Τι να σου στείλω...

Ένα λουλούδι, μικρό γιασεμί, δυόσμου το άρωμα…

Τι να σου στείλω...

Ένα τριαντάφυλλο, λίγο αγιόκλημα...

Πες μου...

Ίσως γαρδένιες, γαρύφαλλα κόκκινα,ανθούς λεμονιάς…

Tι να σου στείλω...

Mικρό κλωναράκι βασιλικού στ’ απέραντο πέλαγος…

Πες μου, παιδί μου!

Αφιερώνεται στη μάνα του κόσμου ! Σε κάθε μάνα που αγωνίζεται για το παιδί της...στη μάνα που πέφτει στη φωτιά για να το σώσει...που στερείται...που ξενυχτά στο προσκέφαλό του...που δίνει τη ζωή και το είναι της γι αυτό...που αγωνιά κάθε βράδυ για τον ερχομό του...που χαίρεται για την πρόοδό του....που κλαίει...που δίνει χίλιες και δυο χιλιάδες ευχές...που μοιράζει απλόχερα το χαμόγελο της...που θυσιάζεται για το κτυπημένο της παιδί από την αρρώστια ...και τα ναρκωτικά ...και το AIDS...

Αφιερώνεται στη μάνα του κόσμου...στη μάνα μας!

Αφιέρωμα : Η ανοησία της τρομοκρατίας …

Θέλουν λένε ν’ αλλάξουν τον κόσμο… να τον κάνουν καλύτερο…και πιο δίκαιο…Κι έγιναν και δικαστές κι άρχισαν να καταδικάζουν…και προχώρησαν σε προδιαγραφές…και ξεχείλισαν από την εξουσία της ματαιοδοξίας…

Κι έβαλαν απέναντί τους εχθρούς…τους ανθρώπους…τους Έλληνες…τους γείτονες και συνανθρώπους τους …και τους κόλλησαν τις ετικέτες που τις έβγαλαν απ’ το μυαλό και την καρδιά τους…

Κι ότι καλό είχαν μέσα τους το δηλητηρίασαν με μίσος…και άρχισαν να γράφουν …και να καταγράφουν σε ανακοινώσεις τους το χαρακτήρα και την προσωπικότητα τους…

Βέβαια, ξέχασαν ότι έχουμε δημοκρατία… και καθένας δίνει λόγο για τις πράξεις του…και κρίνεται από τους νόμους και τη συλλογική συνείδηση… έστω μέσα από τα πολλά προβλήματα…έστω μέσα από τις δυσκολίες και αδυναμίες του συστήματός μας…όμως κρίνεται…

Και ξέχασαν ότι η δημοκρατία δεν απαντάει στα σκοτεινά…και δρα φανερά…κι αν και εκδηλώνεται πολλές φορές με λανθασμένο τρόπο… όμως, δε της αρέσει το σκοτάδι …κι ακόμη οι αποφάσεις που παίρνονται στα υπόγεια της συνείδησης…

Έτσι, στις μέρες μας και πάλι άρχισε να ξαναγεννιέται το τέρας της τρομοκρατίας…και εγκαινίασε το προφίλ της…και έφτιαξε τον καινούργιο μανδύα της και τον «στόλισε» με περίσσια ανοησία υπερφίαλων λόγων…

Αποφασίζουμε, λοιπόν, και εκτελούμε… κι αυτή την τακτική είχε ο ανά τον κόσμο φασισμός…αυτός ο φασισμός που Θεοποιεί το «εγώ»…και παραθεωρεί βίαια το «εμείς»…κι ακόμη την ελευθερία της βούλησης …και το δικαίωμα για κρίση και δικαιοσύνη…

Αποφασίζουμε, λοιπόν, για τον κόσμο…αποφασίζουμε και χαιρόμαστε…και κάνουμε ιδανικό μας το έγκλημα και τη βία…έτσι λένε…και το διαλαλούν χαιρέκακα κι αδιάντροπα…και καμαρώνουν γι’ αυτό το ολίσθημα και την επιλογή τους…

Τρομοκρατία μέσα στη δημοκρατία…τρομοκρατία σε βάρος θεσμών και ανθρώπων…τρομοκρατία με μίσος και εκδίκηση…τρομοκρατία για την τρομοκρατία…ένας καινούργιος εφιάλτης ενάντια στην κοινωνία και τον πολιτισμό…

Έτσι κτίζεται η εξουσία της ματαιοδοξίας…μια εξουσία, που στηρίζεται στην απειλή και στο φόβο και στο έγκλημα και στις δολοφονίες αθώων ανθρώπων…μια φασιστική εξουσία ενάντια στην ελευθερία και τη δημοκρατία…

Ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας…και ξεφυλλίζω τις σελίδες του χρόνου και ψάχνω…ψάχνω να βρω απαντήσεις για την κατάντια και τον ξεπεσμό…γι αυτό το ανόητο ξεπέταγμα της ανθρώπινης λογικής…

