Οι Νέοι...

Οι νέοι είναι η δροσιά της ζωής...και το μέλλον του κόσμου...

Είναι η ελπίδα και η ζωή...

Είναι η χαρά και η αισιοδοξία...

Είναι ο αγώνας και η προσπάθεια...

Οι νέοι δεν είναι πειραματόζωα για κατανάλωση...

Οι νέοι δεν είναι ανώνυμα όντα για εξαφανισμό...

Οι νέοι δεν είναι αυτοκόλλητα χαρτάκια για διαφήμιση...

Οι νέοι έχουν όνομα ...έχουν περιεχόμενο και αξία...

Οι νέοι κτίζουν το μέλλον...και είναι τα θεμέλια της κοινωνίας...

Οι νέοι αντιστέκονται απέναντι σε κάθε εξάρτηση ...και πρώτα από τα Ναρκωτικά...

Οι νέοι αντιστέκονται και γυρνούν την πλάτη απέναντι σ' αυτή την ανοησία...

Μια μικρή ιστορία για τα νιάτα...για τα ναρκωτικά...για τον Μίνω και την Ήρα...

Κάποτε ,σε μια μεγαλούπολη ήταν δύο νέοι άνθρωποι, ο Μίνως και η Ήρα. Ξἐρετε…εφηβεία, σχολείο, πανεπιστήμιο, δύο παιδιά, γιομάτα με τη θέρμη της νιότης, αυτήν την άνοιξη των πρώτων χρόνων και μιλούσαν…όλο έλεγαν για τα όνειρά τους ,κοιτάζοντας κατάματα τη ζωή…

Κι έγραφαν στην καρδιά τους τα ονόματα…Μίνως και Ήρα και γέλαγαν…και πετούσαν στα σύννεφα…και προχωρούσαν δίχως να σκέπτονται, δίχως να κρίνουν... και παραμέρισαν τις λεπτομέρειες κι έλεγαν : «νέοι είμαστε»…

Όμως, ξαφνικά, άρχισε να χάνεται το χρώμα της άνοιξης, καθώς στη ζωή τους προστέθηκαν κι άλλες γνώμες… κι ενώ έβλεπαν…δεν είπαν όχι, δεν αντιστάθηκαν…κι ήρθε η στιγμή, που άπλωσαν το χέρι και πήραν τα ναρκωτικά…και δοκίμασαν…κι άνοιξαν τις πόρτες της Ατλαντίδας…

Αυτό ήταν ! η πρώτη αρχή…η ώρα της σιωπής, η στιγμή που η νιότη έχασε τη φρεσκάδα της, τότε, που το πρόσχαρο γέλιο της Ήρας έγινε κλάμα, το πιο πονεμένο κλάμα του κόσμου…

Έτσι έλεγε κι έκλαιγε σιωπηλά ο Μίνως, ο καλός σύντροφος των παιδικών ονείρων της…κι έκρυβε κι αυτός τα πονεμένα, τ’ άφλεβα χέρια του, τα γιομάτα με τις πληγές του πάθους…

Και τα μάτια τους, αυτά τα μάτια της παιδικής τους αγάπης, έχασαν τη λάμψη της νιότης κι έγιναν μαύρες κηλίδες σε κέρινα πρόσωπα, γιομάτα θλίψη, γιομάτα απελπισία και απογοήτευση, στιγμές μοναξιάς…έτσι, όπως τους βλέπουμε τώρα, αγκαλιασμένους στα σκοτεινά…εκεί στην κρύα κάμαρα…να κλαίνε, Χριστέ μου !

Καλή σου νύχτα Ήρα…Καληνύχτα Μίνω…

Ο Θεός είναι Αγάπη...

Ο Θεός είναι το φως το αιώνιο ,που φωτίζει την πορεία μας σε τούτη τη γη...

Είναι το φως που παρηγορεί στη φυλακή...που διαλύει το σκοτάδι της απελπισίας...που δίνει απλόχερα την ελπίδα...

Είναι το φως , που δίνει χαρά στον φτωχό και τον άρρωστο...

Είναι ο ήλιος της δικαιοσύνης που μέρα και νύχτα είναι κοντά μας...

Ο Θεός είναι το φως της Αγάπης που καθοδηγεί τη ζωή μας στη σωστή πορεία...

Ημέρα Εβδόμη – ο Θεός...

