AIDS...AIDS...AIDS...AIDS...AIDS...AIDS...AIDS...AIDS...AIDS

Η Πραγματική αγάπη…

Aυτή είναι η αγάπη, η πραγματική αγάπη, μητέρα,
η άδολη, η αγνή, η δίχως υποκρισίες και συμφέροντα,
η συμπαράσταση στο διπλανό μας, τον άγνωστο σε μας,
στο Γιάννη και το Nίκο, στη Στέλλα και τη Mαρία,
στον φορέα ή άρρωστο, AIDS, στο χρήστη Nαρκωτικών,
στο γιομάτο πληγές και αποστήματα, στο ρακένδυτο,
αυτό τον «ασήμαντο», το Xάνς ή τη Pομπέρτα,
τον ταλαίπωρο της ζωής, μητέρα, γι’ αυτόν...

Έτσι μου έμαθες, μητέρα, έτσι μου μίλαγες...
και τα παραμύθια σου ήταν για το καλό, την αγάπη,
την απέραντη αγάπη, δίχως όρια, χωρίς λογική,
μια αγάπη μέσα απ’ τον κήπο της καρδιάς,
που ανθίζει τα πιο όμορφα λουλούδια του κόσμου,
έτσι έλεγες, μητέρα, και χαμογελούσες,
και τα μετρούσαμε μαζί στα δάχτυλα των χεριών μου,
και λέγαμε τα πανέμορφα ονόματα τους...

Γλυκιά μου, μητέρα οι τότε στιγμές, ήταν οι πιο όμορφες,
το πιο ζεστό κομμάτι της ζωής μας, τώρα το βλέπω
και είμαι τυχερή, γιατί αυτές μου δίνουν τη δύναμη για ζωή,
όλες οι λέξεις που μου `λεγες, μου θυμίζουν τον άνθρωπο,
το σημερινό άνθρωπο της δυστυχίας και της απόγνωσης,

αυτόν, που ψάχνουμε να τον βρούμε ανάμεσά μας...

Από το βιβλίο "Γράφοντας στη μητέρα" του Γεωργίου Χριστοφόρου Καραβιώτη

Όταν άνθρωποι πεινάνε...τότε εμείς μη ζητάμε πολλά...

Αυτή είναι η αλήθεια... η δραματική αλήθεια … για το παγκόσμιο πρόβλημα της πείνας και της ανέχειας και της δυστυχίας…

Χώρες της Αφρικής και της Ασίας... μικρά παιδιά πεινασμένα... μανάδες γιομάτες απόγνωση και απελπισία...αρρώστιες...κρύο...ζέστη...θάνατος ...

Και τα ανεπτυγμένα Κράτη...και οι ηγέτες τους...και οι λαοί τους, αλήθεια τι κάνουν;

Και υπάρχει ελπίδα... Πιστεύω ότι υπάρχει... και λέγεται αγάπη για τον άνθρωπο...

Αφιέρωμα : Παγκόσμια πείνα…

World Hunger


Δε θα σταματήσουμε ποτέ να μιλάμε για τα αδέλφια μας που στερούνται ακόμη και τον «επιούσιον»…

Σε θα σταματήσουμε να κτυπάμε την πόρτα της καρδιάς του κάθε ανθρώπου…

Δε θα σταματήσουμε να υπενθυμίζουμε στους «δυνατούς» το δράμα των αδελφών μας…

Δε θα σταματήσουμε να ονειρευόμαστε για ένα κόσμο αγάπης…

Δε θα σταματήσουμε να ελπίζουμε στην αλληλεγγύη των λαών…

Δε θα σταματήσουμε να πονάμε για τη δυστυχία των άλλων…

Δε θα σταματήσουμε να ζωγραφίζουμε στις καρδιές μας το κλάμα της μάνας…

Δε θα σταματήσουμε να προσευχόμαστε για τα μικρά παιδιά της Αφρικής και της Ασίας που πεθαίνουν καθημερινά…

Δε θα σταματήσουμε να γράφουμε για το χρέος και την πανανθρώπινη ευθύνη μας…

Δε θα σταματήσουμε ποτέ να μιλάμε για την απληστία και τη σπατάλη των «μεγάλων»…

Δε θα σταματήσουμε ποτέ να κτυπάμε τις πόρτες του κόσμου…

Δε θα σταματήσουμε ποτέ ,όσο υπάρχουν άνθρωποι που λιμοκτονούν και πεθαίνουν από έλλειψη φαγητού…

