Ο Χριστός της Αγάπης βασανίστηκε ...και δε μίλησε...

Οι ανόητοι δεν έδειξαν ούτε σεβασμό ,ούτε εντροπή,ούτε έλεος,ούτε ευσπλαχνία...

Και κατατυρράνησαν το Άγιο Σώμα του Κυρίου μας με τη μεγαλύτερη σκληρότητα...

Και κτύπησαν... και βασάνισσαν ...και λοιδώρησαν τον Βασιλέα της Αγάπης...

Κι ήταν μόνος...ολομόναχος...ανθρώπινα αδύναμος...και υπέμεινε...και συγχώρησε...

Κι αυτό το σκηνικό...δυστυχώς δε σταμάτησε...και συνεχίζεται στις μέρες μας...και κάποιοι της ¨εξουσίας¨... απαξιώνουν τόν άνθρωπο...κι εγκληματούν σε βάρος του...και τον βασανίζουν...αλήθεια για ποιο λόγο;

Πρέπει να ξέρουν,όμως,κάτι...ότι στη θέση του κάθε ανθρώπου που βασανίζεται ...πρέπει να ξέρουν ότι βρίσκεται ο ίδιος ο Χριστός...

Γι αυτό...οι ανά τον κόσμο υποψήφιοι βασανιστές...καλά θα κάνουν,αντί να σπέρνουν πόνο και βία και εξευτελισμό...να σπέρνουν μόνο αγάπη...και να μην υποκύπτουν σε παράνομες εντολές...

The Passion of the Christ - Is Mel Gibson Film anti-Jewish?

Ημέρα Ενάτη - υπόσχεση αγώνα

Ο Χριστιανός είναι υπόσχεση αγώνα απέναντι στο Χριστό κι αυτή η υπόσχεση απαιτεί εξόφληση των αμαρτιών μας και παραγωγή καρπών και έργων।

Η αμέλεια, η αδιαφορία, η οκνηρία και η ραθυμία κάνουν τον άνθρωπο να ξεχνά την υπόσχεσή του και να αναλίσκει το τάλαντο που του δόθηκε στα εφήμερα।

Η υπόσχεση του κατά Χριστόν αγώνα σημαίνει δια βίου προσπάθεια ... και υπομονή και ταπείνωση σε θλίψεις και αδικίες και καταφρονήσεις…όμως, αυτό δε μας είπε κι ο Κύριος μας…αυτό δε μας έδειξε με το παράδειγμα και τη θυσία του;

Παράλληλα,όμως, μας μίλησε και για το θάρρος που πρέπει να έχουμε...για να νικήσουμε κι εμείς, όπως νίκησε κι αυτός τον κόσμο και τον θάνατο ,χάριν της αγάπης του για τον αμαρτωλό άνθρωπο...

Υπόσχεση αγώνα σημαίνει ότι αγαπώ τον Χριστό,ότι αγαπώ τους ανθρώπους και αγωνίζομαι γι αυτούς...ότι κλαίω για τον Χριστό ,όπως έκλαιε κι αυτός για τους ανθρώπους...ότι συμπονώ και ευσπλαχνίζομαι και ελεώ και παρηγορώ και βοηθώ από το υστέρημά μου...

Υπόσχεση αγώνα σημαίνει ότι δεν απελπίζομαι...σημαίνει ότι δε χάνω την πίστη μου...ότι ελπίζω στον Κύριον μας ,τον ταπεινό Ιησού...

Θυμάμαι...και δε ξεχνώ...και μαθαίνω την ιστορία του Γένους μας...κι ανάβω μέσα στην καρδιά μου ένα κεράκι μνήμης και περισυλλογής για τη θυσία των αγωνιστών του 1821!

THE GREEK REVOLUTION-1821

Ελευθερία ή θάνατος

Λέξεις ηρωϊκές…άγγελμα νίκης…φωνές θυσίας…υπόσχεση αγώνα…αγάπη για την πατρίδα και το γένος…ουράνια προσευχή και πίστη…σύμβολο αιώνιο…χρυσή παρακαταθήκη…και σημαία τιμημένη για τους νέους μας !

Η Eπανάσταση του 1821!!



