγιναν οδηγοί για την πορεία της νεότερης Ελλάδας μέσα στον κόσμο…μορφές που μας καταξιώνουν … και μας υπενθυμίζουν το αιώνιο χρέος της προσφοράς μας απέναντι στην ανθρωπότητα …

Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Παπαφλέσσας, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Αθανάσιος Διάκος, Μάρκος Μπότσαρης και τόσοι άλλοι… φώτισαν τον αγώνα με το παράδειγμα τους…με την πίστη και την θυσία τους…με το ηρωικό αίμα τους…

Κι έγιναν το φως για να διαλυθεί το σκοτάδι …για φωτιστεί η καρδιά των Ελλήνων…για καταδείξουν ότι η τυραννία και η βαρβαρότητα δεν έχουν θέση στον κόσμο…και ότι η βία και τα αμέτρητα βασανιστήρια δεν μπορούν να κάμψουν την αγάπη για τις αιώνιες αξίες της πίστης ,της πατρίδας και της ελευθερίας…

Φίλες και φίλοι μου, το 1821 ήταν η σφραγίδα και η υπογραφή της φυλής μας για τον αιώνιο αγώνα της ελευθερίας του κάθε έθνους…ήταν το γκρέμισμα της πιο απάνθρωπης τυραννίας…που επιδίωξε να αφανίσει με κάθε απαίσιο τρόπο το έθνος μας…

Τα 1821 ήταν η ανόρθωση του γένους μας μπροστά στον κίνδυνο του αφανισμού…ήταν η φωνή της αφύπνισης της Ελλάδας …το γκρέμισμα του «ραγιαδισμού»…το στερέωμα της πίστης μας…το άναμμα της φλόγας του πολιτισμού του κόσμου…

Το 1821 μας έδειξε πως οι απλοί άνθρωποι γίνονται ήρωες…πως τα αμούστακα παλληκάρια τιμούν την πατρίδα τους…πως οι γυναίκες γίνονται μάνες του Έθνους…πως η εκκλησία γίνεται στυλοβάτης κι οδηγός και παράδειγμα…

Η επανάσταση του 1821,η Ελληνική επανάσταση, είναι η « μεγάλη έκρηξη » για την ελευθερία…για την πίστη και την πατρίδα …για τους άξιους προπάτορες μας, για τα βουνά και τις θάλασσες μας…για το τιμημένο με τους ηρωικούς αγώνες Ελληνικό χώμα…

Κλείνω το αλφαβητάρι και συλλογίζομαι…και προσεύχομαι…και υμνώ και δοξολογώ…και μακαρίζω…και λέω λόγια τιμής για τους ήρωες μας…και γράφω λέξεις όμορφες για αγώνες και θυσίες ηρωικές…

Και προσκαλώ τους νέους μας να θυμηθούν…και να βάλουν μέσα στη καρδιά τους την ιστορία του Έθνους μας…και να τη διαφυλάξουν σαν την καλύτερη κληρονομιά του κόσμου…γιατί ήταν ιστορία για την ελευθερία μας, γιομάτη αγώνες και στερήσεις και θυσίες…

Ξημέρωσε…ανοίγει η πύλη τ’ ουρανού και ξεχύνεται το φως της ελευθερίας…κι ακούγονται φωνές και ύμνοι και τραγούδια ηρωικά…και βλέπω μορφές ηρωικές να χορεύουν…κι είναι Έλληνες…έτσι κάνουν οι Έλληνες για την ελευθερία της πατρίδας…

Η πιο μεγάλη στιμή του Γένους μας... που πρέπει να θυμόμαστε οι νεότεροι ...για να φτιάξουμε κι εμείς τη δική μας Σημαία !!

passion of the christ

Ο Χριστός είναι η οδός και η αλήθεια και η ζωή!

Και προχωρήσαμε μέσα στη νύχτα, μητέρα
Εκείνος, πάντα δίπλα μου, μέσα στη σιωπή του,
με κοίταζε ήρεμα, μ’ οδηγούσε...
κι εγώ, μητέρα, εγώ η κόρη σου,
σίγουρη στο διάβα μου, τον σιγοκοίταζα,
παίρνοντας, σε κάθε ματιά του, αξία ζωής.

Και περπατήσαμε, μητέρα, σε κάθε μέρος,
σε κάθε γωνιά της πόλης, σε κάθε γειτονιά,
εκεί, που θλίψη και πόνος γίνονται ένα...
και είδα και την άλλη πραγματικότητα,
πρόσωπα πονεμένα, μητέρα, απελπισμένα,
με κατακόκκινα μάτια, γιομάτα απόγνωση,
στιγμές συμπαράστασης και εγκατάλειψης,
ώρες των πολλών γιατί, μητέρα, για τον καθένα,
μικρά παράπονα πικρίας, μύριοι αναστεναγμοί,
χείλη τρεμάμενα, αναφιλητά, πόνος...