Ναι φίλοι μου, ψάχνω για εξηγήσεις, γι αυτή την απαίσια ανοησία και τρέλα …που το όνομά της είναι τρομοκρατία… που υπερήφανα απειλεί …που διαλαλεί τον τρόμο…που δείχνει τα δόντια και το μισόγελό της απέναντι στην ειρήνη της κοινωνίας…

Κι όσο κι αν προσπαθώ…όσο κι αν επίμονα συνεχίζω την περιπλάνησή μου, δε βρίσκω πουθενά απαντήσεις… δε βρίσκω καμία δικαιολογία…καμία λέξη που να με οδηγεί στο «σκεπτικό» αυτού του παρανοϊκού ολισθήματος…

Έτσι, λοιπόν, σας στέλνω, τα δικά μου μηνύματα…και πριν είναι αργά για τον ίδιο τον εαυτό σας… σας καλώ να το ξανασκεφτείτε…και βάλτε και κάποια ερωτηματικά στην καρδιά σας…και κοιτάξτε τον εαυτό σας στον καθρέπτη…και μιλήστε μαζί του…και κάντε την αυτοκριτική σας…

Και σας διαβεβαιώ, κύριοι … ότι δεν σας απειλώ…ούτε θέλω να σας φοβίσω με τα λεγόμενα μου…αλλά ,απλά, σας μιλώ με αγάπη… με αγάπη Χριστού… και σας προτρέπω να αναθεωρήσετε τις σκέψεις και τις πράξεις σας…και να ξυπνήσετε απ’ αυτή την παραζάλη του φόβου και του μίσους και της εκδίκησης…

Και σας παρακαλώ… μιλήστε ξανά και ξανά με τον εαυτό σας…και σκεφτείτε έστω για λίγο μόνοι σας…και αναλογιστείτε ότι το «κακό» είναι «κακό»…κι ότι ο πόνος που θα προξενήσετε στους ανθρώπους και στην κοινωνία και στην πολιτεία… αυτός ο πόνος θα έρχεται απρόκλητα κάθε βράδυ στο ύπνο σας… και θα σας επισκέπτεται αδιάκοπα …και θα σας ζητά δικαιοσύνη μέσα από τα γιατί των θυμάτων σας….

Οι κοινωνία μας δε διψά για βία και αίμα και έγκλημα… η κοινωνία παλεύει για το καλύτερο…κι αγωνίζεται έντιμα για την καθημερινότητα…και προσπαθεί για την πατρίδα μας και τον κόσμο…έτσι, όπως χιλιάδες χρόνια έπραττε…κι αυτό πρέπει να το καταλάβουν οι περί την τρομοκρατία οδοιπορούντες…

Και τους λέμε ότι δε θέλουμε τέτοιου τύπου εκδικητές στην πατρίδα μας και στη χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία, σ΄αυτή τη τίμια γη ,που χρόνια αγωνίζεται εν ειρήνη για τα δίκαια του κόσμου .

Αφήστε, λοιπόν, κατά μέρος αυτό το ρόλο του «Ρομπέν των Δασών» και ξυπνήστε…και μάθετε ότι στη Δημοκρατία μας όλοι δίνουν λόγο…από τον πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο…κι όλοι κρίνονται…κι όσοι αδικούν ελέγχονται και κοινωνικά κι απ’ το νόμο και’ απ’ τη δικαιοσύνη…

Σας καλώ, λοιπόν, και σας καλούμε …σας καλούμε να αναθεωρήσετε τις απόψεις σας…και να βγάλετε από μέσα σας το δηλητήριο της καταστροφής…και να μάθετε ότι στρέφεστε εναντίον ανθρώπων…κι ότι εσείς θέλετε να παίξετε το ρόλο του κριτή…εσείς οι αλάνθαστοι…οι έντιμοι…οι ιδεολόγοι…που φασιστικά και υπεροπτικά επιλέγετε και στόχους και ανθρώπους…έτσι, όπως έκαναν πριν χρόνια οι Χιτλερικοί ,αυτοί που αιματοκύλησαν τον κόσμο…

Ξυπνήστε κύριοι ! Και σας φωνάζω για να το ξανασκεφτείτε… και σας καλώ να αλλάξετε πορεία…και σας καλώ να κάνει καθένας από εσάς την αυτοκριτική του… ένας – ένας…έστω για λίγο…μόνος του κι αντικειμενικά…κι αποφασίστε…

Εμείς, σας μιλάμε με ειλικρίνεια…σας μιλάμε με πραγματική αγάπη…και θεωρούμε ότι πρέπει να σας μιλήσουμε τώρα…αυτή τη στιγμή…για να δείτε κατάματα την πραγματική αλήθεια…για να πείτε όχι σ’ αυτή την ανοησία που αυτοπροσδιορίζεται τρομοκρατία …

Η Δημοκρατία μας, φίλοι μου, η Δημοκρατία μας παλεύει… και παλεύει στο φως…και κρίνεται κι αυτό είναι η πραγματική ομορφιά… ενώ το σκοτάδι …το μίσος, ο φόβος, ο τρόμος, η βία και το έγκλημα είναι αδέλφια του φασισμού και της τρομοκρατία…

Πως λειτουργεί ο παραδειγματισμός και πως η δύναμη της κουλτούρας...

Ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος...κι αυτή η ελευθερία είναι και η ομορφιά του...κι ακόμη είναι η δύναμη και η αντίστασή του...

Δεν είμαστε,λοιπόν ρομπότ...ούτε λειτουργούμε με παρωπίδες...και μπορούμε να λέμε και το "όχι"...και κάνουμε στην άκρη κάθε ιδεολογία που δηλητηριάζει την ψυχή μας...

Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος : Λόγος συγνώμης προς τους νέους !

Οι μεγάλοι άνθρωποι δε σβήνουν ποτέ από το νου και την καρδιά των ανθρώπων...και πάντοτε θα στηρίζουν και θα καθοδηγούν την πορείας τους...

Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος πολέμησε για τα νιάτα και την πατρίδα μας και πολεμήθηκε συνάμα...

Και πολεμήθηκε γιατί μιλούσε...για τη γνώμη και την άποψή του...για την παρρησία και την τόλμη του...

Όμως, αγαπήθηκε πιο πολύ...κι έγινε ο Χριστόδουλός μας...ο πατέρας μας...ο καλός μας φίλος...

Κι αγαπήθηκε απ' τους νέους...και θα αγαπηθεί ακόμη πιο πολύ...κι αυτή η αγάπη θα φουντώσει και θα γίνει Αγάπη Χριστού !

Ο φύλακας Άγγελός μας !

Άγγελος Κυρίου, ο σύντροφος και προστάτης της ζωής μας...ο άγρυπνος φύλακας...ο καλός συνοδοιπόρος…ο υπομονετικός…ο ακούραστος …ο ξαγρυπνών….ο παλεύων με τα μύρια «κακά» σε βάρος της ζωής και της ψυχής μας…ο γελών και κλαίων για τις πράξεις μας…ο αναπέμπων ψαλμούς και ύμνους και προσευχές για μας…

Και δεν τον βλέπουμε…ούτε τον ακούμε…αλλά τον νιώθουμε…νιώθουμε την αέρινη παρουσία του…τη νιώθουμε σαν απέραντη χαρά…και σαν γέλιο μικρού παιδιού…τη νιώθουμε στα άδολα μάτια των παιδιών του κόσμου…εκεί στο χαμόγελο και το κλάμα τους…

Ο Άγγελος μας…ο άγγελος Κυρίου…ο υποστηρικτής μας…ο καθοδηγών την πορεία μας στην έρημο της ζωής…ο παρηγορητής των θλίψεων μας… ο ελπίζων...

Άγγελος Κυρίου ! Αλήθεια… νιώθω κάποτε την παρουσία του…και τη νιώθουμε πιότερο κοντά στη δυστυχία των απελπισμένων…κοντά στη φτώχεια και την ανέχεια…κοντά στη μοναξιά των αρρώστων και των φυλακισμένων… κοντά στους απλούς και ταπεινούς της ζωής...

Τη νιώθω την παρουσία του…εκεί που η μοναξιά συνθλίβει ή προσπαθεί να εξαφανίσει την ελπίδα…εκεί που ο πόλεμος εξαφανίζει και κατατρώγει την ειρήνη…εκεί που χέρια και μάτια σηκώνονται και εκλιπαρούν για βοήθεια προς τον ουρανό…

Άγγελος Κυρίου ! Αλήθεια σας λέω είναι κοντά μας…από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό της ζωής μας… είναι δίπλα μας ακούραστα και υπομονετικά … και δε μας μιλά…δεν τον βλέπουμε…όμως ,φίλοι μου, νιώθουμε την πνοή των ουρανών…νιώθουμε τη λάμψη τους… νιώθουμε το φως που μας καθοδηγεί μέρα και νύχτα...

Ο Άγγελος μας ! η χαρά του κόσμου και των ουρανών...η η χαρά της σιωπής και η άνοιξη στη ζωή μας !

Αλήθεια σου λέω άκουσέ με!

Αλήθεια σου λέω,άκουσέ με,
ο χρόνος περνάει,γίνεται χθες,
μικρό κοριτσάκι,κλείσε τα μάτια
κι άκου τον άνεμο,μην κλαις.

Άκου σου λέω,πρόσεξέ με,
οι λέξεις στολίζουν τη ζωή,
λέξεις αγάπης για τους άλλους,
λέξεις στοργής για τη Μαρί.