Κάθε μέρα που έρχεται είναι ένα μεγάλο δώρο του Θεού για μένα, γιατί η απεραντοσύνη της Αγάπης του με καλεί να έρθω κοντά του και να του προσφέρω από το υστέρημά μου τη δική μου μικρή αγάπη και την ταπείνωση, αρχίζοντας από τον πάσχοντα άνθρωπο, από τους δυστυχείς και ταλαίπωρους αδελφούς μου…και μου κτυπά την πόρτα της καρδιάς μου κάθε λεπτό και κάθε ώρα, μέχρι την τελευταία στιγμή και περιμένει…

Όταν κοιτάζεις τη θάλασσα νιώθεις την απεραντοσύνη και το μεγαλείο της… έτσι είναι κι ο Θεός απεραντοσύνη και μεγαλείο και βάθος μυστικό κι άπειρο…

Όμως ο Θεός είναι και γέλιο και κλάμα και δάκρυ της χαροκαμένης μάνας και το μικρό χαμόγελο του παιδιού της πείνας και των πολέμων…

Ο Θεός κάποτε πεινάει και διψάει…και κάποτε είναι στις φυλακές και στα νοσοκομεία…Ο Θεός κάποτε κρυώνει και μας ζητά στέγη και φιλοξενία… και κτυπά την πόρτα του σπιτιού μας για βοήθεια και έλεος και ευσπλαχνία…

Ελπίζουμε!

Όταν βλέπουμε να λάμπουν τα μάτια των παιδιών ελπίζουμε...

Κι όσο κι αν μας γονατίζουν τα προβλήματα,πάλι σηκωνόμαστε όρθιοι...

Και κάνουμε μια καινούργια αρχή...

Και πορευόμαστε δίχως να κοιτάξουμε πίσω...

Και γινόμαστε παιδιά ...μικρά παιδιά...κι ελπίζουμε...

Κι αν γονατίσω για λίγο...ξανασηκώνομαι κι ελπίζω...


Γλυκιά μου, μητέρα, ακούω πολλά κλάματα, πολλές φωνές,
εκεί, κάπου στο τέλος του διαδρόμου, στη γωνιά
και βλέπω, ναι μητέρα, βλέπω το όμορφο κορίτσι,
αυτή τη μικρή κοπελίτσα, ναι, τη βλέπω να κλαίει,
να χάνεται στην αγκαλιά του απελπισμένου νέου,
ενώνοντας μέσα απ’ τα δάκρυα, τη ζωή τους,
αυτή τη ζωή, που πριν από λίγο χάθηκε, έτσι,
έτσι, όπως το είπε η υπεύθυνη του νοσοκομείου,
μέσα απ΄ το γραφείο, εκεί στη γωνιά, στο τέλος του διαδρόμου,
με λίγες λέξεις, με τέσσερα φοβερά γράμματα, AIDS...

Ναι, καλή μου, μητέρα, AIDS, έτσι είπε, αυτό άκουσα
κι αμέσως η αγωνία κυρίεψε το είναι μου,
και γέμισαν με δάκρυα απελπισίας τα μάτια μου
κι η καρδιά μου, δεν άντεξε κι ήρθε κοντά τους
κι άφησα πίσω τα δικά μου προβλήματα,
κάθε δική μου αγωνία για τη ζωή μου,
αψηφώντας κινδύνους, μητέρα, όλους τους φόβους,
αυτούς, που η κοινωνία περίτεχνα, δημιουργεί
και τους αγκάλιασα, μητέρα, κι έκλαψα μαζί τους...
και σκούπισα τα δάκρυα απ’ τα μάτια τους
και τους μίλησα, όπως Eκείνος, μίλησε σε μένα
και τους έδωσα θάρρος, τους έδωσα ελπίδα, μητέρα!

Από το βιβλίο "Γράφοντας στη μητέρα του Γεωργίου Χριστ. Καραβιώτη

Στη μητέρα του κόσμου !

Γλυκιά μου, μητέρα, είσαι η μόνη ελπίδα μου,
το στήριγμα της ζωής μου, αυτό μου έμεινε
κι όταν σκύβω το κεφάλι και κλαίω,
νοιώθω τα όμορφα, τα πονεμένα μάτια σου,
να με κοιτούν με πίστη, να μου δίνουν θάρρος,
να με περιβάλλουν με στοργή και αγάπη,
την πιο όμορφη αγάπη του κόσμου,
αυτό το άρωμα της ζωής, τη δική σου θέρμη,
το πιο όμορφο άγγιγμα στην ψυχή μου, μητέρα!

