Ημέρα εικοστή Τρίτη-η φτώχεια :


Η φτώχεια ,ο δικαστής των πλουσίων ,το κριτήριο της Θεϊκής δικαιοσύνης, η δοκιμασία της Αγάπης του, το μέτρο της ταπείνωσης μας , το δάκρυ και το κλάμα της πονεμένης μάνας…

Και αν ρωτήσουμε τον ουρανό τι είναι φτώχεια…ο ουρανός θα μας δώσει την ελπιδοφόρα και ζωογόνο βροχή του … και θα καρπίσει το περιβόλι του φτωχού …και θα ξεδιψάσει τον οδοιπόρο της ερήμου…

Κι αν ρωτήσουμε και πάλι τι είναι φτώχεια, μπορούμε να απαντήσουμε με σιγουριά ότι είναι η εύνοια της Θεϊκής Αγάπης, γιατί έχει σύντροφο και αδελφό της τον ίδιο τον Χριστό.

Κι αν ζητήσουμε από τη φτώχεια να μας μιλήσει, θα μας καλέσει στο φτωχικό της και θα μας φιλοξενήσει και καλόκαρδα θα κόψει το λίγο ψωμί και θα το δώσει στον επισκέπτη.

Η φτώχεια είναι ήσυχη και ταπεινή και υπομονετική και δεν γογγύζει, ούτε εναντιώνεται στον εαυτό της.

Κι έχει αδέλφια της η φτώχεια την απλότητα και την πραότητα και την ταπείνωση και σύντροφος της είναι η υπομονή και η ελπίδα και η αγάπη για τον άνθρωπό και τον Θεό.

Και χαίρεται η φτώχεια και υμνεί και δοξολογεί και σπλαχνίζεται και ελεεί τους πάσχοντες και συμπαρίσταται ,μέσα από το υστέρημά της … και κλαίει για τη σκληρότητα των άλλων και προσεύχεται γι αυτούς…

Είναι, λοιπόν, η φτώχεια η δοκιμασία μας…είναι το κριτήριο της διάκρισής μας…το μέτρο της καταξίωσής μας ενώπιον του Κυρίου μας…

World Hunger

Τα αδέλφια του Χριστού


Φίλες και φίλοι μου, κάποτε ρώτησαν ένα γέροντα και του ζήτησαν να τους μιλήσει για την Αγάπη του Χριστού κι αυτός, αφού εσιώπησε για λίγο, έσκυψε χαμηλά το κεφάλι του, κάνοντας με ταπείνωση το σημείο του σταυρού, κι άρχισε να κλαίει σιωπηλά…

Τότε τον ρώτησαν ξανά : Πες μας γέροντα, γιατί κλαις…και συνέχισαν …έτσι είναι η αγάπη για τη οποία μας μίλησε ο Χριστός, δηλαδή πόνος και θλίψη και βάσανα…κι εμείς ,τι πρέπει να κάνουμε για να μπορέσουμε να σταθούμε άξια σε τούτο τον κόσμο και να ελπίζουμε…

Κι ο σεβάσμιος γέροντας, αφού σκούπισε με το κομποσχοίνι τα δάκρυα του από το γαλήνιο πρόσωπό του και ασπάστηκε το σταυρό αποκρίθηκε : Παιδιά μου, όταν τα βράδια γέρνω για λίγο να ξεκουραστώ, θυμούμαι τον Κύριο μας, που δεν είχε που την κεφαλήν κλίνη…και θυμάστε τι απάντησε σε κάποιον, όταν του είπε … « θα σε ακολουθήσω όπου κι αν πας Κύριε» …

Σας το θυμίζω …κι ακούστε προσεχτικά τα λόγια του γλυκύτατου Ιησού : « Αι Αλώπεκες φωλεούς έχουσι και τα πετεινά του ουρανού κατασκηνώσεις, ο δε υιός του ανθρώπου ουκ έχει που την κεφαλήν κλίνη».