Αλήθεια σου λέω,μίλησέ μου,
το φως λιγοστεύει,για δες,
τα σπίτια ξασπρίσαν,γέμισαν σκόνη,
μικρή μου Μαρία,ψάξε και βρες.

Σκέψου,λοιπόν,κι άγγιξέ με,
το δάκρυ της Μάνας είναι ζεστό,
έλα κοντά μου,αγκάλιασέ με,
ο χρόνος περνάει,πάψε να κλαις.

Βλέπεις, ξημέρωσε,ήρθε το φως,
φεύγει ο πατέρας,περνάει εμπρός,
τα γέλια αρχίσαν,τα πρώτα φιλιά,
γεννιέται η ελπίδα κι ο χρόνος ξανά.

Μικρή μου Μαρία,καλή μου Μαρί,
άνεμος ήταν,φώς της αυγής,
σκέψεις περίσκεψης κι ελπίδας μαζί,
λέξεις αγάπης, λέξεις ζωής.

Το ποίημα αυτό έχει μελοποιηθεί από τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Βενιζέλειου ωδείου Χανίων κ. Ιωάννη Μεντζελόπουλο και είναι καταχωρημένο στο βιβλίο "Γράφοντας στη μητέρα" του Γ.Χ.Καραβιώτη. Αφιερώνεται σε όλα τα παιδιά του κόσμου και στη Μαρία!

Το τραγούδι των χρωμάτων!

Για τα παιδιά όλου τού κόσμου...για την ελπίδα και το φως...γι αυτά τα μικρά και μεγάλα λουλουδάκια...

Αφιέρωμα : Επείγον Γἀζα...

Η φωτογραφία τα λέει όλα...σ'αυτές τις ανθρώπινες στιγμές... τα σχόλια περιττεύουν...

Χάρης Νικολαΐδης : Δώστε ένα λεπτό αγάπης απ’ τη ζωή σας…

Ένα λεπτό απ’ τη ζωή μας… για τον Ελληνοαυστραλό συγγραφέα Χάρη Νικολαΐδη…

Ένα λεπτό από το χρόνο μας …για ένα μήνυμα συμπαράστασης …τηλεφωνώντας στο 210 6710155 στην Πρεσβεία της Ταϊλάνδης.

Ένα λεπτό από τα βάθη της καρδιάς μας… για να δώσουμε λίγη ελπίδα…στέλνοντας ένα e-mail στο thaiath@otenet.gr

Ένα λεπτό αγάπης…για να απαλύνουμε το δυσβάστακτο πόνο της φυλακής του…

Ένα λεπτό αλληλεγγύης…για δυναμώσουμε τη φωνή της δικαιοσύνης…

Ένα λεπτό απ’ τη ζωή μας…μικρές σκέψεις…σιωπηλή δράση…για να ξυπνήσουμε συνειδήσεις…

Ένα λεπτό, φίλοι μου, έστω ένα λεπτό…ένα λεπτό για να ακουστούν οι φωνές μας σ’ όλο τον κόσμο…

Ένα λεπτό απ’ τη ζωή μας… ένα λεπτό αγάπης... για τον συγγραφέα Χάρη Νικολαΐδη… για κάθε άνθρωπο που καταδιώκεται τόσο εύκολα…

Ο Χάρης Νικολαΐδης , καταδικάστηκε σε τριετή κάθειρξη από δικαστήριο της Ταϊλάνδης ,γιατί το 2005 έγραψε βιβλίο(νουβέλα) με τίτλο Verisimilitude (Αληθοφάνεια), το οποίο αναφερόταν σε κάποιο ανώνυμο εστεμμένο Ταϊλανδό πρίγκιπα και τη σκανδαλώδη ζωή του και κατά την κρίση των Αρχών πρόσβαλε τη μοναρχία.

Μπάρακ Ομπάμα : Μια Τελετή πρόκλησης και σπατάλης για όλο τον κόσμο …

Η τελετή ορκωμοσίας προβλέπεται ότι θα κοστίσει επισήμως 47 εκατομμύρια δολλάρια και κατ΄άλλους θα υπερβεί τα 150 εκατομμύρια δολλάρια.

Κι αυτά θα γίνουν, όταν όλοι μιλάνε για την παγκόσμια οικονομική κρίση…αλλά και την οικονομική κρίση στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Όταν άνθρωποι θα χάσουν τη δουλειά και το σπίτι τους…κι ακόμη αυτόν τον επιούσιον…

Όταν άνθρωποι θα πάνε στη φυλακή εξαιτίας των χρεών τους…

Όταν οικογένειες κινδυνεύουν να διαλυθούν και να φθάσουν σε σημείο απελπισίας…

Και είναι πρόκληση αν αναλογιστούμε τα σοβαρά προβλήματα του κόσμου…

Όταν άνθρωποι πεινάνε…όταν υποφέρουν και δυστυχούν…

Και είναι πρόκληση και σπατάλη…γιατί τα «τότε» λεγόμενα του Ομπάμα … προκαλούν τώρα τον Αμερικανικό λαό μ'αυτή την πράξη…όπως τον προκάλεσαν και οι προηγούμενοι Πρόεδροι …