Αφιερώνεται στη μητέρα του κόσμου...


Tα δάκρυα άρχισαν να κυλούν....

τότε, το πρώτο δάκρυ μίλησε και είπε:

«Φοβάμαι, μητέρα», κι η μητέρα ταράχτηκε...

Ύστερα, το δεύτερο δάκρυ ακολούθησε

κι η μητέρα ένοιωσε την παγωνιά του...

Kι όταν το τρίτο δάκρυ κύλησε ξανά,

μέσα από τα κατακόκκινα μάτια της,

η μητέρα ξύπνησε γιομάτη αγωνία και φώναξε:

Παιδί μου!!


Από το βιβλίο "Γράφοντας στη μητέρα" του Γεωργίου Χριστ. Καραβιώτη

Philotheou Monastery Mount Athos

Ο Κύριος μας, ο Χριστός της Αγάπης...

Κτυπήθηκε ...χλευάστηκε...κατηγορήθηκε άδικα...και δε μίλησε,ούτε παραπονέθηκε...

Και όταν οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι και το συνέδριον τον έκριναν ένοχον θανάτου...και τότε δε μίλησε,ούτε παραπονέθηκε...

Και του φόρεσαν χλαμύδα κόκκινη και του έβαλαν επί την κεφαλήν ακάνθινο στεφάνι και κάλαμον επί την δεξιάν του και πάλι δε μίλησε ,ούτε παραπονέθηκε...

Και πορευόμενος το δρόμο του μαρτυρίου του ,κρατώντας το Σταυρό της θυσίας του δε μίλησε απένατι στα πειράγματα και τις βλασφημίες των προπορευομένων,ούτε παραπονέθηκε για την απανθρωπιά και τη σκληρότητά τους,

Κι επάνω στον Σταυρό ,που αγίασε με το τίμιο αίμα του,συγχώρεσε και πάλι τους ανόμους ...κι άνοιξε την πόρτα του παραδείσου σ΄ένα εκ των δύο ληστών και μέχρι το τέλος δεν παραπονέθηκε ...και εξέπνευσεν παραδίδων το πνεύμα του εις χείρας του Πατρός του...

Ημέρα δεύτερη – η ταπείνωση


Αν επιθυμούμε να δούμε τον Θεό, πρέπει να ταπεινώσουμε τον εαυτό μας και ταπείνωση σημαίνει να αγαπήσουμε τους αποδιωγμένους και καταφρονεμένους, τα αδέλφια του Χριστού της Αγάπης, τον πεινώντα και διψώντα, τον ξένον, τον γυμνό, τον εν ασθενεία και τον εν φυλακή.

Ταπείνωση είναι η υποχωρητικότητα, η ανεκτικότητα, η συγνώμη και η συγχώρεση΄ ταπείνωση είναι η υπομονή στις θλίψεις και στα βάσανα της ζωής΄ είναι τα δάκρυα των αμαρτιών μας και οι αναστεναγμοί΄ είναι η συντριβή του «εγώ»για τα λάθη και τις παραλείψεις μας…

Ταπείνωση σημαίνει να γίνουμε υπηρέτες και δούλοι στον πλησίον μας…να πορευτούμε με αγάπη τον ανηφορικό δρόμο του σταυρού του Κυρίου μας ,να δώσουμε τον εαυτό μας …να βοηθήσουμε ,να ελεήσουμε, να παρηγορήσουμε τους πενθούντες.

Ταπείνωση σημαίνει να μειώνουμε τις επίγειες και ουράνιες απατήσεις μας…να ζητούμε ακατάπαυστα το έλεος του Κυρίου μας, να μη γογγύζουμε για τις θλίψεις μας, να μη βαρυγκωμούμε…να μη ζητάμε …να δεχόμαστε με υπομονή και καρτερικότητα τις ειρωνείες και τις περιφρονήσεις…να δοξάζουμε το Θεό της αγάπης…

Και υπάρχει μεγαλύτερο παράδειγμα από τον Χριστό μας…που υβρίστηκε… χλευάστηκε… μισήθηκε… διώχτηκε…ραπίστηκε…δέχτηκε εμπτυσμούς…μαστιγώθηκε…και φυλακίστηκε…κι ακόμη, όταν του έβαλαν το ακάνθινο στεφάνι στην Άγια κεφαλή του Βασιλιά της Δόξας …και πάλι δε μίλησε…