Δε θα σταματήσουμε ποτέ, όταν ξέρουμε ότι μικρά παιδιά στερούνται τα στοιχειώδη…έστω το λίγο ψωμί…

Δε θα σταματήσουμε ποτέ, γιατί το κλάμα των μικρών παιδιών είναι και κλάμα της δυστυχίας κόσμου…

Δε θα σταματήσουμε ποτέ, γιατί τα άδολα μάτια τους πληγώνουν την καρδιά και τη συνείδησή μας…

Δε θα σταματήσουμε ποτέ, όταν οι περισσότεροι από εμάς κι εγώ πρώτος δεν κάνουμε αυτό που θα έπρεπε για τα αδέλφια του Χριστού της Αγάπης.

Δε θα σταματήσουμε ποτέ…

Εις δικαιοσύνην…


Τρέμουν τα χείλη, τρέμει κι ο νους,
στο δίκιο του άλλου για πες μου,
τι ζύγι να δώσω, τι θέλεις να πω…
για πες μου…

Γράφτηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1998

Τα επίγεια…

Λένε, όλοι, η μέρα πλησιάζει,
όμως, δεν έγινε ακόμη πιστευτό,
η ύλη θέλγει πάντα.

Δεν έχει μεστώσει η ιδέα,
ο Θεός κι κρίση περιμένουν,
ας περιμένουν λίγο ακόμη,
θάρθει ο καιρός κι ο τρυγητός.

Ανόητοι που είμαστε !
τα επίγεια πιότερο μας τράβηξαν,
τίποτα άλλο δεν απόμεινε;

Γράφτηκε στις 25 Ιανουαρίου 1989

Τα μέλλοντα συμβείν…

Ρωτούσαν οι μαθητές περίεργα να μάθουν
τα «μέλλοντα συμβείν»,έτσι,
γιατί οι άνθρωποι ζητούν το παραπέρα…

Κι Εσύ ,ατάραχα, σαν νάβλεπες μπροστά σου,
της γης τα πεπρωμένα, μίλησες,
βλέποντας μακριά, για θάρρος, πίστη ελπίδα.

Γράφτηκε στις 26 Ιανουαρίου 1989

Παιδιά με αβέβαιο μέλλον…

Άλλο ένα μικροκαμωμένο χεράκι απλώνεται στο κατεβασμένο τζάμι του αυτοκινήτου μου. Χαμογελά… η δυστυχία, η κούραση, αλλά και ο φόβος αποτυπώνονται σ’ αυτό, ενώ από την άλλη, τα μάτια του λαχταρούν γι αυτό που ονομάζεται «ζωή»… και με το χεράκι του ζητά κάτι από μένα….ψιθυρίζει βοήθεια …κι αναδιπλώνει το χέρι στη ζωή, σε μια αλλιώτικη ζωή… σε μια ζωή που έπλασε μόνο στα όνειρά του...

Όμως, η κοινωνική πραγματικότητα συχνά το φέρνει σε απόγνωση. Τα όνειρά του καταστρέφονται και χάνεται κάθε ελπίδα για ένα βέβαιο και ευτυχισμένο μέλλον…και είναι αλήθεια ,ότι γι αυτό είναι υπεύθυνη και η κοινωνία μας και συγκεκριμένα η δομή της και η αλλόκοτη λειτουργία της, γιατί βασίζεται σ’ ένα πλέγμα κοινωνικών σχέσεων, όπου η ενέργεια του ενός επηρεάζει, πολλές φορές, αρνητικά τον άλλο.

Έτσι, στις μέρες μας, η ελευθερία κάθε ατόμου κατακερματίζεται από τον ίδιο τον συνάνθρωπό του και περιφρονούνται πολλές φορές και βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, κυρίως από τους οικονομικά ισχυρότερους της εποχής, στο βωμό πάντα του εύκολου και χωρίς κόστος κέρδους. Κι ενώ πολλοί κάνουν λόγο για την διασφάλιση της ανθρώπινης προσωπικότητας, την ίδια στιγμή οι ίδιοι, όχι μόνο δεν την περιφρουρούν, αλλά δεν φαίνεται να την υπολογίζουν...