Και κλαίω ,παιδιά μου, γιατί εγώ έχω και στρώμα και κρεβάτι και μια κάμαρα…κι ακόμη λίγα ξύλα για το χειμώνα…ενώ ο Κύριος μας τα εστερείτο αυτά και δεν επεδίωκε να τα κερδίσει, γιατί η καρδιά του ήταν κοντά στον πάσχοντα άνθρωπο…

Κι αυτός ο «πάσχοντας» της εποχής μας είναι οι άρρωστοι και οι φυλακισμένοι, οι ανήμποροι και οι φτωχοί, οι ταλαίπωροι των ναρκωτικών και του AIDS, οι άστεγοι, οι περιφρονημένοι και οι διωγμένοι από τον κόσμο ένεκεν της αγάπης τους για δικαιοσύνη…

Κι ακόμη, τα μικρά των φτωχογειτονιών και των πολέμων…και τα πεινασμένα παιδιά της Αφρικής και της Ασίας, που μας μιλούν σιωπηλά μέσα από την πονεμένη λάμψη των ματιών τους…και μας εκλιπαρούν να τα βοηθήσουμε…να τα συμπονέσουμε και να τα νιώσουμε…

Γι αυτά κλαίω, παιδιά μου, για την Αγάπη του Χριστού και για τ’ αδέλφια της Αγάπης του…αυτά δε με αφήνουν να αναπαυτώ…

Jesus at the cross 2

Ο Χριστός της Αγάπης είναι κοντά μας...


Kαλή μου μητέρα...ναι, ήρθε κοντά μου
κι άπλωσε το χέρι σε μένα, την μικρή ελαφίνα σου,
το αδύναμο σπουργιτάκι της καρδιάς σου
και μου ΄δειξε, μητέρα, Εκείνος μου ΄δειξε την αλήθεια,
με τόση αγνότητα, τόση γαλήνη, μητέρα,
λέγοντάς μου: Ήρθε η ώρα να "δεις" και είδα...

Ναι, μητέρα, μου ΄δειξε την αλήθεια κι είδα...
είδα ότι έκλαιε, μητέρα, το είδα στα μάτια της αγάπης του
έκλαιε για όλο τον κόσμο, για τους ασήμαντους, μητέρα,
για όλους τους κατατρεγμένους και τους πονεμένους,
έκλαιε για τα μικρά παιδιά, τα πεινασμένα,
έκλαιε, μητέρα, για τα κτυπημένα παιδιά των πολέμων,
έκλαιε για τους φτωχούς και τους φυλακισμένους,
έκλαιε για την αδικία και τη σκληρότητά μας,
έκλαιε για τον εγωισμό και την κυνικότητά μας,
έκλαιε, μητέρα, για ασπλαχνία μας, την καταπίεση των φτωχών,
έκλαιε για την ύπνωση και την απραξία μας,
έκλαιε για την υπεροψία του πλούτου,
έκλαιε, μητέρα, για την έλλειψη της αγάπης,
έκλαιε, μητέρα, για τα νιάτα που χάνονται καθημερινά,
δίνοντας τη ζωή της, δίχως λόγο, στα ναρκωτικά...

Ναι, μητέρα, με χαιρέτησε και έκλαιε για μας,
για τα παιδιά όλου του κόσμου, για τους νέους,
για το Γιάννη και τη Μαρία, για το Θέμι και την Ήρα...

Ναι, μητέρα, με χαιρέτησε κι έκλαιε...

Καλή σου νύχτα, μητέρα!

Jesus of Nazareth

Ο Χριστός της Αγάπης κτυπά την πόρτα της καρδιάς μας...

Ο Χριστός της Αγάπης δε μίλησε...δεν παραπονέθηκε... δε γόγγυσε εναντίον κανενός...και ταπεινώθηκε...και υβρίστηκε...και χλευάστηκε ...και μαστιγώθηκε...και φυλακίστηκε...

Και πάλι δε μίλησε...ούτε παραπονέθηκε...και πήρε επάνω του ,σιωπηλά ,όλο τα βάρη και τις αμαρτίες των άνθρώπων και του κόσμου...και σήκωσε το Σταυρό της θυσίας...