Και τον φθόνησαν οι ανόητοι…και τον δίκασαν άδικα…και τον καταδίκασαν για την αγάπη του για τους ανθρώπους και την πλάση…και τον αγγάρεψαν να οδηγήσει τον σταυρό του μαρτυρίου του…και πάλι δε μίλησε…και προσευχόταν για τους εχθρούς του…

Και στον σταυρό του μαρτυρίου του, τον οποίο καθαγίασε με το τίμιο και Άγιο αίμα του ,συγχώρεσε τους διώκτες και τους βασανιστές του…και έδειξε μέσα από την απέραντη ταπείνωσή του το μεγαλείο της Αγάπης του…

Ταπείνωση, αδελφέ μου, είναι η σιωπή του βίου μας…είναι η σιωπηλή πορεία προς το Γολγοθά της σωτηρίας μας, είναι το όπλο μας για πλησιάσουμε το Χριστό της Αγάπης ,είναι η ασπίδα και το τείχος για να αποκρούσουμε τις επιθέσεις του πονηρού…

Ταπείνωση είναι η υπομονή στους πειρασμούς του βίου…είναι το δάκρυ της ελπίδας όταν μας αδικούν…είναι η προσευχή μας γι’ αυτούς και η συγχώρεση…

Ταπείνωση είναι η μεγαλοπρέπεια της αγάπης και το ένδυμα το βασιλικό…είναι το όπλο κατά των πειρασμών...είναι η βακτηρία και ο σύντροφος ο καλός...


Ταπείνωση, αδελφέ μου, σημαίνει ότι ανέχομαι και υπομένω για χάριν της Αγάπης του Κυρίου μας, σημαίνει ότι μάχομαι «εν αγάπη» …ότι χάνομαι και γίνομαι ελάχιστος, ότι μικραίνω το εγώ και τον εαυτό μου…

Ώρα για βοήθεια και συμπαράσταση....

Σ΄αυτές τις δύσκολες στιγμές...όταν δοκιμάζεται η ανθρώπινη αντοχή...

τότε που άνθρωποι χάνουν αγαπημένα τους πρόσωπα...ότανκάτω από τη μανία της φωτιάς καταστρέφονται κόποι μιας ζωής...αυτές τις δύσκολες και δραματικές στιγμές ...η Ελλάδα στέκεται στα πόδια της...

Και με τη βοήθεια και τη συμπαράσταση όλων απαλύνει τον πόνο...και λειτουργεί σαν βάρσαμο...και παρηγορεί...κι αγκαλιάζει...και δίνει κουράγιο και θάρρος και πίστη κι ελπίδα...

Η Ελλάδα συμπαρίσταται...και τούτες τις δύσκολες ώρες για τους συνανθρώπους μας αυτό είναι το "πρέπον" ...έστω με ότι ελάχιστο διαθέτουμε...ότι μπορούμε...κι αυτό είναι που αξίζει μαζί με την αγάπη μας...

Κάποιοι χαίρονται κι απολαμβάνουν τη ζωή...και λένε είμαι λεύτερος...κι είναι δικαίωμά μου να το γλεντήσω...και μιλάνε...και γελάνε...και αγοράζουν ...και ξοδεύουν...και σπαταλούν...και πετάνε στα σκουπίδια...

Και κάποιοι άλλοι...στη γειτονιά μας...ή στα πέρατα του κόσμου...κάποια παιδιά πεινάνε...κι από τότε που γεννήθηκαν ψάχνουν στα σκουπίδια...κι αναζητούν λίγο ψωμί...κάποιο κόκκαλο...όλα τα απομεινάρια του πολιτισμού ... τα παραπεταμένα ...

Και ψάχνουν...όλο ψάχνουν...και γίνονται εικόνες και φωτογραφίες και ξεσκαλίζουν τη συνείδησή μας...και κτυπούν τη πόρτα της καρδιάς μας...και μέσα από τη σιωπή τους μας παρακαλούν...και τα άδολα μάτια τους μας κοιτούν...όλο μας κοιτούν...

Ένα γράμμα στους νέους ...

