Η όμορφη γη...η πατρίδα μας..η πατρίδα των παιδιών μας...

Και το χρέος και η ευθύνη μας είναι να διαφυλάξουμε αυτό το πανέμορφο και υπέροχο δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο...

Χρέος μας είναι να ζήσει το φως...να βλαστίζει και να καρπίζει η γη...να ακούγονται τα κελαιδίσματα των πουλιών...να συνεχίζεται η ζωή...να κυλά το νερό στα ποτάμια...να χαίρεται η θάλασσα και το περιβάλλον της...να υπάρχει αέρας...να υπάρχει ουρανός και σύννεφα...να βλέπουεμε τα αστέρια...τον ήλιο και το φεγγάρι...να υπάρχουν τα χρώματά της...το κόκκινο και το μπλε...το πράσινο και το κίτρινο...το λευκό...να υπάρχει η αγάπη κι ο σεβασμός κι η κατανόηση...

Αυτή είναι η γη...η πατρίδα μας...

Υπενθύμιση του παρόντος...ίσως και ξυπνήσουμε επιτέλους...

Όταν οι άνθρωποι μιλάνε μόνοι τους…

Από τα παράξενα κι αυτό… να βλέπεις ανθρώπους να περπατάνε και να μιλάνε μόνοι τους…να φωνάζουν και να κάνουν χειρονομίες…κι εσύ ,έκπληκτος να ψάχνεται….και να κοιτάζεις δεξιά κι αριστερά … και να λες …που είναι ο άλλος…με ποιον μιλάει…

Τα παράξενα κάποιας άλλης εποχής, τότε, που όταν βλέπαμε τέτοια περιστατικά χαμογελούσαμε …και λέγαμε γι αυτόν « πάει τα έχασε τα λογικά του» …τώρα, στην εποχή μας, θεωρούνται κανονικά και πρόοδος και εξέλιξη …

Όμως, τελικά, αυτό θεωρείται θετικό στις ανθρώπινες σχέσεις ; κι αυτό λέγεται πρόοδος και εξέλιξη των σχέσεων …ή μήπως πρόκειται για ένα ακόμη βήμα προς την αποξένωση…

Είναι κάτι σαν την « Βαβυλωνία» των ανθρώπινων σχέσεων…μια εικόνα που καθένας μιλάει μόνος του…κι ενώ δίπλα του κυκλοφορούν δεκάδες κι εκατοντάδες άνθρωποι κανένας δε μιλάει με τον άλλο…

Ακόμη σκεφτείτε… όταν την απλή τηλεφωνική συνομιλία αντικαταστήσουν τα ανθρώπινα « ολογράμματα»…και περιγράψτε τις εικόνες της καθημερινότητας…

Φαντάζεστε ,λοιπόν, τι θα γίνει όταν στο ίδιο τραπέζι αρχίζουν να παρουσιάζονται άλλες μορφές…όταν στην ίδια αίθουσα διδασκαλίας διπλασιάζονται οι μορφές…όταν στα γήπεδα…στους δρόμους και στις πλατείες αρχίζουν να μπερδεύονται τα πράγματα από τις «ολόγραμμες» ανθρώπινες περιπλανήσεις…

Αλήθεια, αρχίζουν να περιπλέκονται τα πράγματα…και από τώρα ψάχνω να μιλήσω με ένα άτομο…δίχως άλλες παρεμβατικές επικοινωνίες…δίχως τηλέφωνα κι άλλα αξεσουάρ…απλά, βλέποντας το πρόσωπο και τα μάτια του…ακούγοντάς το γνήσια κι αληθινά…

Όταν οι άνθρωποι μιλάνε μόνοι τους…Είναι καλό ή κακό ; δεν ξέρω…σκεφτείτε το…

Αφιέρωμα : Το νερό…

Είναι η πηγή της ζωής…η ίδια η ζωή με το χαμόγελό της…η ελπίδα για πρόοδο και πολιτισμό…

Εκεί που στέρεψε…στέρεψαν και οι ελπίδες…και το γέλιο χάθηκε…κι οι άνθρωποι αγρίεψαν…

Σκεφτείτε, λοιπόν, μια Ελλάδα χωρίς νερό…σκεφτείτε τα βουνά μας δίχως μια πρασινάδα…σκεφτείτε το…

Σκεφτείτε τους κάμπους και τα ποτάμια της πατρίδας μας…το γάργαρο νερό από το κουτσουνάρι του χωριού…

Σκεφτείτε τα όλα αυτά να χάσουν τον ήχο και το χρώμα τους…και πέστε μου…και δώστε στα παιδιά σας να τα ζωγραφίσουν…

Νερό η πηγή της ζωής…η ίδια η ζωή με το γέλιο και το χαμόγελό της…η ελπίδα η δική μας και των παιδιών μας…

Σεβασμός, λοιπόν , σεβασμός και σύνεση κι όχι σπατάλη…γιατί τα χρώματα στη φύση θα σταματήσουν να υπάρχουν…

Το τραγούδι του νερού...water song...