Με αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος παύει να είναι κυρίαρχος του εαυτού του. Ενώ, φαίνεται να «χαλιναγωγείται» με επιδέξιο τρόπο αυτή η θέληση για ελεύθερη δημιουργία και ολοκλήρωση. Έτσι είναι! Τι,λοιπόν, κι αν έγιναν, λοιπόν, πολλοί και μακροχρόνιοι αγώνες για την κατάκτηση και την κατοχύρωση των ανθρώπινων δικαιωμάτων! Ποτέ αυτά δεν προστατεύτηκαν αληθινά…

Βέβαια, η τραγική αυτή πραγματικότητα εξακολουθεί να ισχύει ακόμα και στα παιδιά. Έτσι, ένα μεγάλο ποσοστ ό των παιδιών στον κόσμο βάλλεται από επιτήδειους, που αποσκοπούν στην πλήρη εκμετάλλευσή τους…

Κι είναι αλήθεια ! κάθε που κοκκινίζει ο φωτεινός σηματοδότης βλέπεις αυτά τα γλυκά και γεμάτα φόβο και λαχτάρα μάτια να προσδοκούν τη βοήθεια των περαστικών. Κι απλώνουν τα χέρια και προσφέρουν το μικρό τους εμπόριο με αντάλλαγμα λίγα χρήματα… Άλλα, πάλι, δεν έχουν να προσφέρουν απολύτως τίποτα, όμως, τι σημασία έχει… αυτά ελπίζουν…ελπίζουν στη βοήθειά μας!

Η αντίδραση, όμως, των περισσοτέρων είναι η αδιαφορία, είτε κλείνοντας βιαστικά το τζάμι του αυτοκινήτου, είτε γυρνώντας το κεφάλι ενοχλημένοι…και πολλοί από μας τους «ανθρώπους» σπεύδουν, αμέσως, να δικαιολογήσουν αυτήν την σκληρή τους συμπεριφορά: «Θα συνέβαλαν, λένε, στη μεγαλύτερη εκμετάλλευση του παιδιού, αφού τα χρήματα μεταβιβάζονται αυτόματα στον εργοδότη του ή ακόμα και στους γονείς του».

Πράγματι ! οι γονείς… πολλές φορές, γίνονται οι εργοδότες και οι «έμποροι» των ίδιων τους των παιδιών, είτε προβάλλοντας ως αιτιολογία το πρόσχημα της φτώχειας, είτε και για πολλούς άλλους και διάφορους ύποπτουςλόγους...

Η κατάσταση, όμως, γίνεται πιο δύσκολη για το παιδί που δεν θα καταφέρει να «διεκπεραιώσει τα καθήκοντα» που του έχουν αναθέσει… Και ξέρουμε όλοι…το ξέρουμε πολύ καλά ότι του επιβάλλονται βαρύτατες τιμωρίες τύπου ξυλοδαρμού… ή και πείνας για να μάθει να «υπακούει»…

Έτσι, τα παιδιά μαθαίνουν να ζουν σε κλίμα στέρησης. Και τι ζητούν; Απλά μόνο αγάπη… Αυτό το υπέροχο συναίσθημα που το έχουν ανάγκη κάθε μέρα. Έτσι το σκέφτονται! Η καθημερινότητά τους, όμως, έχει και τη δική της σκληρότητα… Γι αυτό και δεν έχουν ιδιαίτερες απαιτήσεις για μόρφωση. Επιθυμούν, απλά, το μέλλον να τους προσφέρει έστω μόνο αυτό το ένα και μοναδικό αγαθό, το φαγητό, που έχουν φτάσει στο σημείο να το θεωρούν «πολυτέλεια»…

Αυτά είναι τα παιδιά των φαναριών. Έτσι λέγονται…κι αυτό τα υποχρέωσαν να κάνουν…με τη «θέληση» τους ή όχι … Και δεν είναι, δυστυχώς, η μόνη μορφή εκμετάλλευσης παιδιών. Εκτός από την καταναγκαστική εργασία σε μικρή ηλικία η σεξουαλική κακοποίηση ίσως είναι η επόμενη μορφή της εκμετάλλευσης.