Η συζήτηση, ο διάλογος κι ακόμη οι συμβουλές ,είναι βέβαιον ,ότι ποτέ δεν έβλαψαν κανένα .Αντίθετα, κάποιοι φύλαξαν μέσα στην καρδιά τους μια λέξη κι αυτή ρίζωσε και καρποφόρησε και οδήγησε την πορεία τους και δημιούργησαν και καταξιώθηκαν στην κοινωνία

Έτσι κι εμείς, τώρα μιλάμε για σένα…και στους άλλους με την αστραφτερή μηχανή…και στο Μάκη με το <<Παπάκι>> και στην παρέα του που τρέχει και θέλει να χάνεται σαν τον άνεμο…πατώντας μέχρι το τέλος για μεγάλες ταχύτητες…για να φτάσει πιο γρήγορα…για να δείξει τι…μήπως για να λέγεται πρώτος…ή για να ξεχωρίζει…

Όμως, εμείς, οι πραγματικοί φίλοι… σου λέμε : <<Μάκη, σκέψου…και χαμήλωσε λίγο το βλέμμα… και κλείδωσε για λίγο τις πόρτες και τα παράθυρα στις ψεύτικες σειρήνες και αμπάρωσέ τα κι άκου τη φωνή της λογικής και της σύνεσης…και οδήγησε εσύ το μηχανάκι σου και κάνε το εργαλείο υπακοής… και ρύθμισε τα όρια του και σφράγισέ τα…

Και σου μιλάμε με αγωνία και σε συμβουλεύουμε, γιατί δε θέλουμε να πάθει κανένας σας κακό…γιατί χαιρόμαστε όταν σας βλέπουμε να ορίζετε εσείς τη ζωή σας… όταν εσείς έχετε τον έλεγχο…όταν κατανοείτε την αλήθεια των πραγμάτων …όταν χρησιμοποιείτε την κρίση σας…

Και ανησυχούμε, γιατί η πορεία των ατυχημάτων στο Ρέθυμνο και σε όλη την Ελλάδα…οι αριθμοί των θανάτων μας τρομάζουν …και προβληματιζόμαστε…και λέμε πολλά γιατί…

Πρόσεξέ με, λοιπόν, έστω για λίγο…και συνειδητοποίησε την πραγματικότητα των αριθμών…και σκέψου το καλά και κατανόησε την τραγικότητά τους…και διάβασε: Ρέθυμνο 1988-2004…νεκροί από τροχαία ατυχήματα (317) κι ακόμη σε όλη την Ελλάδα 1992-2004…νεκροί από τροχαία (24884).

Όμως, κάτι ακούω…τώρα ακούω φρεναρίσματα, φωνές πολλές…ακούω θορύβους, βλέπω γυαλιά στο δρόμο…λάδια παντού, χρώματα, λαμαρίνες…βλέπω κόσμο πολύ…βλέπω ,φίλε μου Μάκη , τους τροχονόμους να μετράνε , να κοιτάζονται στα μάτια…να αρχίζουν να σημειώνουν…

Ε υ τ υ χ ώ ς για σένα !!

Δες, λοιπόν, την αστραφτερή μηχανή σου…δες την και πες μου, πώς έγινε έτσι…περιέγραψέ μου τώρα για την ομορφιά της…πώς κατάντησε…κοίτα τα χάλια της…κι αλήθεια, που είναι τα φώτα της…και το τιμόνι, τα λάστιχα… και οι ζάντες αλουμινίου και η όμορφη σέλα της, πώς ασκήμισαν μέσα σε λίγα λεπτά…

Κάτι έμεινε ,όμως ,Μάκη, στο δρόμο, λίγο πιο πέρα από την όμορφη και αστραφτερή μηχανή σου, τον βλέπω…βλέπω τον διακόπτη της μηχανής σου, αυτόν που παραλίγο να σου ανοίξει την πόρτα της καταστροφής σου…και είναι άχρηστος πια, δίχως αξία, δίχως νόημα για σένα…

Γι αυτό, την άλλη φορά, φίλε μου Μάκη, πριν ξεκινήσεις…πριν γυρίσεις το διακόπτη της όμορφης μηχανής σου, κάνε μια μικρή στάση ζωής και σκέψου…σκέψου τα λίγα λόγια που σου γράφω…κι αν κρίνεις ότι έχουν κάποια αξία…κράτησέ τα και βάλε τα με τάξη μέσα στη καρδιά σου, σαν κάτι το ιδιαίτερο και ξεχωριστό για σένα…

Σκέψου, λοιπόν, και αποφάσισε για τη ζωή σου!!!

Η Πρωτοβουλία Πολιτών για την Πρόληψητων Τροχαίων Ατυχημάτων στο Ρέθυμνο .