Ημέρα Τρίτη - η σκέψη του θανάτου

Όταν σκέπτεσαι το θάνατο να προσεύχεσαι και να ζητάς το έλεος του Κυρίου μας, του Ιησού Χριστού ,και να παρακαλάς να σου στέλνει την αγάπη του μέσα από τη δροσιά λίγων δακρύων μετάνοιας.

Χριστέ μου, βοήθησέ με, σε παρακαλώ ενίσχυσέ με, εκείνες τις στιγμές που τα γήινα με παραπλανούν και με κλονίζουν…και δείξε μου, Κύριε, και παιδαγώγησέ με, όπως Εσύ θέλεις …κι όπως γνωρίζεις…

Η σκέψη του θανάτου είναι η παιδαγωγική ράβδος και η συνετή σύντροφος, είναι η οδός για αυτογνωσία…

Κι αυτή η σκέψη είναι αγαπητική …και ταπεινώνει την ανθρώπινη ύπαρξη και την οδηγεί με ασφάλεια προς τον αληθινό προορισμό της…

Η σκέψη του θανάτου δεν είναι εχθρική, αλλά φιλική επίσκεψη του νού στην καρδιά μας...

Είναι ελπίδα για την επιστροφή στην αληθινή πατρίδα μας…εκεί στα ουράνια σκηνώματα…κοντά στο φως το αληθινό…

Η σκέψη του θανάτου είναι ο καλός δάσκαλος και ο συνετός οδηγός της ζωής και της ψυχής μας…είναι τα ξύπνημά μας από την απατηλή προσήλωση στα ψεύτικα και τα μάταια του κόσμου…

Μεταλλαγμένα τρόφιμα...η ανθρώπινη υπεροψία...

Σκεφτείτε τον κόσμο μας...και θαυμάστε τη σοφία του Θεού ,έστω και για το πιο μικρό λουλουδάκι του αγρού...αυτό,που όλη η ανθρώπινη επιστήμη δεν μπορεί εξ υπαρχής να δημιουργήσει...

Κι αντί να σεβαστούμε αυτόν τον πανέμορφο κόσμο...προσπαθούμε με "κάθε τρόπο"να σκοτώσουμε την αρμονία...το καλό και το ωφέλιμο...το ασφαλές και πραγματικά χρήσιμο για τον άνθρωπο...

Και φτάσαμε στα μεταλλαγμένα τρόφιμα...εκεί που αρχίζεις να προβληματίζεσαι...εκεί που αρχίζεις να φοβάσαι...

Μεταλλαγμένα : Ο Δρ. ΄Αρπαντ Πουζντάι μίλησε...και τον έδιωξαν !!

Η Κυβέρνηση της πατρίδας μας πρέπει να πάρει θέση...κι ακόμη ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της χώρας και οι πρόεδροι των κομμάτων,γιατί αυτό που πάει να γίνει...ήδη,βέβαια γίνεται,είναι ότι πιο επικίνδυνο για τους ανθρώπους..

Λέει ο Δρ. Πουζντάι :Ως επιστήμονας με δράση στην έρευνα πιστεύω ότι είναι άδικο να χρησιμοποιούμε συνανθρώπους μας ως πειραματόζωα...