Όμως και ο εσωτερικός κόσμος των παιδιών τραυματίζεται και περαιτέρω η προσωπικότητά τους καθημερινά εξευτελίζεται, γιατί, αυτές οι παιδικές ψυχές, εγκλωβισμένες από αυτήν την οδυνηρή πραγματικότητα χάνουν αυτόματα το δικαίωμα να οραματίζονται και να ονειρεύονται το μέλλον… άρα χάνουν το δικαίωμα στη ζωή. Είναι, δηλαδή, φαινομενικά ζωντανές, αλλά στην ουσία νεκρές υπάρξεις.

Ξεχάστηκα για λίγο…όμως το βλέμμα μου εξακολουθεί να βρίσκεται πάνω σε αυτό το παιδί που περιφέρεται από τον ένα δρόμο στον άλλο. Παρά τον έντονο συλλογισμό μου, αυτή η ψυχή συνεχίζει να ζητά ένα κίνητρο. Θέλει μία επιβεβαίωση ότι τελικά αξίζει να κυνηγήσει την ευτυχία…τίποτα άλλο!

Το φανάρι άναψε πράσινο! Κι όλες οι σκέψεις και οι εικόνες που είχαν μαζευτεί στο μυαλό χάθηκαν… Και τότε ρωτώ τον εαυτό μου…και τον ξαναρωτώ : Άραγε! τι μέλλον μπορεί να έχουν αυτά τα παιδιά…κι εγώ… κατά πόσο θα μπορούσα να βοηθήσω ….

Ένα παιδάκι ακόμη μου καθαρίζει τα τζάμια…πίσω αρχίζουν τα κορναρίσματα…ο μικρός χαμογελά…με κοιτάζει στα μάτια επίμονα…δε μου μιλά…εξακολουθεί να με κοιτάζει και με το δικό του τρόπο μιλά στην καρδιά μου…

Κι άρχισα να καταλαβαίνω…άρχισα να συνειδητοποιώ ότι όλοι πρέπει να παλέψουμε…να αγωνιστούμε… συμβάλλουμε με κάθε τρόπο, διαφορετικά τα παιδιά των φαναριών θα εξακολουθήσουν να βρίσκονται σε κάθε φανάρι…ζητώντας βοήθεια ανάμεσα στο κόκκινο και το πράσινο του χρόνου…

Κοίταξα από τον καθρέπτη κι είδα το μικρό να παίρνει πάλι τη θέση του…και γύρω του ήρθαν κι άλλα μικρά παιδιά…πολλά παιδιά…παιδιά με αβέβαιο μέλλον…


Κυριακή Θεοχάρη, φοιτήτρια Τμήματος Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης

Στις θλίψεις και στις δοκιμασίες...

Εκεί δοκιμάζεται η αγάπη του φίλου...εκεί ζυγίζεται η ανθρωπιά...στη μοναξιά και στη δυστυχία μετριέται η φιλία...

Κι Χριστός μας έμεινε μόνος...κι έπαθε...και βασανίστηκε ...και σταυρώθηκε...και δεν παρηγορήθηκε...δε βοηθήθηκε...

Η φιλία, λοιπόν, η αγάπη στη βαθύτερη έννοια της ...η αγάπη δεν ξεχνά...η αγάπη δε μετρά ,ούτε ζυγίζει...η αγάπη δε φοβάται...δε κρύβεται...δεν υπολογίζει...η αγάπη συμπαρίσταται...η αγάπη θυσιάζεται για τον φίλο και τον συνάνθρωπό μας…

The Lord's Passion

Για τους φίλους και τη φιλία…

Για την πραγματική φιλία και τους φίλους…

Για τους φίλους που παραστέκονται στις θλίψεις…

Για τους φίλους που στις αποτυχίες μας δε μας κρίνουν…

Για τους φίλους που ξενύχτησαν μαζί μας σε ώρες δύσκολες…

Για τους φίλους που μας στήριξαν …

Για τους φίλους που δε μας αρνήθηκαν…

Ένα τριαντάφυλλο τους προσφέρω…'Eνα κόκκινο τριαντάφυλλο…με όλη μου την αγάπη!