Και ο ταπεινός Ιησούς,ιδιαίτερα στις δύσκολες μέρες που περνάμε...τώρα που όλα μπήκαν στη διαδικασία των αριθμών...και η ύλη και η σάρκα και ο ναρκισισμός ροκανίζουν ύπουλα την ζωή των ανθρώπων και πιότερο των νέων...

Ο Ιησούς της Αγάπης ...ο Ιησούς των φτωχών και των ταλαίπωρων της ζωής...ο Ιησούς των αρρώστων και των φυλακισμένων...των ξένων συνανθρώπων μας και των πεινασμένων ...μας κτυπά την πόρτα της καρδιάς μας...και μας περιμένει...

Jesus of Nazareth - Before Pilate

Πρότυπα αγώνων ομολογίας και πίστης...

Μορφές σεπτές και Άγιες ,που ομολόγησαν την πίστη τους στον Χριστό της Αγάπης .

Άγιες Μορφές ,που δε φοβήθηκαν και δε λιποψύχησαν μπροστά στο θάνατο.

Αγωνιστές της Αγάπης,αδέλφια και μαθητές του Κυρίου μας, γενναίοι και ατρόμητοι απέναντι στους διώκτες και τους δημίους τους.

Μάρτυρες της πίστης και στυλοβάτες της Ορθοδοξίας,απλοί και ταπεινοί μέχρι το τέλος.

Κι έπαθαν... δεινοπάθησαν ...χλευάστηκαν...υβρίστηκαν... βασανίστηκαν...έτσι, όπως ο ταπεινός Ιησούς και δεν αρνήθηκαν...δεν έχασαν την πίστη και το θάρρος τους...

Κι έγιναν πρότυπο και παράδειγμα στην σύγχρονη και υλιστική εποχή μας ...αυτοί οι απλοί και ταπεινοί στρατιώτες του Χριστού.

Ημέρα εικοστή δεύτερη - οι μάρτυρες των διωγμών :

Οι Μάρτυρες των διωγμών είναι η πνευματική μας τροφή και η ψυχική παρακαταθήκη ,είναι το αλάτι στη ζωή μας, η υπενθύμιση του καλού αγώνα, το αιώνιο παράδειγμα για την κατά Χριστόν ζωή και πίστη και αφοσίωση και ομολογία.

Οι μάρτυρες των διωγμών είχαν ως παράδειγμα τον Κύριον μας, τα πάθη και την Αγάπη του για τους ανθρώπους και την άκρα ταπείνωση του.

Οι μάρτυρες των διωγμών υπέστησαν τα πιο σκληρά βασανιστήρια για να αρνηθούν τον Χριστό κι όμως έμειναν στύλοι ακλόνητοι, δούλοι πιστοί, καλοί και ενάρετοι μαθητές της Αγάπης.

Και την ύστατη στιγμή του ναι ή του όχι διάλεξαν και ομολόγησαν Χριστόν τον Εσταυρωμένον και Αναστάντα κι έστρεψαν το βλέμμα προς τον ουρανό…και προσευχήθηκαν κι έκαναν την ψυχή τους φως και Αναστάσιμο λουλούδι για τον Κύριο της Αγάπης.

Ούτε φωτιά, ούτε άγρια θηρία, ούτε παγετός, ούτε απάνθρωπα βασανιστήρια, ούτε εξευτελισμοί, ούτε δελεαστικές προτάσεις και μεγαλεία, ούτε ξίφος λύγισαν την πίστη τους κι έφυγαν με ταπείνωση, ομολογούντες τον αληθινόν Θεό.

Οι μάρτυρες των διωγμών, άντρες και γυναίκες, γέροι και νέοι, στρατιώτες και αξιωματικοί, μικρά παιδιά…ακολούθησαν το δρόμο του Χριστού και τη στενή πύλη και σήκωσαν κι αυτοί τον σταυρόν του μαρτυρίου, για να γίνουν κι αυτοί φως ,ανάμεσα στο Φως και την Αλήθεια…

Ο δωδεκάλογος της ωριμότητας .

Ώριμος είναι :

Εκείνος που εγκαταλείπει μία λανθασμένη παλιά πεποίθηση.