Είχαν περάσει τετρακόσια χρόνια μαύρης δουλείας κάτω από τον Τούρκικο ζυγό κι έρμη η Ελλάδα δεν μπορούσε να αντέξει άλλο…κι άρχισε επιτέλους να μεστώνει η ιδέα για την απελευθέρωση …κι οι Έλληνες ξύπνησαν…κι αφουγκράστηκαν την αγωνία του γένους και πήραν την απόφαση…

Κι απόφαση ήταν μία : Ελευθερία ή Θάνατος! Κι οι λέξεις έγιναν περιστέρι…κι αυτό ετοιμάστηκε για να μεταφέρει το χαρμόσυνο μήνυμα σε κάθε γωνιά της πατρίδας…κι ήρθε κοντά του το δροσερό αεράκι και συντρόφεψε την πορεία του…

Και πήγε σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, σε κάθε σπίτι, σε εκκλησιές και μοναστήρια…στα ψηλά βουνά και στις αετοφωλιές…στα νησιά και στις γαλάζιες θάλασσες… και φώναξε …και φώτισε … κι άναψε τις καρδιές των παλικαριών…
Και πήρε το μήνυμα κι ο αετός κι όρμησε περήφανα …και όργωσε την Ελλάδα μας…και κάλεσε σε συναγερμό κάθε πετάμενο …και πέταξαν τα πουλιά σε κάθε δέντρο, σε κάθε μικρό χορταράκι του αγρού…κι ήρθαν και στο γέρο πλάτανο και του είπαν τα χαρούμενα μαντάτα για την Ανάσταση του γένους…

Κι ο γέρο πλάτανος κούνησε τα κλαδιά του κι άστραψε και βρόντηξε κι έφερε αναταραχή στο σύμπαν… κι η μυγδαλιά άνθισε…κι έλαμψε ο ήλιος και ξημέρωσε… και φωτίστηκε όλη η πλάση …κι Ελλάδα χαμογέλασε…

Και το μικρό περιστέρι, όλο χαρά, πήρε μαζί του το φως της Ελλάδας…και ταξίδεψε μέρα και νύχτα και έφτασε μέχρι τη μικρή Ναζαρέτ…και είδε και άκουσε χαρμόσυνα λόγια και την καλή αγγελία για τον κόσμο…και λόγια κοσμοσωτήρια…

Κι του δόθηκε από την Κυρία των Αγγέλων η ευλογία για το Έθνος μας …κι όλο χαρά κι ελπίδα πήρε το δρόμο για την επιστροφή …κι έφτασε στην Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας…κι αφού ανήγγειλε το κοσμοσωτήριο μήνυμα και την ευλογία…τότε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός σήκωσε το λάβαρο της επανάστασης κι ευλόγησε τον αγώνα…

Και ξεχύθηκαν οι Έλληνες σε κάμπους και σε βουνά…κι άνοιξη έλαμψε στην καρδιά τους… κι άρχισαν να ποτίζουν με το ηρωικό αίμα τους το δέντρο της ελευθερίας της πατρίδας μας…

Ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας και σημειώνω την επανάσταση του 1821…. κι αμέσως μοσχοβολά ο κόσμος από χίλια αρώματα ηρωικά…και βλέπω εικόνες ατρόμητων παλικαριών… και θυσίες για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδας την ελευθερία…
Και παρουσιάζονται μορφές που μας έκαναν περήφανους ως Έλληνες…κι έγιναν οδηγοί για την πορεία της νεότερης Ελλάδας μέσα στον κόσμο…μορφές που μας καταξιώνουν … και μας υπενθυμίζουν το αιώνιο χρέος της προσφοράς μας απέναντι στην ανθρωπότητα …

Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Παπαφλέσσας, Οδυσσέας Ανδρούτσος, Αθανάσιος Διάκος, Μάρκος Μπότσαρης και τόσοι άλλοι… φώτισαν τον αγώνα με το παράδειγμα τους…με την πίστη και την θυσία τους…με το ηρωικό αίμα τους…

Κι έγιναν το φως για να διαλυθεί το σκοτάδι …για φωτιστεί η καρδιά των Ελλήνων…για καταδείξουν ότι η τυραννία και η βαρβαρότητα δεν έχουν θέση στον κόσμο…και ότι η βία και τα αμέτρητα βασανιστήρια δεν μπορούν να κάμψουν την αγάπη για τις αιώνιες αξίες της πίστης ,της πατρίδας και της ελευθερίας…

Φίλες και φίλοι μου, το 1821 ήταν η σφραγίδα και η υπογραφή της φυλής μας για τον αιώνιο αγώνα της ελευθερίας του κάθε έθνους…ήταν το γκρέμισμα της πιο απάνθρωπης τυραννίας…που επιδίωξε να αφανίσει με κάθε απαίσιο τρόπο το έθνος μας…