Και είναι πρόκληση…γιατί ο κόσμος πίστεψε στα λόγια του…κι ακόμη, γιατί γέμισε την καρδιά του με ελπίδα…

Τελετή ορκωμοσία του Μπάρακ Ομπάμα, λοιπόν, τελετή ορκωμοσίας των 47 ή 150 εκατομμυρίων δολαρίων…

Τελετή ορκωμοσίας πρόκλησης…τελετή σπατάλης…τελετή μη κατανόησης του κόσμου και της πραγματικότητας..

Γι αυτό…γι’ αυτό καλούμε τον Μπάρακ Ομπάμα να αλλάξει τα πράγματα…κι’ απλά…πολύ απλά να πάει στην ορκωμοσία…

Κι αυτή του η πράξη θα είναι και η καλύτερη πολιτική…το καλύτερο παράδειγμα…

Περιμένουμε, λοιπόν, περιμένουμε…κι η Τρίτη είναι ακόμη μακριά…

Περιμένουμε για κάτι καλύτερο ... για κάτι ομορφότερο για τον κόσμο…

Αφιέρωμα : Ο Ραούλ Φολερώ –Το βιβλίο της αγάπης !

Γράφει ο Ραούλ Φολερώ στο βιβλίο της Αγάπης .

Είδα αυτό το όνειρο : Ένας άνθρωπος παρουσιάζετο στο κριτήριο του Κυρίου :
«Δες, Θεέ μου, του έλεγε, τήρησα τον Νόμο Σου, δεν έκαμα τίποτε το αισχρό, το κακό ή το αντίθρησκο. Κύριε, τα χέρια μου είναι καθαρά.

-Ασφαλώς, ασφαλώς του απαντούσε ο Καλός θεός…Αλλ’ είναι άδεια».

Κύριε, μάθε μας να μη αγαπούμε πια τον εαυτό μας, να μη είμαστε πια ικανοποιημένοι αγαπώντας τους δικούς μας, αγαπώντας εκείνους που μας αγαπούν.

Κύριε, μάθε μας να μη σκεπτόμαστε παρά τους άλλους, ν’ αγαπούμε, πρώτ’ από όλα, αυτούς που δεν αγαπήθηκαν.

Κύριε, κάνε μας να υποφέρουμε με τον πόνο των άλλων.

Κύριε, μη επιτρέψεις πια να ευτυχούμε μόνοι μας…

Κύριε δώσε μας την αγωνία της παγκόσμιας δυστυχίας κι απελευθέρωσέ μας από τον εαυτό μας.

Κύριε, θα ήθελα τόσο να βοηθήσω τους άλλους να ζήσουν, όλους τους άλλους, τους αδελφούς μου, που θλίβονται και υποφέρουν χωρίς να ξέρουν γιατί, περιμένοντας τον θάνατο να τους απολυτρώσει.

Να εμποδίσω τους φτωχούς να πεθάνουν είναι μια καλή πράξη. Άλλά , αν πρόκειται να τους αφήσω να πεθαίνουν από πείνα σ΄ όλη τους τη ζωή, αν κάνω τη ζωή τους ένα ατέλειωτο θάνατο, γίνομαι τότε συνένοχος σ’ αυτό το έγκλημα, αφού κρατώ σε υπερβολικό βαθμό ότι χρειάζεται για να ζήσουν.

Λόγια απλά...λόγια Χριστού για τον συνάνθρωπό μας...λέξεις στοργής...για ένα κόσμο κατανόησης και αλληλεγγύης και συμπάραστασης...σκέψεις αγάπης !

Just for One Day - Imagine Peace...Μόνο για μια μέρα...έτσι φαντάζομαι την Ειρήνη!

Έκκληση για ειρήνη…έκκληση σε Ισραήλ και Χαμάς…

Δεν ξέρω ποιος ευθύνεται…και ίσως καθένας να προβάλλει τους δικούς του λόγους, όμως, δημιουργήσατε μία θλιβερή και απαράδεκτη κατάσταση…και το αποτέλεσμα :Είναι ο θάνατος…κι ο φόβος …και η ανασφάλεια…

Και κάνω έκκληση στους ηγέτες…και στους λαούς τους…και μεταφέρω τις ιαχές του κόσμου…και τους ζητάμε να δείξουν σύνεση, έστω και τώρα…και να αναθεωρήσουν και σκέψεις και πράξεις…

Στους ηγέτες, λοιπόν ,απευθυνόμαστε…απλά και καθαρά…και κάνουμε έκκληση για ειρήνη...

Και κάνουμε έκκληση για ειρήνη…έκκληση για καλοσύνη…έκκληση για Αγάπη…

Αφιέρωμα : Αλληλεγγύη… και συμπαράσταση !!

