Αφιέρωμα : Η παγκόσμια Οικονομική κρίση

Διατηρήστε και την πίστη και την αισιοδοξία και την ελπίδα σας … κι αυτό είναι το παγκόσμιο μήνυμά μας…και μάθετε από τα παιδιά...από το γέλιο και το χαμόγελό τους...από την απλότητα ...και την αγνότητά τους...και μη φοβάστε...

Ιαχές S.O.S... Ένα μήνυμα για δράση...

Είναι αλήθεια ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά…και όσο περνάει ο καιρός πηγαίνουν προς το χειρότερο, κι αυτή είναι η αλήθεια… και δυστυχώς… ελάχιστοι το έχουν συνειδητοποιήσει…

Κι η ατμόσφαιρα…κι θάλασσα…κι η γη… συνεχώς μολύνονται … και είδη ζώων και πτηνών, που εδώ και χρόνια συμβίωναν με το φιλικό περιβάλλον…άρχισαν να λιγοστεύουν και να εξαφανίζονται…

Κι εμείς…αρχές και εξουσίες και πολίτες… εξακολουθούμε να κλείνουμε τα αυτιά και τα μάτια…

Κι αδιαφορούμε για τα μετέπειτα…για τα ερείπια που ετοιμάζουμε να δώσουμε ως κληρονομιά στα παιδιά μας…

Και λέμε, μπορούμε να σταματήσουμε αυτή την πορεία καταστροφής…μπορούμε να κάνουμε κάτι…έστω κάτι απλό αλλά ελπιδοφόρο…

Φίλες και φίλοι μου, σας λέω ότι μπορούμε…μπορούμε να σταματήσουμε αυτή την κατρακύλα ,που μπορεί να αφανίσει ότι καλό δημιούργησε ο άνθρωπος…

Κι αρχίζουμε με την πρώτη δράση…την πρώτη απλή αλλά ελπιδοφόρα πράξη, φυτεύοντας ένα μικρό δέντρο…ένα μικρό δέντρο όπου μπορούμε…στο χωράφι ή σε μια γλάστρα του σπιτιού μας…στην αυλή του σχολείου μας…στο χωριό μας…στην άκρη του δρόμου…

Και ξεκινάμε την πορεία μας από το Ρέθυμνο …μια διαδρομή προς όλη την Ελλάδα και τον κόσμο…έτσι για να δώσουμε ανάσα στον πλανήτη γη, που τόσο άσπλαχνα τον κακοποιήσαμε…

Κι αυτή είναι η πρώτη δράση…το πρώτο μήνυμα προς τους Έλληνες blokers , τους οποίους παρακαλώ να μεταδώσουν σε κάθε γωνιά του κόσμου αυτή την κραυγή αγωνίας κι αυτό το ελπιδοφόρο μήνυμα…

Νερό - Γράμμα από το 2070

Αφιέρωμα στα τροχαία ατυχήματα : Αντίο μπαμπά !

Χιλιάδες τα θύματα...χιλιάδες οι νεκροί και οι ανάπηροι...πολύς πόνος και δυστυχία..απέραντη θλίψη και μοναξιά...πολλά τα γιατί...

Και μετράμε...Ευρώπη 45.000 χιλιάδες νεκροί στην άσφαλτο κάθε χρόνο...Ελλάδα περί τους 2.000 χιλιάδες...Κρήτη 120...

Και το κακό συνεχίζεται...κι εμείς σηκώσαμε τα χέρια και παραδοθήκαμε ...και κλείσαμε τα μάτια μας μπρος το μακελειό που συντελείται...

Και οι αρχές,αυτοί που διαχειρίζονται την εξουσία που τους εκχώρησε ο λαός,κοιτάζουν κοντόφθαλμα το όλο θέμα...και νομίζουν ότι η στρατηγική είναι μια απλή λέξη κι εκεί σταματούν...

Τροχαία ατυχήματα...ένα ωραίο αυτοκίνητο...ωραία αξεσουάρ...μεγάλες δυνατότητες σε ταχύτητες...μεγάλες πιθανότητες ατυχημἀτων...