Περί των φίλων…

Καμιά φορά, στις μοναχικές στιγμές της ζωής μας, όταν από τα δρομάκια του μυαλού μας πηγαινοέρχονται μύριες αναμνήσεις…τις στιγμές της περίσκεψης και της περισυλλογής, καθώς γνώριμες εικόνες περιδιαβαίνουν μπροστά μας, τότε κλείνουμε τα μάτια και θυμόμαστε…

Και σταματάμε το χρόνο και τον γυρίζουμε πίσω, στις πιο όμορφες στιγμές της νιότης μας, τότε που τα μάτια μας έλαμπαν και ζωγράφιζαν ελπίδες και όνειρα για τη ζωή μας…

Κι αναπολούμε το Γιάννη και το Φώτη…κι αναπολούμε το Δημήτρη και τη Μαρία…και ξαναφέρνουμε κοντά στη ζέστα της ψυχής μας το Θάνο, το φίλο που μας ξετρέλαινε με τα όμορφα αστεία του…

Και το συναίσθημα,αυτός ο αποκωδικοποιητής της ψυχής του ανθρώπου,μας φέρνει γέλιο και πίκρα και δάκρυα και αγάπη και μεγαλείο για τους φίλους μας …

Και κλαίμε για την αγάπη των φίλων, για την παλικαριά και τη ντομπροσύνη τους και γινόμαστε άλλοι άνθρωποι…και μακαρίζουμε τους εαυτούς μας, γιατί ευτυχίσαμε να έχουμε άξιους φίλους, φίλους ευθείς και συντρόφους των δυστυχιών μας…

Περί των φίλων, λοιπόν ,ο λόγος …κι εδώ σταματάει το ρολόι του χρόνου…σ’ αυτό το σημείο ονειρευόμαστε, εδώ επαινούμε και μακαρίζουμε…

Και κοκκινίζουν τα μάτια μας από δάκρυα χαράς κι ανάμνησης, για το φίλο και τη φίλη μας, για τον αδελφό της χαράς και της λύπης μας, για τον ευθύ σύμβουλο της ζωής μας…

Κι ανοίγει διάπλατα η καρδιά μας και λάμπουν τα μάτια μας στη θύμησή του…κι ευχόμαστε κι επαινούμε και τσουγκρίζουμε το ποτήρι στην υγειά του…

Και τον θυμόμαστε…και μιλάμε με την καρδιά μας γι αυτόν…και τρέμουν τα χείλη μας, καθώς συλλαβίζουμε το όνομά του και σμιλεύουμε τη μορφή και την πράξη του …και χτίζουμε παραδείγματα και πρότυπα για τα παιδιά μας…

Για τους φίλους μας, λοιπόν, ο λόγος, για τους καλούς συντρόφους των θλίψεών μας πιότερο, για τους πιστούς αρωγούς της πικρής δοκιμασίας μας, για όλους τους φίλους που δε μας ξέχασαν στις στιγμές του πόνου και της δυστυχίας μας…

Αυτές τις στιγμές ,τις μοναχικές στιγμές της περιπλάνησης, καθώς αναμνήσεις καλές και κακές έρχονται εκρηκτικά στην επιφάνεια, θυμόμαστε…

Και σταματάμε το χρόνο και γυρίζουμε πίσω, στις πικρές στιγμές της νιότης μας, τότε που η καρδιά μας ράγισε και λαβώθηκε από την ψευτιά και την υποκρισία…

Και κάποια ονόματα που πλήγωσαν όμορφη και αγνή σχέση στον κόσμο, ονόματα που πρόδωσαν και κατατεμάχισαν το πραγματικό νόημα και την ουσία της φιλίας, αποδιώχνονται βιαστικά από τη σκέψη μας…

Και μας πικραίνουν ιδιαίτερα, καθώς τέτοιες απαίσιες εικόνες τολμούν να παρουσιαστούν μπροστά μας, έτσι ξεδιάντροπα, δίχως ίχνος τύψης, γι αυτό το κυνικό ξεπούλημα της φιλίας…

Και κλείνουμε τα μάτια κι επιζητούμε να σβηστούν από την ψυχή μας οι κυνικές και ψεύτικες μορφές των δήθεν φίλων, αυτών που λοξοδρόμησαν και μας ξέχασαν, όταν οι «μπόρες» κτύπησαν την πόρτα μας…


Κι αυτοί οι φίλοι, όταν χρειάστηκε. δε μας παραστάθηκαν, δε μας συμβούλεψαν, δε μας παρηγόρησαν, δεν είπαν, έστω ένα καλό λόγο για μας κι έφυγαν, βιαστικά, ως συνήθως…