Αφιέρωμα : Γενετικά μεταλλαγμένα τρόφιμα

Μπήκε κι αυτό το «φρούτο» στη ζωή μας…και ως συνήθως για το «καλό» μας ,έτσι λένε…

Και μας μιλάνε για μελέτες και για μη επικίνδυνα αποτελέσματα για τη ζωή ή την υγεία του ανθρώπου…

Και μας εκθειάζουν τα «νέα τερατουργήματα» ότι είναι ανθεκτικότερα στις ασθένειες…

Και με κάθε τρόπο προσπαθούν να μας πείσουν για την αξία και τη χρησιμότητά τους…

Και προσπαθούν να τεκμηριώσουν την «ακινδυνότητά τους»…

Και παραθεωρούν και καταργούν τα πάμπολλα ερωτηματικά… κι αρχίζουν να παρακάμπτουν την αλήθεια …και αδιαφορούν για τα τεκταινόμενα στο βάθος του χρόνου…

Και εκμεταλλεύονται κάθε δύσκολη στιγμή της ανθρωπότητας…και τότε προβάλλουν με ένταση την «πραμάτεια» τους…

Και γιατί τα κάνουν…γιατί προσπαθούν…γιατί… άραγε για τον άνθρωπο…

Ειλικρινά ,θα θέλαμε πολύ να συμβαίνει αυτό …αλλά δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε την «καθαρότητα» των προθέσεών τους…

Και γινόμαστε υπερβολικά δύσπιστοι… γιατί μας δίνουν αυτοί το δικαίωμα…όταν δε μιλούν καθόλου για το παραπέρα…

Εμείς, λέμε ,λοιπόν, …γνωρίζουν να μας πουν για την εξέλιξη των μεταλλαγμένων οργανισμών μετά από καιρό…

Γνωρίζουν τη συμπεριφορά τους απέναντι στον άνθρωπο και το περιβάλλον…

Μπορούν να μας πουν για τη συμπεριφορά των ζώων απέναντι στα ομοειδή τους…

Κι αν τα χορτοφάγα μεταλλαχθούν σε σαρκοφάγα ή το αντίθετο…τι θα γίνει τότε…και μπορούν να αποκλείσουν το καθετί …

Και τα τρόφιμα ...αυτά τα «ωραία» στη όψη… σε τελική ανάλυση, ξέρουμε τι ακριβώς θα "κατασκευάσουν" στο μέλλον...

Κι ο άνθρωπος… αλήθεια! θα μείνει αλώβητος… σας ρωτάμε πρώτα για τα «κατά» …γιατί αυτό μας ενδιαφέρει…

Και το ξέρω, δε θα μας απαντήσετε…γι αυτό και δυσπιστούμε…και παράλληλα προβληματιζόμαστε ιδιαίτερα…

Έτσι, κάποιοι θέλουν…και υπερηφανεύονται να αλλάξουν τη φύση και τη δομή των πραγμάτων και των οργανισμών…και νομίζουν, έτσι πιστεύουν, νομίζουν ότι καλυτερεύουν το δημιούργημα…

Όμως, προχωρούν στα τυφλά…μέσα από τις αδύναμες και μικρές γνώσεις τους… και «καινονομούν» υπερήφανα για να χαλάσουν το «τέλειο»…κι αυτή θα είναι, τελικά, « η παγκόσμια η προσφορά τους» …

Ειλικρινά προβληματιζόμαστε, φίλοι μου και θλιβόμαστε για την υπεροψία κάποιων…για τη βιασύνη και την ασύνετη τόλμη τους…για την επικίνδυνη περιπέτεια , που πιθανότατα οδηγούν τον κόσμο…

Και ζητάμε από τις Κυβερνήσεις των Κρατών και πρώτα από τη δική μας να αντισταθούν…και να πουν όχι…και να μη επιτρέψουν σε καμία περίπτωση η πατρίδα μας να γίνει πειραματόζωο…

Κι εμείς…όλοι εμείς, που αναγκαστικά θέλουν να γίνουμε καταναλωτές «τεράτων» …καλόν είναι να ελέγχουμε τι αγοράζουμε και τι τρώμε…κι οι οργανώσεις καταναλωτών να μη φοβούνται κανένα…και πρέπει να ξέρουν ότι η αποστολή τους είναι πολύ σοβαρή…και σημαντική για την πορεία του ανθρώπου…

stamatis spanoudakis - thalassa

Ακούγοντας την πανέμορφη μελωδία του Σταμάτη Σπανουδάκη αμέσως το μυαλό και η καρδιά και όλο το είναι σου ενώνεται με την Ελλάδα !

Αφιέρωμα : Η μουσική μας !!

Αυτή την παιδεία πρόσφεραν στους νέους οι Αρχαίοι πρόγονοί μας… Eτσι ζύμωναν και έπλαθαν τις νεανικές ψυχές...έτσι οδηγούσαν τη νεότητα στην αναζήτηση του καλού και αγαθού...