Τα 1821 ήταν η ανόρθωση του γένους μας μπροστά στον κίνδυνο του αφανισμού…ήταν η φωνή της αφύπνισης της Ελλάδας …το γκρέμισμα του «ραγιαδισμού»…το στερέωμα της πίστης μας…το άναμμα της φλόγας του πολιτισμού του κόσμου…

Το 1821 μας έδειξε πως οι απλοί άνθρωποι γίνονται ήρωες…πως τα αμούστακα παλληκάρια τιμούν την πατρίδα τους…πως οι γυναίκες γίνονται μάνες του Έθνους…πως η εκκλησία γίνεται στυλοβάτης κι οδηγός και παράδειγμα…

Η επανάσταση του 1821,η Ελληνική επανάσταση, είναι η « μεγάλη έκρηξη » για την ελευθερία…για την πίστη και την πατρίδα …για τους άξιους προπάτορες μας, για τα βουνά και τις θάλασσες μας…για το τιμημένο με τους ηρωικούς αγώνες Ελληνικό χώμα…

Κλείνω το αλφαβητάρι και συλλογίζομαι…και προσεύχομαι…και υμνώ και δοξολογώ…και μακαρίζω…και λέω λόγια τιμής για τους ήρωες μας…και γράφω λέξεις όμορφες για αγώνες και θυσίες ηρωικές…

Και προσκαλώ τους νέους μας να θυμηθούν…και να βάλουν μέσα στη καρδιά τους την ιστορία του Έθνους μας…και να τη διαφυλάξουν σαν την καλύτερη κληρονομιά του κόσμου…γιατί ήταν ιστορία για την ελευθερία μας, γιομάτη αγώνες και στερήσεις και θυσίες…

Ξημέρωσε…ανοίγει η πύλη τ’ ουρανού και ξεχύνεται το φως της ελευθερίας…κι ακούγονται φωνές και ύμνοι και τραγούδια ηρωικά…και βλέπω μορφές ηρωικές να χορεύουν…κι είναι Έλληνες…έτσι κάνουν οι Έλληνες για την ελευθερία της πατρίδας…

Η πιο μεγάλη στιμή του Γένους μας... που πρέπει να θυμόμαστε οι νεότεροι ...για να φτιάξουμε κι εμείς τη δική μας Σημαία !!

passion of the christ

Ο Χριστός είναι η οδός και η αλήθεια και η ζωή!

Και προχωρήσαμε μέσα στη νύχτα, μητέρα
Εκείνος, πάντα δίπλα μου, μέσα στη σιωπή του,
με κοίταζε ήρεμα, μ’ οδηγούσε...
κι εγώ, μητέρα, εγώ η κόρη σου,
σίγουρη στο διάβα μου, τον σιγοκοίταζα,
παίρνοντας, σε κάθε ματιά του, αξία ζωής.

Και περπατήσαμε, μητέρα, σε κάθε μέρος,
σε κάθε γωνιά της πόλης, σε κάθε γειτονιά,
εκεί, που θλίψη και πόνος γίνονται ένα...
και είδα και την άλλη πραγματικότητα,
πρόσωπα πονεμένα, μητέρα, απελπισμένα,
με κατακόκκινα μάτια, γιομάτα απόγνωση,
στιγμές συμπαράστασης και εγκατάλειψης,
ώρες των πολλών γιατί, μητέρα, για τον καθένα,
μικρά παράπονα πικρίας, μύριοι αναστεναγμοί,
χείλη τρεμάμενα, αναφιλητά, πόνος...

Kαι καθώς περιδιαβαίναμε τα λευκά κρεβάτια του πόνου,
έστρεψα το βλέμμα στο πρόσωπό του και είδα,
είδα θλίψη και δάκρυα και αγάπη,
είδα στα μάτια του αβάστακτο πόνο,
είδα, μητέρα, απ’ το τρεμάμενο Άγιο στόμα του,
είδα και άκουσα λέξεις παρηγορητικές, λέξεις συμπόνιας.

Κι ύστερα, ύστερα ακούμπησε απαλά το χέρι σε μένα
και με προσκάλεσε και παρακαθίσαμε μαζί
και συντροφέψαμε τους πονεμένους, ώρες πολλές
και τους μιλήσαμε, μητέρα, κι ακούσαμε,
ακούσαμε τη φωνή τους, κάθε τους ψίθυρο...

Ο Χριστός έρχεται κοντά μας ...και νοιάζεται πιότερο για τους "πάσχοντες"...για το χαμένο πρόβατο ...το ένα από τα εκατό...και όταν ανοίξουμε την πόρτα της καρδιάς μας ...αλλάζει η ζωή μας...κι αρχίζουμε να ελπίζουμε...αρχίζουμε να πορευόμαστε με πίστη...μαθαίνουμε να υπομένουμε...μπορούμε και αγωνιζόμαστε ...και κρατώντας το Σταυρό μας πορευόμαστε προς το Γολγοθά της θυσίας και της νίκης...