Εκείνος που κάνει εκείνο που είχε πάντοτε φοβηθεί.

Εκείνος που ευχαρίστως ακούει μία παρατήρηση.

Εκείνος που παραδέχεται τις ελλείψεις του.

Εκείνος που αναγνωρίζει τα σφάλματά του.

Εκείνος που συνέρχεται μετά από ένα τρομερό κτύπημα.

Εκείνος που αντιλαμβάνεται ότι είναι πάντα μόνος.

Εκείνος που δέχεται μία κριτική.

Εκείνος που αναγνωρίζει για ποιο πράγμα είναι ικανός.

Εκείνος που τα παθήματά του γίνονται μαθήματα.

Ναρκωτικά...κι αν πέσω...ξανασηκώνομαι...

Φίλε μου, αυτό αξίζει...κι αυτό να κάνεις κάθε φορά που δίνεσαι σ' αυτή την τρέλλα...

Και σου λέμε μην απελπίζεσαι...μην απογοητεύεσαι...

Κι όσες φορές κι αν κάνεις λάθος...όσες φορές κι αν πέσεις...άλλες τόσες να ξανασηκωθείς...

Και βάλε την ελπίδα προσκέφαλό σου... και σκεπάσου με την αισιοδοξία...και υποσχέσου στον εαυτό σου ότι θα ξαναπροσπαθήσεις...

Και σαν ξημερώσει η μέρα άρχισε τον αγώνα σου...όσο μπορείς...έστω και λίγο...αλλά άρχισέ τον...και μη σταματάς...

Η δύναμη της Αγάπης...

Κι ο βοσκός έψαχνε το χαμένο πρόβατο
κι έτρεξε σε βουνά και λαγκάδια,
σ’ απρόσιτες κορφές, πάνω σε κοφτερούς βράχους
κι ήρθε το μεσημέρι και ξέχασε το κοπάδι,
καθώς η αγωνία του μεγάλωνε για το ένα…

Και σαν πέρασε η μέρα και απόγερνε ο ήλιος,
μισόβαθα του κρεμνού, άφαντο στη θωριά του,
άκουσε τη φωνή του και χάρηκε…
κι ύστερα ήρθε πιο κοντά του κι έψαξε
κι άρχισε να φωνάζει μ’ αγωνία,
για το μικρό, το ατίθασο πρόβατο και καθώς,
καθώς οι φωνές τους έσμιγαν σαν χαρά ζωής,
το είδε ανάμεσα στ’ αγριόχορτα, στ’ αγκάθια του κρεμνού
και δε σκέφτηκε, ούτε λογάριασε τον κίνδυνο για το ένα...

Κι όταν το πιασε, το 'φερε στην αγκαλιά του
κι έκλαψε απ’ τη χαρά του και φώναξε
κι η φωνή του ακούστηκε σε κάθε γωνιά,
κι ανέβηκε τη σκάλα της γης κι έφτασε,
έφτασε μέχρι την πόρτα τ’ ουρανού।

Από το βιβλίο :" Γράφοντας στη μητέρα " για τα Ναρκωτικά του Γεωργίου Χριστ.Καραβιώτη

Ιδού ο Νυμφίος έρχεται...

29.Ευθέως δε μετά την θλίψιν των ημερών εκείνων ήλιος σκοτισθήσεται και η σελήνη ου δώσει το φέγγος αυτής,και οι αστέρες πεσούνται από του ουρανού,και οι δυνάμεις των ουρανών σαλευθήσονται.

30.Και τότε φανήσεται το σημείον του Υιού του ανθρώπου εν τω ουρανώ...(Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον ΚΔ 29,30) .

Η παραπάνω εικόνα (Γεωργίου Χριστ. Καραβιώτη) έλαβε μέρος στην έκθεση που διοργάνωσε η Εκκλησία της Ελλάδος στο Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138 ,από 3 έως 16 Σεπτεμβρίου 2007 ,με τίτλο : " Εικόνες 2007 " και είχε σαν θέμα : " Την εσχατολογία".

Εκλογές 16ης Σεπτεμβρίου 2007...