Οι νέοι είναι σαν τα λουλούδια που ομορφαίνουν τη ζωή... κι έτσι θέλουμε να είναι...και να στολίζουν με την αγάπη τους τον κόσμο...και να του δίνουν νόημα και περιεχόμενο ...

Ημέρα δεκάτη ενάτη – η εξομολόγηση :

Η Θεία εξομολόγηση είναι η γνώση του Θεού και η χαρά των ευεργετημάτων του। Είναι το παραμέρισμα της δαιμονικής εντροπής και το πλησίασμα στο έλεος του Χριστού.

Η εξομολόγηση ανοίγει την πόρτα του ουρανού και μας ξαναγεννά την ελπίδα। Η εξομολόγηση μας αυξάνει το μέτρο της ταπείνωσης।

Η εξομολόγηση είναι το άνοιγμα της πόρτας της Θεϊκής στοργής και ευσπλαχνίας και το κάλεσμα για μια καινούργια αρχή।

Η εξομολόγηση καθαρίζει και λευκαίνει το σώμα και την ψυχή του ανθρώπου από την αμαρτία και γεννά την ελπίδα και την πίστη ξανά।

Η εξομολόγηση μαλακώνει την σκληρότητα της καρδιάς και φέρνει στην επιφάνεια την Αγάπη।

Η εξομολόγηση είναι δάκρυα και ταπείνωση και συντριβή της καρδιά του ανθρώπου।

Μια μικρή ιστορία :

Κάποτε, σε μια μικρή σύναξη Αρχών και φορέων για την ονομαστική εορτή του Μητροπολίτη μιας πόλης, ένας σεβάσμιος ιεράρχης, μιλώντας για την εξομολόγηση και τη δύναμή της, μας είπε το εξής περιστατικό।

Ένας επώνυμος και ευκατάστατος άνθρωπος, μετά από πολλά χρόνια απομάκρυνσής του από την Εκκλησία και τα μυστήριά της, αποφάσισε να εξομολογηθεί। Έτσι ,προσήλθε στην εκκλησία και με ταπείνωση και φόβο Θεού άνοιξε την καρδιά του ενώπιον του σεβάσμιου ιεράρχη.

Και ο καλός κι αγαθός ιεράρχης μας περιέγραψε με τόσο συγκινητικό τρόπο την αλλαγή και την αναγέννηση του εξομολογηθέντος, που ακόμη και τώρα, που καταγράφω σύντομα το περιστατικό, δεν μπορώ να κρύψω τη δική μου συγκίνηση।

Μας είπε, λοιπόν, ο σεβάσμιος ιεράρχης, ότι μετά την εξομολόγησή του πήγε σε μια κολώνα του Ναού, ακούμπησε το μέτωπό του επάνω σ’ αυτήν και μέσα από λυγμούς είπε : « Χριστέ μου σε παρακαλώ, πάρε με τώρα».

Ημέρα Δωδέκατη – η ελεημοσύνη

Μακάριοι οι ελεήμονες ότι αυτοί ελεηθήσονται ακούμε από το Άγιο στόμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και μας προτρέπει να δίνουμε την Αγάπη μας στον πλησίον μας।

Είναι ,λοιπόν, ελεημοσύνη η βοήθεια και η στοργή μας απέναντι στον πάσχοντα και η ευσπλαχνία και το έλεός μας।

Ελεημοσύνη είναι το νερό το καθημερινό της ζωής μας ,είναι η προσευχή του ελέους μας προς τον Κύριον।

Ελεημοσύνη είναι το καθημερινό θυμίαμα της ψυχής μας και η ικεσία μας για τη συγχώρεση των αμαρτιών μας।

Είναι ελεημοσύνη το δάκρυ της αγάπης μας προς τον φτωχό και τον ταλαίπωρο της ζωής και το χαμόγελο μας προς τον πλησίον μας।

Μια μικρή ιστορία :

Ήταν καταμεσήμερο στη μικρή πόλη κι ο κόσμος έτρεχε για τα καθημερινά। Στη μικρή ταβέρνα της πόλης μπήκε μια ηλικιωμένη κυρία, κρατώντας στα χέρια της αναπτήρες.