Kαι καθώς περιδιαβαίναμε τα λευκά κρεβάτια του πόνου,
έστρεψα το βλέμμα στο πρόσωπό του και είδα,
είδα θλίψη και δάκρυα και αγάπη,
είδα στα μάτια του αβάστακτο πόνο,
είδα, μητέρα, απ’ το τρεμάμενο Άγιο στόμα του,
είδα και άκουσα λέξεις παρηγορητικές, λέξεις συμπόνιας.

Κι ύστερα, ύστερα ακούμπησε απαλά το χέρι σε μένα
και με προσκάλεσε και παρακαθίσαμε μαζί
και συντροφέψαμε τους πονεμένους, ώρες πολλές
και τους μιλήσαμε, μητέρα, κι ακούσαμε,
ακούσαμε τη φωνή τους, κάθε τους ψίθυρο...

Ο Χριστός έρχεται κοντά μας ...και νοιάζεται πιότερο για τους "πάσχοντες"...για το χαμένο πρόβατο ...το ένα από τα εκατό...και όταν ανοίξουμε την πόρτα της καρδιάς μας ...αλλάζει η ζωή μας...κι αρχίζουμε να ελπίζουμε...αρχίζουμε να πορευόμαστε με πίστη...μαθαίνουμε να υπομένουμε...μπορούμε και αγωνιζόμαστε ...και κρατώντας το Σταυρό μας πορευόμαστε προς το Γολγοθά της θυσίας και της νίκης...

Ημέρα Δεκάτη εβδόμη- η προσευχή :


Η προσευχή είναι η οδός για να πορευτούμε προς τα ουράνια… να επισκεφτούμε και να μιλήσουμε με τον Χριστό της Ελπίδας και της Αγάπης.

Η προσευχή μας επιτρέπει να ανοίξουμε την καρδιά μας, να δοξάσουμε τον Κύριο για τη ζωή που μας έδωσε, να κλάψουμε για τις αμαρτίες μας κι ακόμη για να ζητήσουμε τη βοήθεια του πιότερο για τους άλλους.

Η προσευχή είναι δωρεά και χάρις και πηγή ελπίδας για να μας δοθεί το έλεος του Θεού.

Η προσευχή που γίνεται με ταπείνωση και πίστη ανοίγει την πόρτα τ’ ουρανού και διασκορπίζει θυμιάματα και δάκρυα μετανοίας ενώπιον του Θεού.


Πολλές φορές αφήνω το νου μου να τρέξει προς τα πίσω ,στα μέρη των λαθών και των παραλείψεών μου, εκεί που η ψυχή έπεσε κι άρχισε να κλονίζεται η χάρις του Θεού κι ευθύς αναλογίζομαι τα γιατί…και ψάχνω για την αιτία και θλίβομαι και συντρίβεται η καρδιά μου και σκύβω το κεφάλι με ταπείνωση και προσεύχομαι.

Κι όταν η καρδιά απλώνεται ενώπιον του Κυρίου μας ως λιβάνι και σμύρνα και χρυσός, τότε μέσα από δάκρυα χαράς αναφωνώ με ταπείνωση : «Χριστέ μου, βοήθησέ με ως θέλεις…και ως γνωρίζεις…

At The Cross- French Version

Η Αγάπη του Χριστού...


Η Αγάπη του ταπεινού Ιησού λέγεται φτωχός και δυστυχισμένος...

Η Αγάπη του λέγεται άρρωστος και φυλακισμένος...

Η Αγάπη του λέγεται πεινασμένος και διψασμένος...

Η Αγάπη του λέγεται ξένος και μετανάστης...

Η Αγάπη του λέγεται βοήθεια και παρηγορία...

Η Αγάπη του λέγεται φιλοξενία και αλληλεγγύη...

Η Αγάπη του λέγεται συμπάσχω και συμπονώ...

Η Αγάπη του αγκαλιάζει τα μικρά παιδιά, τα πεινασμένα...

Η Αγάπη του συντροφεύει τούς άστεγους...

Η Αγάπη θυσιάζεται για τον κάθε άνθρωπο...

Η Αγάπη του μας κτυπά την πόρτα της καρδιάς μας...

Η Αγάπη του κτυπά την πόρτα της καρδιάς των δυνατών του κόσμου...

Η Αγάπη του περιμένει..

Jesus Stations of the Cross

Οι δυνατοί του κόσμου...

Κάποτε πρέπει να αλλάξουν πολιτική...και τότε το πρώτο τους βήμα είναι να βάλουν τη διπλωματία στο περιθώριο ...

Και το δεύτερο βήμα τους είναι ν' ανοίξουν την καρδιά τους...και να απλώσουν χέρι βοήθειας στούς φτωχούς και τους πεινασμένους της γης...

Και το τρίτο τους βήμα είναι να βάλουν στην καρδιά τους το Χριστό και την Αγάπη του για τους ανθρώπους και τον κόσμο...

Make Poverty History (Faith Hope Charity) Song Darfur Sudan