The Last of the Mohicans

Αφιέρωμα στη μουσική...αυτό το ουράνιο δώρο του Θεού...αφιέρωμα στην αρμονία των ήχων...αφιέρωμα στη νοσταλγία της καρδιάς και στην αναζήτησή της...

Αυτή είναι η μουσική...η αρμονία του σύμπαντος ...το γέλιο κι το κλάμα των μικρών παιδιών ...το δάκρυ της μάνας...η νοσταλγία του ξενιτεμένου...ένα μικρό λουλουδάκι του αγρού...

Αυτή είναι η μουσική...μια παγκόσμια και πανανθρώπινη γλώσσα...η γλώσσα και η φωνή της καρδιάς...έτσι,όπως την ξέρουμε όλοι...όταν πονάμε και αγαπάμε...όταν πικραινόμαστε...όταν μας αδικούν...όταν πιστεύουμε...όταν ελπίζουμε ...όταν αγωνιζόμαστε τον καλό αγώνα...όταν προσευχόμαστε...

Αυτή είναι η μουσική !!

Η πλάνη της ομορφιάς…

Αλήθεια, γιατί τα νιάτα ωραιοποιούν και θεοποιούν το εξωτερικό σχήμα του ανθρώπου και πιότερο την ομορφιά…

Και γιατί περιφέρονται από καθρέπτη σε καθρέπτη…και φτιάχνονται και στολίζονται …και κοιτάζονται ξανά και ξανά…

Και θέλουν…και γοητεύονται από το αποτέλεσμα…και αφιερώνουν χρόνο και αγχώνονται και τρέχουν…

Και ζητούν την προβολή και την καταξίωσή τους μέσα από το φθαρτό…και επιμένουν…

Και ουσιαστικά ματαιοπονούν, γιατί οικοδομούν και προσωπικότητα και σχέσεις σε σαθρά θεμέλια…

Και δίνουν πρωτεύουσα θέση στο ορατό … και παραμελούν το πραγματικά αληθινό και ωραίο..

Αυτό είναι η πλάνη της ομορφιάς…αυτό είναι το αποτέλεσμά της στους νέους…η λήθη…

Αυτή είναι και η λησμονιά στο καλό και το ωραίο…στην ομορφιά της ψυχής…στην αποξένωση της αγάπης…

Παγκόσμια εκστρατεία για την πείνα...

Όταν έστω κι ένας άνθρωπος στον κόσμο πεινάει...όταν ένα μικρό παιδί στερείται τα ελάχιστα...όταν κατά χιλιάδες πεθαίνουν γιατί στερούνται τα "βασικά".. όταν σε άλλα μέρη του κόσμου η σπατάλη και η χλιδή λέγεται "δικαίωμα"...τότε η κραυγή κι ο πόνος τους φτάνει μέχρι τον ουρανό...

Αφιέρωμα : Η παγκόσμια πείνα…

Συνάντησα τυχαία στο διαδίκτυο αυτή τη φωτογραφία… και δε σας το κρύβω… μου δημιούργησε χιλιάδες σκέψεις και με προβλημάτισε ιδιαίτερα…

Και με γέμισε με πολλά ερωτηματικά για τα συμβαίνοντα στον κόσμο…για την επάρκεια και τη χλιδή στη μια πλευρά του πλανήτη…και για τη στέρηση, την ανέχεια και τη δυστυχία στην άλλη πλευρά….

Και είπα στον εαυτό μου πολλά «γιατί» …κι έκλαψα για τους ανθρώπους που στερούνται τον «επιούσιον»…γι’ αυτούς που πεθαίνουν καθημερινά από έλλειψη τροφής…για τα μικρά παιδιά του κόσμου…

Και ρώτησα τον εαυτό μου : Αλήθεια, μπορούμε, να βοηθήσουμε…κι είπα ,με βεβαιότητα, ναι…μπορούμε…

Κοιτάξτε, λοιπόν, αυτή τη φωτογραφία…και βάλτε την μέσα στην καρδιά σας…και κάνετε αυτό που θα θέλατε να κάνουν οι άλλοι για σας..