Κι αφού πλησίασε την οικογενειακή παρέα ,τους παρακάλεσε αν θέλουν να αγοράσουν ένα αναπτήρα, εξηγώντας τους ότι το παιδί της ήταν άρρωστο…

Και ο ένας της παρέας νευρίασε και της είπε : «Άσε μας κυρία μου…κι άλλα πολλά…»। Ο άλλος, κοίταζε αμίλητα το συμβάν και δε μίλησε… και στο τέλος, ένας νεαρός της παρέας της έδωσε ένα νόμισμα και ευγενικά της είπε : « Πάρτε το ,κυρία μου» και δεν πήρε τον αναπτήρα όταν του τον πρόσφερε, λέγοντας δεν τον χρειάζομαι ,κυρία μου, ευχαριστώ…

Η ηλικιωμένη κυρία, αφού ευχαρίστησε το νεαρό, τους χαιρέτησε όλους κι έφυγε…
Μετά απ’ αυτό, όλοι κοιτάχτηκαν στα μάτια με διαφορετικό νόημα και περιεχόμενο ο καθένας…η κυρία ήδη είχε φύγει και η παρέα συνέχισε να τρώει και να συζητά…

Ο νεαρός της παρέας προσευχόταν κι ευχαριστούσε τον Χριστό, γιατί τον αξίωσε, έστω και την τελευταία στιγμή… να δώσει μια «πένα»στη φτωχή κυρία, έστω μια πένα…

Περί της ευθανασίας ο λόγος…

Για γέλια ή για κλάματα…και τι να σκεφτούμε για τα συμβαίνοντα… και για τις απόψεις και τις τοποθετήσεις των ειδικών επί του θέματος…γι’ αυτή τη νέα προσπάθεια στο χώρο του «μοντερνισμού» του θανάτου…του καλού θανάτου, όπως συνηθίζουν να λένε κάποιοι…

Κι όπως καταλαβαίνετε ,για τα την ευθανασία μιλάμε… γι αυτό το καινούριο «φρούτο»…,που κάποιοι θέλουν να το βάλουν στη ζωή μας… και προσπαθούν να μας μπολιάσουν έντεχνα…για να μας μάθουν και πως να πεθαίνουμε…

Περί της ευθανασίας ο λόγος …μια λέξη που η προφορά και το άκουσμά της σε φοβίζουν…και σε πιάνει σύγκρυο… και σε κόβει κρύος ιδρώτας… και κλείνεις τα αυτιά και τα μάτια και φεύγεις και μόνο από αποστροφή και απέχθεια απέναντι σε τέτοιους είδους «καινοτομίες»…

Γι αυτή τη λέξη, λοιπόν, ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας… και ανατρέχω τις χιλιόχρονες σελίδες του χρόνου και ψάχνω…κι όταν τη βρίσκω τη σημειώνω και διαβάζω : «Είναι ο καλός θάνατος, ο ανώδυνος θάνατος»…

Κι επικεντρώνω τη σκέψη και την προσοχή μου στην ερμηνεία της και την επαναλαμβάνω : ο καλός θάνατος, ο θάνατος χωρίς ωδίνες, δίχως βάσανα και πόνους …δίχως ταλαιπωρίες των φίλων και συγγενών…δίχως γιατρούς και φάρμακα…δίχως περαιτέρω έξοδα και άγχη…

Και στο όνομα της καλοπέρασης αρχίζουν να μας καλουπώνουν την ιδέα…και να τη σερβίρουν προσεχτικά…γιατί βέβαια, θάνατος είναι αυτός και δεν είναι και τόσο εύκολο να σου πουν : «άντε πέθανε πια…σε βαρεθήκαμε»… αλλά σου ωραιοποιούν την ιδέα …κι αυτό είναι η πρώτη αρχή…

Αυτή είναι η πρώτη αρχή…ένα βήμα πριν…κι ύστερα το δεύτερο…για να μάθουμε να περπατάμε…όχι προς τη ζωή, βέβαια, αλλά προς τον «ευθάνατο»…αυτή τη μακάβρια διαδικασία που προσπαθούν κάποιοι, ηθελημένα ή αθέλητα, να μας εμφυτεύσουν στο μυαλό και στην καρδιά μας…

Όμως, έτσι είναι τα πράγματα…κι αυτό είναι το πρωτεύον και κυρίαρχο ζήτημα της κοινωνίας…αυτό είναι το θέμα που απασχολεί τον πολίτη και τον άνθρωπο γενικότερα…κι εξάλλου, γιατί να δώσουμε σημασία σ’ αυτή τη «βλακώδη» ιδέα…και υπάρχει λόγος να ασχολούμαστε για τα «υπέρ» και τα «κατά» της ευθανασίας…