Όταν κάποιος άνθρωπος στον κόσμο έχει ανάγκη…

Όταν κάποιος πεινάει και δυστυχεί στον τόπο του…

Όταν κάποιος είναι μόνος και ξένος και αβοήθητος…

Όταν κάποιος αναγκαστικά γίνεται πάροικος…

Τότε δίνουμε το χέρι και την καρδιά μας…


Όταν ένας λαός διώκεται και πυροβολείται…

Όταν ένας λαός βορβαδίζεται και κατακαίονται οι εστίες του…

Όταν ένας λαός…ένας λαός στη Γάζα δολοφονείται…

Όταν ένας λαός κατακρεουργείται και χάνεται…

Τότε φωνάζουμε και ζητάμε δικαιοσύνη…


Όταν τα μικρά παιδιά σκοτώνονται ανελέητα…

Όταν τα μικρά παιδιά γίνονται θύματα της βαρβαρότητας…

Όταν τα μικρά παιδιά θυσιάζονται χάριν σκοπιμοτήτων…

Όταν τα μικρά παιδιά στερούνται τη θαλπωρή και το χαμόγελο…

Τότε σηκώνουμε τα χέρια στον ουρανό και προσευχόμαστε…

Ας βοηθήσουμε, λοιπόν, όλοι μας…όπως μπορεί καθένας…
κι ας δείξει την Αγάπη του …κι όλοι ξέρουμε τον τρόπο…

Αφιέρωμα : Γιατροί χωρίς Σύνορα...

Καθώς οι επιθέσεις κρατούν τους ασθενείς στα σπίτια, οι Γιατροί χωρίς Σύνορα φέρνουν τις κλινικές στις γειτονιές.

Έτσι κι εμείς, καλούμε όσους θέλουν να στηρίξουν το έργο τους, αυτή την πραγματικά τιτάνια προσπάθεια τους....υποστηρίζοντας ή συμμετέχοντας σε αποστολή ... http://www.msf.gr/

Μια λέξη μόνο… μια λέξη...

Μια λέξη μόνο για τα παιδιά των πολέμων…γι αυτά τα αθώα πλάσματα, που η υπεροψία της ανθρώπινης εξουσίας πειραματίζεται επάνω στο αθώο αίμα τους…

Μια λέξη μόνο για τα παιδιά των πολέμων…για αυτά τα βλαστάρια του κόσμου, που η ανθρώπινη μανία τους στέρησε το δικαίωμα να ζήσουν…

Μια λέξη μόνο για τα παιδιά των πολέμων…για αυτά τα μικρά παιδιά του πόνου, που η ανθρώπινη τρέλα μετέτρεψε το αθώο γέλιο τους σε κλάμα και σπαραγμό…

Μια λέξη μόνο για τα παιδιά των πολέμων…γι αυτά τα μικρά μας αδέλφια, που ανθρώπινη μικροψυχία τους στέρησε το δικαίωμα στην ελπίδα…

Μια λέξη μόνο για τα παιδιά των πολέμων, γι αυτά τα μικρά με τα άδολα μάτια, που η ανθρώπινη σκληρότητα καταπλήγωσε τη μικρή τρυφερή τους ψυχή…

Μια λέξη μόνο για τα παιδιά των πολέμων, γι αυτά τα παιδιά στην ταλαίπωρη και πολυπαθή Γάζα…για τα παιδιά σε κάθε γωνιά του κόσμου, που η ανθρώπινη ανοησία συνεχίζει γκρεμίζει και να κατακαίει το είναι τους…που ηδονίζεται με το αίμα νηπίων…που στερεί το γέλιο και το χαμόγελο τους … που αφανίζει τα όνειρα και τις ελπίδες τους …

Μια λέξη μόνο για τα παιδιά των πολέμων…γι αυτά τα καταπληγωμένα παιδικά λουλούδια της γης, που η ανθρώπινη κυνικότητα παραθεώρησε στο πέρασμά της…

Μια λέξη μόνο…μια λέξη … αφιερωμένη στους ηγέτες που οργανώνουν τον αφανισμό των μικρών παιδιών…που συντελούν στη δυστυχία των ανθρώπων…μια λέξη…αφιερωμένη σ΄ όλους τους ηγέτες του κόσμου που σπέρνουν τη θλίψη, δυστυχία και την απόγνωση…

Μια λέξη μόνο…αυτή που θα έλεγαν τα μικρά παιδιά της Γάζας…μια λέξη λίγο πριν το μακρινό ταξίδι τους…μια λέξη ζωγραφισμένη στα άδοά μάτια τους...ανάμικτη με αίμα και πόνο και δάκρυα και παράπονο…

Μια λέξη μόνο…μια λέξη… Τη διαβάζω : ΝΤΡΟΠΗ !!