Ημέρα Δεκάτη εβδόμη- η προσευχή :


Η προσευχή είναι η οδός για να πορευτούμε προς τα ουράνια… να επισκεφτούμε και να μιλήσουμε με τον Χριστό της Ελπίδας και της Αγάπης.

Η προσευχή μας επιτρέπει να ανοίξουμε την καρδιά μας, να δοξάσουμε τον Κύριο για τη ζωή που μας έδωσε, να κλάψουμε για τις αμαρτίες μας κι ακόμη για να ζητήσουμε τη βοήθεια του πιότερο για τους άλλους.

Η προσευχή είναι δωρεά και χάρις και πηγή ελπίδας για να μας δοθεί το έλεος του Θεού.

Η προσευχή που γίνεται με ταπείνωση και πίστη ανοίγει την πόρτα τ’ ουρανού και διασκορπίζει θυμιάματα και δάκρυα μετανοίας ενώπιον του Θεού.


Πολλές φορές αφήνω το νου μου να τρέξει προς τα πίσω ,στα μέρη των λαθών και των παραλείψεών μου, εκεί που η ψυχή έπεσε κι άρχισε να κλονίζεται η χάρις του Θεού κι ευθύς αναλογίζομαι τα γιατί…και ψάχνω για την αιτία και θλίβομαι και συντρίβεται η καρδιά μου και σκύβω το κεφάλι με ταπείνωση και προσεύχομαι.

Κι όταν η καρδιά απλώνεται ενώπιον του Κυρίου μας ως λιβάνι και σμύρνα και χρυσός, τότε μέσα από δάκρυα χαράς αναφωνώ με ταπείνωση : «Χριστέ μου, βοήθησέ με ως θέλεις…και ως γνωρίζεις…

At The Cross- French Version

Η Αγάπη του Χριστού...


Η Αγάπη του ταπεινού Ιησού λέγεται φτωχός και δυστυχισμένος...

Η Αγάπη του λέγεται άρρωστος και φυλακισμένος...

Η Αγάπη του λέγεται πεινασμένος και διψασμένος...

Η Αγάπη του λέγεται ξένος και μετανάστης...

Η Αγάπη του λέγεται βοήθεια και παρηγορία...

Η Αγάπη του λέγεται φιλοξενία και αλληλεγγύη...

Η Αγάπη του λέγεται συμπάσχω και συμπονώ...

Η Αγάπη του αγκαλιάζει τα μικρά παιδιά, τα πεινασμένα...

Η Αγάπη του συντροφεύει τούς άστεγους...

Η Αγάπη θυσιάζεται για τον κάθε άνθρωπο...

Η Αγάπη του μας κτυπά την πόρτα της καρδιάς μας...

Η Αγάπη του κτυπά την πόρτα της καρδιάς των δυνατών του κόσμου...

Η Αγάπη του περιμένει..

Jesus Stations of the Cross

Οι δυνατοί του κόσμου...

Κάποτε πρέπει να αλλάξουν πολιτική...και τότε το πρώτο τους βήμα είναι να βάλουν τη διπλωματία στο περιθώριο ...

Και το δεύτερο βήμα τους είναι ν' ανοίξουν την καρδιά τους...και να απλώσουν χέρι βοήθειας στούς φτωχούς και τους πεινασμένους της γης...

Και το τρίτο τους βήμα είναι να βάλουν στην καρδιά τους το Χριστό και την Αγάπη του για τους ανθρώπους και τον κόσμο...

Make Poverty History (Faith Hope Charity) Song Darfur Sudan

Ημέρα εικοστή Τρίτη-η φτώχεια :


Η φτώχεια ,ο δικαστής των πλουσίων ,το κριτήριο της Θεϊκής δικαιοσύνης, η δοκιμασία της Αγάπης του, το μέτρο της ταπείνωσης μας , το δάκρυ και το κλάμα της πονεμένης μάνας…

Και αν ρωτήσουμε τον ουρανό τι είναι φτώχεια…ο ουρανός θα μας δώσει την ελπιδοφόρα και ζωογόνο βροχή του … και θα καρπίσει το περιβόλι του φτωχού …και θα ξεδιψάσει τον οδοιπόρο της ερήμου…

Κι αν ρωτήσουμε και πάλι τι είναι φτώχεια, μπορούμε να απαντήσουμε με σιγουριά ότι είναι η εύνοια της Θεϊκής Αγάπης, γιατί έχει σύντροφο και αδελφό της τον ίδιο τον Χριστό.