Καλή επιτυχία σε όλους !!

Ο δρόμος προς τις εκλογές...

Εκλογές, μια όμορφη ,αλλά και παρεξηγημένη λέξη…μια κίνηση για επιλογή του αρίστου…το ξεκαθάρισμα ανάμεσα στα πολλά…η προτίμηση του υποκειμενικά και αντικειμενικά καλύτερου…η ανάδειξη με την ψήφο του λαού του πρώτου και των πρώτων…

Και είναι μια μάχη που κρατάει καιρό…με τις αντιπαραθέσεις των λόγων και των επιχειρημάτων των υποψηφίων…με τα κτυπήματα στο τηλέφωνο…με τις υποσχέσεις…με τις καταγραφές και το άθροισμα των ψηφοφόρων…κι ακόμη με τους διαχωρισμούς σε ιδεολογικές και κομματικές παρατάξεις…

Κι αυτή η μάχη είναι σκληρή ,γιομάτη αγωνίες και άγχος και ανησυχίες των υποψηφίων…και τρεξίματα και σχεδιασμούς και στρατηγικές…ναι, για τις κινήσεις των ηγετών…για το τι θα πουν…για το πρόγραμμα και τις υποσχέσεις τους…για το πότε θα «κτυπήσουν»…

Κι ανοίγονται τα χαρτιά και οι καταστάσεις…και ζυγίζονται και μετρούνται οι διαφορές…και γίνονται ποσοστά και καμπύλες απόκλισης…και βολιδοσκοπείται η κοινή γνώμη … και τα «γκάλοπ» του τύπου… κι ξαναγεννιούνται οι ελπίδες…

Φίλες και φίλοι μου, ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας… και μελετώ το δρόμο προς τις εκλογές στις 26 Σεπτεμβρίου 2007...και βλέπω με κατανόηση τον αγώνα των υποψηφίων…και σέβομαι την προσπάθεια τους…και εξετάζω το πρόγραμμα και τα επιχειρήματά τους…

Και βλέπω υπεύθυνα τους μεν και τους δε…κι αφήνω κατά μέρος τις προχειρότητες…και εξετάζω, όσο μπορώ, δίκαια, την πορεία του καθενός…και ζυγίζω το έργο που άφησε…και αντιπαραθέτω και τα μελλούμενα…και τα νέα προγράμματα…και τις προσωπικότητες των υποψηφίων… και την ιστορία τους…και την μέχρι τώρα διαδρομή τους…

Και βγαίνω προς τα έξω…και επισκοπώ τα πράγματα καλύτερα… και εξετάζω από κοντά την πόλη και τους Δήμους και την Νομαρχία …και την Ελλάδα μας...και ψάχνω για έργα για τον άνθρωπο…και αναζητώ δράσεις για την κοινωνία και τον πολιτισμό…

Και σαν Έλληνας, προχωρώ πιο πέρα…και βγάζω το φαναράκι του φιλόσοφου Διογένη… και τρέχω σε στενά και δρομάκια για έργα Ελληνικά…αυτά που μας δίδαξε η Αρχαιότητα…και καταγράφω με λεπτομέρεια τις διαπιστώσεις…και βαθμολογώ…και βγάζω τα συμπεράσματα…

Και συνεχίζω ακούραστα την πορεία μου…και ρωτώ τους πολίτες… κι ακούω τη γνώμη και τα παράπονά τους…και καταγράφω τα υπέρ και τα κατά για τις Αρχές …και ανοίγω την καρδιά τους και μου μιλούν για τα απλά και τα ταπεινά της καθημερινότητας…γι αυτά που αποζητούν «ματαίως» μετά τις εκλογές…

Και τους ρωτώ για τις σχέσεις τους με τις Αρχές…και με την αντιμετώπιση των προβλημάτων τους…και με τη συμπεριφορά τους απέναντι τους…κι εγώ ακούω…και σημειώνω…και βάζω «πλην» και «συν»…και βλέπω μάτια γελαστά …και λόγια πικρίας και απαξίωσης…