Περί των φίλων, λοιπόν, ο λόγος, αυτών που μας ξέχασαν όταν παλεύαμε για να ζήσουμε την οικογένειά μας…γι αυτούς που μας ύψωναν το ποτήρι εις υγείαν…μόνο στις καλές στιγμές, σ’ όλους τους «φίλους», που όταν η ζωή και η σκληρή πραγματικότητα μας κτύπησε, αυτοί μας γύρισαν την πλάτη…

Γι αυτούς τους φίλους πικραίνομαι πιότερα…για όσους δεν ήρθαν να μας δουν στο κρεβάτι του πόνου…για όσους ντράπηκαν να μας επισκεφτούν στις φυλακές…για όσους μας απαρνήθηκαν, επειδή ατυχήσαμε στη ζωή μας…για όλους αυτούς, που καιροσκόπησαν τη σχέση μας και την έκαναν νόμισμα και χρήμα…

Και στη φιλία, σ’ αυτή την « ηρωική σχέση»,δεν έχει καμία θέση το συμφέρον και η ιδιοτέλεια και οι προσωπικές βλέψεις…γιατί δεν είναι μαθηματική πράξη, απλή ή σύνθετη, ούτε χρησιμοποιείται υπολογιστικά για να δρέψει «καρπούς» για το μέλλον…

Εν Ρεθύμνω, φίλοι και φίλες μου, η φιλία είναι αδελφοσύνη…

Αφιέρωμα : Ναρκωτικά

Χρέος της οικογένειας είναι να νουθετεί τα νιάτα και να τα οδηγεί σε δρόμους προόδου και δημιουργίας.

Χρέος της κοινωνίας είναι να δείξει υπευθυνότητα απέναντι στα νιάτα και να μη θυμίζει «στερεότυπα» τον ξεπεσμό των χρηστών ναρκωτικών.

Χρέος της Εκκλησίας είναι να αγκαλιάσει τα νιάτα για να ριζώσει μέσα τους ο σπόρος του καλού.

Αφιέρωμα : Ν α ρ κ ω τ ι κ ά…

Για κάποια παιδιά που διάλεξαν στη ζωή τους τις αβέβαιες Ατλαντίδες των παραμυθιών…

Από το βιβλίο : «Οι δρόμοι της Ατλαντίδας» του Γεωργίου Χριστοφόρου Καραβιώτη.

Ημέρα Έκτη – η μετάνοια

Όταν ένας αμαρτωλός μετανοήσει κι αλλάξει ζωή γίνεται χαρά μεγάλη στον ουρανό… και αστράπτουν τα πρόσωπα των αγγέλων και στολίζονται τα άστρα και το φεγγάρι κι ο ήλιος... και γίνεται γιορτή μεγάλη και στέλνουν μηνύματα χαράς κι ελπίδας στη γη…

Κι έρχεται κι η ελπιδοφόρα βροχή και δροσίζει τα κρίνα και τα δέντρα και το χώμα της γης…και γεννιέται η «ελπίδα» της Άνοιξης, αυτό το ουράνιο φως, για να φωτίζει τις καρδιές των ανθρώπων...

Έτσι μιλάμε στους νέους !


Πείτε στα νιάτα ότι η ονειρεμένη ζωή των Ναρκωτικών είναι φυγή και περιθώριο…

Πείτε τους, πως η ζωή είναι όμορφη με τα προβλήματά της…κι ακόμη ότι γίνεται πιο όμορφη όταν προσπαθείς να τα λύσεις…

Πείτε τους να κάνουν μια βόλτα στη θάλασσα, την ώρα που σουρουπώνει και να χώσουν τα πόδια τους μέσα στην άμμο…

Πείτε τους ,ακόμη ,να βάλουν τη φόρμα τους και να τρέξουν…να ιδρώσουν και να κουραστούν, κάτω από την πρωινή αύρα…κι έτσι θα νιώσουν την ομορφιά της ζωής…

Το ΝΑΙ στη ζωή είναι η ανηφορική πορεία, μέσα στην οποία κρύβεται η ομορφιά της προσπάθειας…κι αυτή την προσπάθεια δεν θα την αρνηθούμε ποτέ…

Έστω κι ένα ευρώ για τ’ αδέλφια μας…

Όταν αγαπάς…όταν τον πόνο του άλλου τον κάνεις δικό σου…τότε δεν ξεχνάς…

Γι αυτό βοήθησε όσο μπορείς…έστω καταθέτοντας σε μια Τράπεζα ένα ευρώ…έστω ένα ευρώ…

Βοήθησε, λοιπόν, για να δώσεις χαρά κι ελπίδα στ’ αδέλφια μας…

Βοήθησε τους συνανθρώπους μας στην Πελοπόννησο και την Εύβοια,που δοκιμάστηκαν από τις καταστροφικές πυρκαγιές...