Ξεφυλλίζω το αλφαβητάρι και νιώθω την αγωνία του…κι ακόμη τη δυσφορία και την αγανάκτησή του και καταγράφω τα εσώβαθα της καρδιάς του…κι ακούω να ψελλίζει για το πού οδεύομεν…

Αλήθεια, φίλες και φίλοι μου, που οδεύομεν… και γιατί να μιλάμε γι αυτή την «ανοησία»…κι ακόμη, γιατί δε μας το λένε καθαρά οι ασχολούμενοι, κατά καιρούς , με το θέμα, ότι ευθανασία σημαίνει σκοτώνω και δολοφονώ τον εαυτό μου… και προδίδω και αρνούμαι το Δημιουργό της ζωής μου…και ξέρουμε όλοι,ότι αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, για την οποία οι γνωρίζοντες σιωπούν…

Όμως, έτσι ,πρέπει…κι αξίζει να προδώσουμε τη ζωή…και συλλογίζομαι …είναι λόγος σημαντικός και σοβαρός, για τα όποια προβλήματα, να λιποταχτήσουμε και φύγουμε τόσο άδοξα κι ανέντιμα…

Και ποιες δικαιολογίες και αιτιάσεις μπορούν είναι τόσο ικανές, που να γίνουν η δολοφονική μάχαιρα για τη ζωή…κι ακόμη αν ήταν τόσο σημαντικές είναι δυνατόν να συγκριθούν με τη ζωή…και τελικά, ποιος ώριμος και υπεύθυνος άνθρωπος θα συνηγορούσε και θα αποφάσιζε γι αυτό…

Μα η ζωή είναι το καλύτερο δώρο του Θεού και η μεγαλύτερη παραχώρηση της αγάπης του για τον άνθρωπο…η χαρά της δημιουργίας, αυτό το αγνό και πανέμορφο χαμόγελό της …αυτό το φως του ήλιου και της άνοιξης…

Κι εξάλλου, γιατί να απεμπολήσουμε αυτό το δώρο…και υπάρχει αντάλλαγμα και τίμημα…και γιατί να δώσουμε αξία στις όποιες «ανοιχτές» απόψεις και συζητήσεις, αυτές που αποτελούν κακό συμπλήρωμα και μόνο της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας …

Δεν πείθομαι ,λοιπόν, κι αυτό να κάνετε κι εσείς…κι ούτε κλονιζόμαστε από τις αρρώστιες και τα όποια ανθρώπινα προβλήματα…।και δεν αρνιόμαστε τις δοκιμασίες μας…και σαν συγγενείς και φίλοι… και σαν πολιτεία… κάνουμε το χρέος μας…το πανάρχαιο «πρέπον»…

Και στρέφουμε τα νώτα στα ανόσια κελεύσματα …και τα «μελωδικά»ψιθυρίσματα για τον «δήθεν» καλόν θάνατον…και δεν μας ενδιαφέρει η «ψευτοφιλοσοφία» τους…ούτε οι συμβουλές και οι εξηγήσεις των «ειδικών…γιατί έχουμε μάθει να δεχόμαστε και τα κτυπήματα και τις μπόρες και τις δοκιμασίες…και σεβόμαστε το «σύντροφο» μας μέχρι να αναχωρήσουμε …

Ναι! μαθαίνουμε να υπομένουμε…και γυμναζόμαστε γι αυτό …και προσφέρουμε τον εαυτό μας για τη στήριξη του συνανθρώπου μας…και παρηγορούμε… και δεν τον εγκαταλείπουμε στις δύσκολες στιγμές του…και απλόχερα μοιραζόμαστε τον πόνο και τα προβλήματα του…

Κι αυτό σημαίνει ζωή …μια πορεία αγώνα, μέσα από δοκιμασίες κι αρρώστιες…μια διαδρομή προσπάθειας, με τη χαρά και τη θλίψη…μέχρι το τέλος…κοντά στα παιδιά και στα εγγόνια και στους συγγενείς και τους φίλους…με σύντροφο την υπομονή και την πίστη και την ελπίδα…

Κλείνω το αλφαβητάρι…και σκέπτομαι… ότι τα άνθη και τα κρίνα του αγρού… μέχρι την τελευταία στιγμή… έχουν το ίδιο όνομα…έτσι κι ο άνθρωπος…