Κι η πορεία της αναζήτησης συνεχίζεται…κι ο δρόμος είναι αρκετά μακρύς και κοπιαστικός…γιατί οι υποψήφιοι βρίσκονται ακόμη στην παλαίστρα…και οι θεατές, οι πολίτες, χειροκροτούν…και χαίρονται…και αποδοκιμάζουν…κι όταν έρθει η ώρα, ανάλογα με το «έργο»τους… βγάζουν τον πρώτο…και τον επευθυμούν και τον καμαρώνουν και τον ζητωκραυγάζουν…

Ο δρόμος προς τις εκλογές ,λοιπόν, είναι η παλαίστρα για την ανάδειξη του αρεστού στους πολίτες…κι ακόμη του δυνάμενου να εγγυηθεί ότι μπορεί να διοικήσει δίκαια και ισότιμα… και να αναδείξει την πόλη και την πατρίδα μαςτην καλύτερη ανάμεσα στις άλλες…

Ο δρόμος προς τις εκλογές είναι το δοκιμαστήριο των υποψηφίων…είναι η πορεία που ξεκαθαρίζονται τα πράγματα και οι αντοχές…εκεί που μετριέται το ήθος και η υπομονή και η προσωπικότητα του κάθε υποψήφιου… ο δρόμος, που η επίπονη διαδρομή καταξιώνει τον πρώτο ή τον δεύτερο ή τον τελευταίο στα μάτια του λαού…

Ξεφυλλίζω το αλφαβητάρι… και σκέπτομαι το «μετά»…αυτή την πραγματικότητα , που την ζουν στο πετσί τους όλοι οι πολίτες στη συνέχεια…όταν η εξουσία γίνεται Δήμος και Νομαρχία και κυβέρνηση...…τις στιγμές που πολίτες αδύναμοι ζητούν κάποια ενημέρωση…έστω το δίκιο τους…και τότε τα τηλέφωνα και οι πόρτες κλείνουν…

Και θλίβομαι…όταν οι αιρετοί άρχοντες γίνονται «επαγγελματίες»…και σε κοιτάζουν μαζί με τα επιτελεία τους σαν κάτι το ξένο…και σε ταλαιπωρούν…και απαξιούν να σε δουν και να σε ακούσουν…και σε θυμούνται τότε…όλοι ξέρουμε πότε…

Ο δρόμος προς τις εκλογές, λοιπόν, είναι υπόσχεση και μελλοντικό έργο και προσύμφωνο με τους πολίτες και εξασφάλιση της εμπιστοσύνης τους…κι ακόμη αγώνας για να πεισθούμε…για να τους στηρίξουμε…για να δώσουμε την ψήφο μας σ΄αυτούς, που ελπίζουμε ότι θα προσπαθήσουν και θα παλέψουν με όραμα… για κάτι το καλύτερο …για την Ελλάδα και τους Έλληνες…

Κλείνω το αλφαβητάρι…και συλλογίζομαι ότι υπάρχει ακόμη δρόμος…και ξέρουμε ότι οι πολίτες εμπιστεύονται ή διαγράφουν…

Η τρομοκρατία δεν είναι λύση....

Κάποιοι νομίζουν ότι θα αλλάξουν την ιστορία δολοφονώντας αθώους ανθρώπους,στο όνομα μια ανόητης φιλοσοφίας ...

Και καμαρώνουν ...και κάνουν δηλώσεις...και ορθώνονται υπερήφανα...

Kαι σχεδιάζουν μελλοντικές επιθέσεις εναντίον του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής...και διψούν για αίμα...

Και φανατίζουν τους νέους...αλήθεια,για ποιο λόγο...για να γίνουν άραγε όργανα και εργαλεία θανάτου ...για να σκοτώσουν συνανθρώπους τους;

Η τρομοκρατία δεν είναι λύση...γιατί η βία γεννά βία...κι ο κόσμος γίνεται άνω-κάτω...

Και τα αθώα θύματα ...οι άνθρωποι που χάθηκαν στους δίδυμους πύργους δεν έφταιγαν σε τίποτα...και η καρδιά μας θλίβεται για τον άδικο χαμό τους...κι εκφράζει τη συμπαράστασή της προς τους γονείς και τους συγγενείς τους...