Ημέρα Δεκάτη Τετάρτη – επίσκεψη Χριστού :

Νομίζετε ότι ο Χριστός δεν μας επισκέπτεται καθημερινά… Αν το πιστεύετε αυτό κάνετε λάθος. Όμως, όταν έρχεται…όταν κτυπά την πόρτα μας…παρουσιάζεται ταπεινός ,όπως ήρθε την πρώτη φορά…

Κτυπάει, λοιπόν, την πόρτα μας ο ρακένδυτος γέρων ,η τσιγγάνα, ο μετανάστης, ο εχθρός μας, ο ζητιάνος και ζητά τη βοήθειά μας…

Και μας πλησιάζει, όχι όπως τον θέλουμε εμείς, αλλά αντίθετα, για να δοκιμαστεί η αγάπη και η ταπείνωσή μας κι ακόμη για να μετρηθεί η δύναμη του ελέους και της ευσπλαχνίας μας.

Ο Χριστός, λοιπόν, μας καλεί να έρθουμε κοντά στ’ αδέλφια του…στους αρρώστους των νοσοκομείων…και να καλέσουμε στην τράπεζά μας τον πεινασμένο…και να ταξιδέψουμε για να μιλήσουμε στον φυλακισμένο…και να ξεδιψάσουμε τον διψώντα…και να δώσουμε στέγη και δουλειά στον ξένο…και τέλος να δώσουμε τον χιτώνα μας...και να ντύσουμε τον δυστυχή και τον κατατρεγμένο…

Και ζητά την αγάπη μας , μέρα και νύχτα, μέσα από την ταπεινή φάτνη του...και μας καλεί ακατάπαυστα για να ελεήσουμε...μας παρακαλά,με δάκρυα στα μάτια,να ευσπλαχνιστούμε και να πονέσουμε τον συνάνθρωπό μας...

Γιατί, ο Χριστός, ογλυκύτατος και ταπεινός Ιησούς ελέησε...σπλαχνίστηκε...πόνεσε τον άνθρωπο...και με τη θυσία του μας άνοιξε τις πόρτες των ουρανών...και προσκάλεσε τους πάντες να τις διαβούν...να γίνουν συμμέτοχοι της Βασιλείας των Ουρανών...να παρακαθήσουν μαζί του στο Δείπνο του το Μυστικό...

Ο Χριστός,λοιπόν,μας επισκέπτεται κάθε λεπτό του χρόνου...και μας κτυπά την καρδιά και τη συνείδησή μας και μας περιμένει...μας περιμένει μέχρι το τέλος της ζωής μας...περιμένει την απάντησή μας...περιμένει την πράξη αγάπης μας απέναντι στους δυστυχείς της γης...

Óταν ξυπνούν οι συνειδήσεις…

Τρίτη 00.30΄,μόλις ξεκίνησε μια καινούρια μέρα. Οι περισσότεροι είναι στα κρεβάτια τους, οι υπόλοιποι ψάχνουν εναγωνίως τη χαρά της ζωής στα μπαρ και στις καφετέριες.

Και εγώ; Αχ, εγώ. πήρα την εφημερίδα το Σάββατο το πρωί ,δεν την άνοιξα, δεν την ξεφύλλισα, έπρεπε βλέπετε να απολαύσω το Σαββατοκύριακό μου.

Τη Δευτέρα το πρωί καθώς έπινα τον καφέ μου ξεφύλλιζα την εφημερίδα। Έμεινα αποσβολωμένος στη φωτογραφία που είχε ο κ. Καραβιώτης στο άρθρο του. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Διάβασα το άρθρο θαυμάζοντας το μεγαλείο της ψυχής ενός από τους λίγους της εποχής μας εναπομείναντες Ανθρώπους και όχι «ανθρώπους» .Έφυγα για την εργασία μου, δεν κατάφερα όμως να δουλέψω ανέμελα όπως κάθε μέρα .Με κατέτρωγαν οι τύψεις όπως το σαράκι το ξύλο.