Ματαιότης…ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης…

O άνθρωπος, τελικά, μέχρι τώρα, δε κατόρθωσε να κατανοήσει κάποια βασικά πράγματα, όπως, το τι σημαίνει αγάπη και ειρήνη …

Κι ενώ, όλη η ανθρώπινη ιστορία είναι γιομάτη με χιλιάδες παραδείγματα του «κακού»…συνεχίζουμε, ως άνθρωποι και ως ηγέτες την ίδια αλλοπρόσαλλη πορεία…

Και ως πρώτο μέσον χρησιμοποιούμε τη δύναμη του ισχυρού…και τότε εξαφανίζεται το «καλό»…και χάνεται η αγάπη και η ειρήνη και δικαιοσύνη…

Κι ο κόσμος μας…βάφεται στο αίμα…κι ο θάνατος γίνεται απλά αριθμός…και ψυχραίνεται η καρδιά των ηγετών…και τα όπλα, αυτά τα εργαλεία του θανάτου, θεοποιούνται…

Κι η δυστυχία απλώνεται παντού…και ζωγραφίζεται στα μάτια των μικρών παιδιών ως κλάμα και δάκρυ και απόγνωση και απελπισία…

Και οι ηγέτες…από κάθε πλευρά δεν καταλαβαίνουν…ούτε κατανοούν τον πόνο και την οδύνη που προκαλούν…

Και νομίζουν ότι έτσι δίνουν λύση στο κάθε πρόβλημα…ότι έτσι θα επιτύχουν …με τον φόβο και τον τρόμο…με τη φωτιά και τις καταστροφές…με το ξεσπίτωμα των ανθρώπων από τις εστίες τους …

Όμως, όταν κάποιοι σκέφτονται και ενεργούν μ’ αυτόν τον τρόπο…χρησιμοποιώντας τη βία αντί της αγάπης, τότε ο κόσμος μας ολισθαίνει επικίνδυνα προς την καταστροφή…

Ας σταματήσουν, επιτέλους, οι εκατέρωθεν εγωισμοί…κι ας πρυτανεύσει η λογική και η δικαιοσύνη… και ειρήνη και η ζεστασιά της καρδιάς…κι ας μιλήσουν ξανά…ας δείξουν καλή διάθεση, έστω προς όφελος των λαών τους…

Και μιλάμε για το Ισραήλ και τους Παλαιστίνιους…και τους καλούμε να ανατρέξουν στο βάθος του χρόνου…και να ψάξουν για τα «καλά» και τα «κακά» των λαών τους…κι ας πάρουν το καλύτερο…κάθε τι που μιλάει για αγάπη και συνάνθρωπο… οτιδήποτε το ειρηνικό και δίκαιο…κι αυτό να χρησιμοποιήσουν αντί για όπλα…

Διαφορετικά ,ξαναγυρνούν τα πράγματα στη νηπιακή ηλικία…στο οφθαλμό αντί οφθαλμού…και στο οδόντα αντί οδόντος…και το αποτέλεσμα…

Και το ξαναλέμε : Ματαιότης…ματαιοτήτων…

Αφιέρωμα : Το μακελειό της Γάζα…

Ειλικρινά, δεν ξέρω τι να πω…και προσπαθώ να εξηγήσω το γιατί αυτού του παραλογισμού…

Και φέρνω στο μυαλό μου τα θύματα των επιθέσεων…και καταγράφω… νεκροί 345…και 1.600 τραυματίες…και σκέφτομαι την οργή…και την απόγνωση…και την απελπισία…και την ανέχεια…και τη δυστυχία των κατοίκων της Γάζα…

Και σκέφτομαι τα παιδιά και τις μανάδες…και σκέφτομαι τους ηλικιωμένους και τους ανήμπορους…και συμπονώ όλους τους πληγωμένους…

Και κάνω έκκληση σε όλους…κάνω έκκληση Αγάπης και Ειρήνης…στους ηγέτες Ισραήλ και Παλαιστινίων…κάνω έκκληση … έκκληση σε γη και ουρανό…και ελπίζω…

Κι ελπίζω κάποτε να τελέψουν οι ανθρώπινοι εγωισμοί…και να μαλακώσουν οι σκληρόκαρδες καρδιές…και η πραγματική Ειρήνη Χριστού να κυριαρχήσει στον κόσμο μας…

Χριστούγεννα : ΄Ανθρωποι μονάχοι...

Κι αυτή τη μοναξιά...που είναι αποτέλεσμα της αποξένωσης του ανθρώπου από τον άνθρωπο... έρχεται για να τη γλυκάνει ο μικρός Ιησούς,φέρνοντας την αγάπη,την ελπίδα και την ειρήνη!