Και για τους τρομοκράτες της γης...τους λέμε να μπολιάσουν την καρδιά τους με την Αγάπη...

Περί της αλήθειας ...


Η αλήθεια δεν είναι σταυρόλεξο...

Η αλήθεια είναι το ναι ή το όχι...

Η Αλήθεια είναι καθαρή σαν τα μάτια των μικρών παιδιών...

Η Αλήθεια είναι σαν το φως... κι ακόμη σαν τον καταγάλανο ουρανό...

Η αλήθεια είναι σαν τη θάλασσα...έτσι,γαλήνια ή τρικυμισμένη...

Η αλήθεια είναι η ευθεία οδός... έτσι ,όπως την διαβαίνουν οι τίμιοι οδοιπόροι...

Η αλήθεια δεν υποκρύπτει δόλο... δε μηχανοραφεί ...δε συσκέπτεται στο σκοτάδι...

Η αλήθεια,φίλοι μου,δεν έχει αδελφό το συμφέρον...

Η αλήθεια είναι σαν τον πάροικο ,που περιτρέχει όλο τον κόσμο για βρεί τα παιδιά της...

Και παιδιά της είναι : Η δικαιοσύνη και η ευθύτητα...κι ακόμη η ταπείνωση και η πραότητα...και η καθαρότητα και η διαφάνεια...

Ημέρα Δέκατη τρίτη – η αλήθεια :


Η αλήθεια είναι σαν το καθαρό και γάργαρο νερό, σαν το χαμόγελο του μικρού παιδιού και το γέλιο του, είναι σαν τα άδολα μάτια του, είναι σαν το κλάμα του το αυθόρμητο…

Η αλήθεια δε λέει πολλά, δε ξεστρίβει, δεν κάνει κύκλους…Η αλήθεια είναι ευθεία γραμμή, είναι ένα ναι ή ένα όχι.

Όταν σε ρωτούν για την αλήθεια μη φοβάσαι, μην κομπιάζεις…και καλόν είναι να κοιτάζεις τον άλλον κατάματα και να μιλάς ελεύθερα.

Κι όταν σε ρωτούν και πάλι για την αλήθεια ενώπιον πλήθους και πάλι να μη φοβάσαι ...και να έχεις τα θάρρη στο Χριστό της Αγάπης και της ταπείνωσης και να θυμάσαι τα πάθη του, τους ραπισμούς ...τους εμπτυσμούς...και τη σκληρότητα που επέδειξαν στο πρόσωπό του…

Η αλήθεια είναι σαν το ψηλό βουνό, σαν την αγέρωχη κορυφή του, είναι σαν τον ουρανό και τον ήλιο που δεν κρύβονται ...και δηλώνουν καθαρά την καθημερινή παρουσία τους, έτσι για να τους βλέπουμε όλοι και να νιώθουμε το μεγαλείο της παρουσίας τους...

Η αλήθεια ,λοιπόν, είναι στην πρώτη γραμμή και μας περιμένει, για να καρπίσει σε δικαιοσύνη, για να λάμψει το φως, για να καταξιώσουμε, τελικά, την ύπαρξή μας.

Το γένος τούτο (δαιμόνων) ουκ εκπορεύεται(εκδιώκεται) ει μη εν προσευχή και νηστεία .Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον(17, 21).

Είναι,λοιπόν,κατά τον Κύριον μας η προσευχή και η νηστεία τα πνευματικά εφόδια ,για να κερδίσουμε τις καθημερινές μάχες με την αμαρτία και τον πειρασμό...

Η νηστεία ειδικότερα μας γυμνάζει σωματικά και πνευματικά...και γίνεται δάσκαλος της εν Χριστώ παιδείας...

Η νηστεία είναι βοηθός και καλός σύμβουλος και παιδαγωγός...και μας μαθαίνει την ολιγάρκεια και την αυτοκυριαρχία και την εγκράτεια...

Μας ανοίγει την πόρτα προς τα ουράνια και παράλληλα μας διδάσκει ταπείνωση...