Τελικά αναρωτιόμουν ,φταίει η Δύση για το κατάντημα αυτού του παιδιού; Φταίει ο Μπούς, φταίει ο Μπλέρ, φταίνε τέλος πάντων αυτοί που κρατούν τις τύχες του κόσμου στα χέρια τους; Για λίγα λεπτά είπα αυτοί φταίνε και συνέχισα την εργασία μου. Μα οι τύψεις δεν έφευγαν.

Όλοι αυτοί είπα στον εαυτό μου δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να προασπίζουν τα συμφέροντά τους και μάλλον αυτό που κάνουν το κάνουν καλά. Τελικά ποιος φταίει; Η ερώτηση αυτή με βασάνιζε ώρες μέχρι που αντιλήφθηκα την οδυνηρή πραγματικότητα.

ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ, ΕΓΩ που σκορπάω τα χρήματά μου στα ακριβά αυτοκίνητα. ΕΓΩ που τρέχω συνέχεια στις διασκεδάσεις και δεν δίνω ένα ευρώ γι’ αυτά τα παιδιά. ΕΓΩ που αγοράζω από τα πιο ακριβά ρούχα, τις πιο επώνυμες μάρκες και δεν αφήνω τίποτα γι’ αυτά τα παιδιά. ΕΓΩ που σκορπάω ασύστολα χρήματα σε καλλυντικά, σε φανταχτερά αξεσουάρ για το αυτοκίνητό μου. ΕΓΩ που συναγωνίζομαι τους γύρω μου στην επίδειξη του νεοπλουτισμού. ΕΓΩ , ΕΓΩ, ΕΓΩ.

Εγώ φτιάχνω φαγητό για το γύπα της φωτογραφίας. Δεν μπορώ, τα μάτια μου βουρκώνουν, τα δάκρυα τρέχουν ασταμάτητα, προσπαθώ να τα πνίξω, μα δεν μπορώ. Γυρίζω σπίτι το απόγευμα ψυχικό ράκος . Λίγο φαγητό και μετά ύπνος για να ξεκουραστώ λίγο από αυτήν την ψυχική κατάσταση .

Τώρα είναι βράδυ ,έχω συνέλθει λίγο, γράφω αυτές τις γραμμές και παρακαλώ το Θεό από εδώ και πέρα να μου δώσει φώτιση να αλλάξω τρόπο και σκέψη ζωής. Και από εδώ και πέρα να μην φεύγουν από το νου μου ποτέ τα λόγια του Αποστόλου Παύλου :

«…Τώρα δε εις την παρούσαν ζωήν μένουν η ΠΙΣΤΙΣ, η ΕΛΠΙΣ και η ΑΓΑΠΗ . Μεγαλύτερα δε από αυτά είναι η ΑΓΑΠΗ» (Α΄ προς Κορινθίους, κεφ. ιγ στιχ.13).

Δηλαδή με λίγα λόγια αγαπητοί μου συμπολίτες, η έμπρακτη ελεημοσύνη ,γι αυτά τα παιδιά .Τον τρόπο μπορεί να σας τον πει ο αγαπητός γιατρός του νοσοκομείου μας κ. Λιάσκος.

Υ.Γ. Συγνώμη για τυχόν ατέλειες στο κείμενό μου, είναι η πρώτη φορά που κάνω την απόπειρα να γράψω.

Ένας απλός συμπολίτης σας.

Αγαπητέ μου ,κύριε, θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι εσείς με συγκινήσατε πραγματικά με τα γραφόμενα σας…εσείς με ξυπνήσατε …εσείς μου δώσατε κουράγιο και πίστη για να συνεχίσω να διακονώ με τη φτωχή πένα μου τον συνάνθρωπο μας…

Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια…είναι, όμως, πάρα πολλά για μένα…

Η επιστολή αυτή δημοσιεύτηκε στο υπ’ αριθ. 326 φύλλο της 29-30 Ιουλίου 2006 στην τοπική εφημερίδα «Ρέθεμνος»,με αφορμή το άρθρο μου : Το παιδί και ο Γύπας…