Όμως, φίλοι μου, όχι με κυνικότητα…αλλά με αγάπη…με καλωσύνη και δάκρυα για τον συνάνθρωπό μας

Η αλήθεια της σιωπής…

Είναι ,λοιπόν, η σιωπή ο αθλητής της εγκράτειας…κι αδελφή της ταπείνωσης και της υπομονής. και της ανεκτικότητας…

Είναι σιωπή η ομορφιά της ψυχής...είναι η καρτερικότητα στις αδικίες…είναι η σοφία και η σύνεση…

Είναι η απάντηση της αγάπης…είναι το άρωμα και το θυμίαμα…είναι ο υπομονετικός Άγγελος και σύντροφός της ζωής μας…

H σιωπή είναι προτέρημα και τάλαντο και χάρις Χριστού και προσευχή νοερά και ουράνια…

Σπανουδάκης (Spanoudakis) - Βουκεφάλας (Boukefalas),ένας ύμνος στη φύση...

Αφιέρωμα : Περιβάλλον…


Δε θα πω πολλά…λίγα λόγια θα γράψω…ένα μήνυμα…μια ευχή…σαν ξύπνημα από το λήθαργο της αυτοκαταστροφής μας…

Kι αυτό δεν είναι γρίφος, ούτε αίνιγμα και σενάριο, αλλά μια πραγματικότητα που περιγράφεται με τη λέξη : : "χανόμαστε"…

'Ωρα ,λοιπόν, για αποφάσεις…για πράξεις με σεβασμό στη φύση…αυτό το υπέροχο κόσμημα του κόσμου…

Αφιέρωμα : Η πόλις η χιλιοτραγουδισμένη εάλω...

Η πόλις εάλω...όμως θα μείνει για πάντα μέσα στην καρδιά μας...γιατί, στο φωτεινό πέρασμά της ,εδραίωσε και διαφύλαξε την πίστη του Χριστού την Αγία κι ακόμη,γιατί άνθισε και κάρπισε η Ρωμιοσύνη

Για τους ήρωες της Μάχης της Κρήτης !

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης ,δώρα και βραβεία αξίζουν…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, του ήλιου το καθάριο φως…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης ,της γης το φρέσκο άρωμα…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, της θάλασσας η δύναμη της αρμύρας…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, του ουρανού το καταγάλανο άπειρο…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, των αστεριών το νυκτερινό χαιρέτισμα…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, των ανέμων το απρόσμενο χαΐδεμα…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, των πουλιών το υπέροχο μίλημα…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, των βουνών το αγέρωχο ύψος…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, των αγρών το πολύχρωμο κέντημα…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, των παιδιών το αθώο χαμόγελο…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, του δικαίου η λέξη στο ναι και το όχι…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, του γενναίου η απέραντη τόλμη…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, της μητέρας το αστείρευτο δάκρυ…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, των γονιών το ολόχρυσο κόσμημα…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, των προγόνων ελπίς η αιώνια…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, της Ελλάδας το φως το άσβηστο…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, της πατρίδας καθάριο παράδειγμα…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, των Κρητών ιερός λόχος…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, μαχητών ανδρείων ο έπαινος…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, των πεσόντων συμμάχων ο στέφανος…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, μαθητών του Χριστού πίστις…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, του Ρεθύμνου πανάξιοι φύλακες…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, παλληκάρια ατρόμητα μπρος στον τύραννο…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, λευτεριάς της πατρίδας υπέρμαχοι…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, λουλουδάκια κι ανθάκια σας πρέπει…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, ένα δάκρυ ζεστό ας κυλήσει…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, της πανάρχαιας λύρας ο χαρμόσυνος ήχος…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, η σιωπή της καρδιάς δικό σας τρόπαιο…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, των παιδιών οι φωνές οι χαρούμενες…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, Θεϊκές αναμνήσεις μανάδων…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, των ηρώων τα τείχη της Κρήτης …

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, της Σχολής των δοκίμων αιώνια μνήμη…

Άνοιξη…σαν της Άνοιξης, κρίνα και ρόδα αφήνω μπροστά σας…

Άνοιξη…την ίδια την Άνοιξη …αυτή σας προσφέρουμε με ευλάβεια !

Το φως και το χρώμα της…

Τους ύμνους και τα τραγούδια της…

Την πίστη και την ελπίδα της…

Ένα κεράκι…

Ένα μικρό λουλουδάκι…

Μια μαντινάδα για τη θυσία σας…

Μια μελωδία στης λύρας το αιώνιο άκουσμα…

Ένα απρόσμενο δάκρυ στα μάτια μας…

Λίγες παιδιάστικες και άδολες λέξεις…

Την υπόσχεση, πως δε σας ξεχάσαμε…

Αυτά τα μικρά…όλα αυτά,

έστω…αυτά καταθέτουμε ...

Ας είναι ευλογημένοι εκεί που είναι…