Αφιέρωμα : Τα Χριστούγεννα των φτωχών…

Κι αυτά τα Χριστούγεννα… ο μικρός Ιησούς μας επισκέπτεται και κτυπάει ξανά την πόρτα της καρδιάς μας…

Και προσκαλεί τους έχοντες και κατέχοντες να δώσουν ζεστασιά και χαρά στ’ αδέλφια του…στους φτωχούς και τους πεινασμένους…στους άστεγους και τους ταλαίπωρους της ζωής…στους άρρωστους…στους κτυπημένους από το AIDS…στους χρήστες ναρκωτικών…

Και κτυπά και ξανακτυπά για συμπόνια και ευσπλαχνία…και μας θυμίζει την δυστυχία των φυλακισμένων…και μας καλεί να ντύσουμε και να φιλοξενήσουμε τους μετανάστες…τους ξένους…και να τους δώσουμε ότι έχουμε…ότι μπορούμε…

Κι αυτά τα Χριστούγεννα, ο μικρός Ιησούς απλώνει και το χέρι του στα πεινασμένα παιδιά, στα σκελετωμένα από την ανέχεια και τη στέρηση και κλαίοντας, σκουπίζει απαλά τα λιγοστά δάκρυά τους…

Και καθαρίζει τις πληγές τους με κρασί και λάδι…και πλύνει τα πανέμορφα προσωπάκια τους…και μας καλεί να τα ντύσουμε και να καθίσουμε μαζί τους …μας καλεί να δειπνήσουμε μαζί τους… να τους δώσουμε χαρά …να τραγουδήσουμε …να γελάσουμε να τα γεμίσουμε με ελπίδα…

Κι αυτά τα Χριστούγεννα μας θυμίζουν ότι πρέπει να δώσουμε από το περίσσευμα της καρδιάς μας…για να σβήσει ο πόνος και η μοναξιά…για να φύγει η θλίψη …για ξαναγεννηθεί η ελπίδα…για να γεμίσει ο κόσμος ξανά με ειρήνη…για να λάμψουν τα μάτια των κατατρεγμένων…

Δύο χιλιάδες οκτώ χρόνια μετά… ο Βασιλιάς της Ειρήνης , μας ξαναθυμίζει το πραγματικό νόημα της γέννησής του…εκεί στο φτωχικό σπήλαιο…και φυτεύει στη συνείδησή μας πολλά δεντράκια, που έχουν τις λέξεις φτώχεια και μοναξιά…κι άλλα με τις λέξεις κρύο και παγωνιά και στέρηση…δεντράκια ειρήνης και συμπόνιας…δεντράκια αγάπης και καλοσύνης…δεντράκια φιλανθρωπίας…δεντράκια και λουλουδάκια του καλού…

Κι αυτά τα Χριστούγεννα….ο μικρός Ιησούς της αγάπης περιδιαβαίνει στα μέρη της φτώχειας και του πόνου…και παρακάθεται στις σκηνές με τα τσιγγανόπουλα και ξενυκτά μαζί τους….και συντροφεύει στα νοσοκομεία τους άρρωστους…και δίνει ελπίδα στους φυλακισμένους…

Και συντροφεύει τους άστεγους της Αθήνας και της Ευρώπης… και περνά από κάθε μικρή και μεγάλη πόλη του κόσμου…και κάθεται και ξαγρυπνά μαζί τους…και σκεπάζεται με τις χαρτόκουτες…εκεί στο «σπιτάκι» τους …κάτω από τις σκάλες των πολυκατοικιών…στα παγκάκια και τις βιτρίνες των καταστημάτων…στις πλατείες και στα εγκατελελειμένα αυτοκίνητα…

Κι αυτά τα Χριστούγεννα…τα Χριστούγεννα των φτωχών του κόσμου…ο μικρός Ιησούς…ο πατέρας και αδελφός μας περιδιαβαίνει όλες τις γειτονιές του κόσμου…και κτυπά…και ξανακτυπά την πόρτα της καρδιάς μας…και μας καλεί ονομαστικά…και μας προσκαλεί να δώσουμε…να προσφέρουμε ότι έχουμε…ότι μπορούμε…

Ας δώσουμε, λοιπόν, λίγα χρήματα στο φτωχό και κατατρεγμένο της γειτονιάς μας…λίγο ψωμί…λίγα ρούχα…ένα παλτό για το κρύο…μια κουβέρτα…μια γωνιά για φιλοξενία…ένα ζεστό πιάτο φαγητό…λίγο νερό…ένα καλό λόγο…λέξεις για θάρρος και ελπίδας…λέξεις χαράς και ειρήνης…

Αυτό είναι το καλύτερο δώρο για τη γέννηση του μικρού Ιησού ,ένα δώρο για να ζεστάνει την τότε φτώχεια και τη μοναξιά του σπηλαίου της γέννησης…ένα δώρο αντί Χρυσού και Σμύρνας και Λιβάνου…ένα δώρο για τους φτωχούς αδελφούς μας…του αδελφούς του Χριστού της Αγάπης !!

Χρόνια Πολλά σε όλους μας !