Κι αν ζητήσουμε από τη φτώχεια να μας μιλήσει, θα μας καλέσει στο φτωχικό της και θα μας φιλοξενήσει και καλόκαρδα θα κόψει το λίγο ψωμί και θα το δώσει στον επισκέπτη.

Η φτώχεια είναι ήσυχη και ταπεινή και υπομονετική και δεν γογγύζει, ούτε εναντιώνεται στον εαυτό της.

Κι έχει αδέλφια της η φτώχεια την απλότητα και την πραότητα και την ταπείνωση και σύντροφος της είναι η υπομονή και η ελπίδα και η αγάπη για τον άνθρωπό και τον Θεό.

Και χαίρεται η φτώχεια και υμνεί και δοξολογεί και σπλαχνίζεται και ελεεί τους πάσχοντες και συμπαρίσταται ,μέσα από το υστέρημά της … και κλαίει για τη σκληρότητα των άλλων και προσεύχεται γι αυτούς…

Είναι, λοιπόν, η φτώχεια η δοκιμασία μας…είναι το κριτήριο της διάκρισής μας…το μέτρο της καταξίωσής μας ενώπιον του Κυρίου μας…

World Hunger

Τα αδέλφια του Χριστού


Φίλες και φίλοι μου, κάποτε ρώτησαν ένα γέροντα και του ζήτησαν να τους μιλήσει για την Αγάπη του Χριστού κι αυτός, αφού εσιώπησε για λίγο, έσκυψε χαμηλά το κεφάλι του, κάνοντας με ταπείνωση το σημείο του σταυρού, κι άρχισε να κλαίει σιωπηλά…

Τότε τον ρώτησαν ξανά : Πες μας γέροντα, γιατί κλαις…και συνέχισαν …έτσι είναι η αγάπη για τη οποία μας μίλησε ο Χριστός, δηλαδή πόνος και θλίψη και βάσανα…κι εμείς ,τι πρέπει να κάνουμε για να μπορέσουμε να σταθούμε άξια σε τούτο τον κόσμο και να ελπίζουμε…

Κι ο σεβάσμιος γέροντας, αφού σκούπισε με το κομποσχοίνι τα δάκρυα του από το γαλήνιο πρόσωπό του και ασπάστηκε το σταυρό αποκρίθηκε : Παιδιά μου, όταν τα βράδια γέρνω για λίγο να ξεκουραστώ, θυμούμαι τον Κύριο μας, που δεν είχε που την κεφαλήν κλίνη…και θυμάστε τι απάντησε σε κάποιον, όταν του είπε … « θα σε ακολουθήσω όπου κι αν πας Κύριε» …

Σας το θυμίζω …κι ακούστε προσεχτικά τα λόγια του γλυκύτατου Ιησού : « Αι Αλώπεκες φωλεούς έχουσι και τα πετεινά του ουρανού κατασκηνώσεις, ο δε υιός του ανθρώπου ουκ έχει που την κεφαλήν κλίνη».

Και κλαίω ,παιδιά μου, γιατί εγώ έχω και στρώμα και κρεβάτι και μια κάμαρα…κι ακόμη λίγα ξύλα για το χειμώνα…ενώ ο Κύριος μας τα εστερείτο αυτά και δεν επεδίωκε να τα κερδίσει, γιατί η καρδιά του ήταν κοντά στον πάσχοντα άνθρωπο…

Κι αυτός ο «πάσχοντας» της εποχής μας είναι οι άρρωστοι και οι φυλακισμένοι, οι ανήμποροι και οι φτωχοί, οι ταλαίπωροι των ναρκωτικών και του AIDS, οι άστεγοι, οι περιφρονημένοι και οι διωγμένοι από τον κόσμο ένεκεν της αγάπης τους για δικαιοσύνη…

Κι ακόμη, τα μικρά των φτωχογειτονιών και των πολέμων…και τα πεινασμένα παιδιά της Αφρικής και της Ασίας, που μας μιλούν σιωπηλά μέσα από την πονεμένη λάμψη των ματιών τους…και μας εκλιπαρούν να τα βοηθήσουμε…να τα συμπονέσουμε και να τα νιώσουμε…

Γι αυτά κλαίω, παιδιά μου, για την Αγάπη του Χριστού και για τ’ αδέλφια της Αγάπης του…αυτά δε με αφήνουν να αναπαυτώ…

Jesus at the cross 2