Λέμε ,λοιπόν, στους οδηγούς,ώρα να ξυπνήσουμε...ώρα για σύνεση και προσoχή...ώρα ν' αλλάξουμε συμπεριφορά και φιλοσοφία οδήγησης...

Αυτό να κάνουμε όλοι...να μιλήσουμε στους άλλους...να ενώσουμε τις φωνές μας...να ακουστούμε σ'όλη τη γη...

Γιατί,φίλοι μου, το κακό παράγινε και δεν μπορούμε να μένουμε απλοί θεατές...

Φωνάζουμε,λοιπόν, πολύ δυνατά : ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ !

Μετά το ποτό δεν οδηγώ….ένα ΤΑΞΙ παρακαλώ !

Αυτό είναι η καλύτερη κίνηση…
Κι αυτό σημαίνει ωριμότητα και σύνεση...
Και σε παρακαλούμε να προσέχεις…

Κι όταν λες, ας πιω λίγο παραπάνω…λίγο ακόμη…
Εμείς σου λέμε μην οδηγήσεις όμως…
Κι όταν θέλεις να τρέξεις σαν τον άνεμο…
Σου λέμε να μην ξεχνάς…

Κι όταν βιάζεσαι να φτάσεις πρώτος…
Σου λέμε η υπομονή είναι ο καλύτερος σύμβουλος…
Κι όταν τα προβλήματα σε συμπιέζουν…
Τότε μίλησε σ’ ένα φίλο σου και μην οδηγήσεις…

Κι ακόμη… κάνε ένα τηλεφώνημα…
Ένα τηλεφώνημα… μόνο για τη ζωή σου…
Και πες λίγες λέξεις…λίγο πριν οδηγήσεις...

Μετά το ποτό δεν οδηγώ...Ένα ΤΑΞΙ παρακαλώ !

Η όμορφη γη...η πατρίδα μας..η πατρίδα των παιδιών μας...

Και το χρέος και η ευθύνη μας είναι να διαφυλάξουμε αυτό το πανέμορφο και υπέροχο δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο...

Χρέος μας είναι να ζήσει το φως...να βλαστίζει και να καρπίζει η γη...να ακούγονται τα κελαιδίσματα των πουλιών...να συνεχίζεται η ζωή...να κυλά το νερό στα ποτάμια...να χαίρεται η θάλασσα και το περιβάλλον της...να υπάρχει αέρας...να υπάρχει ουρανός και σύννεφα...να βλέπουεμε τα αστέρια...τον ήλιο και το φεγγάρι...να υπάρχουν τα χρώματά της...το κόκκινο και το μπλε...το πράσινο και το κίτρινο...το λευκό...να υπάρχει η αγάπη κι ο σεβασμός κι η κατανόηση...

Αυτή είναι η γη...η πατρίδα μας...

Υπενθύμιση του παρόντος...ίσως και ξυπνήσουμε επιτέλους...

Όταν οι άνθρωποι μιλάνε μόνοι τους…

Από τα παράξενα κι αυτό… να βλέπεις ανθρώπους να περπατάνε και να μιλάνε μόνοι τους…να φωνάζουν και να κάνουν χειρονομίες…κι εσύ ,έκπληκτος να ψάχνεται….και να κοιτάζεις δεξιά κι αριστερά … και να λες …που είναι ο άλλος…με ποιον μιλάει…

Τα παράξενα κάποιας άλλης εποχής, τότε, που όταν βλέπαμε τέτοια περιστατικά χαμογελούσαμε …και λέγαμε γι αυτόν « πάει τα έχασε τα λογικά του» …τώρα, στην εποχή μας, θεωρούνται κανονικά και πρόοδος και εξέλιξη …

Όμως, τελικά, αυτό θεωρείται θετικό στις ανθρώπινες σχέσεις ; κι αυτό λέγεται πρόοδος και εξέλιξη των σχέσεων …ή μήπως πρόκειται για ένα ακόμη βήμα προς την αποξένωση…

Είναι κάτι σαν την « Βαβυλωνία» των ανθρώπινων σχέσεων…μια εικόνα που καθένας μιλάει μόνος του…κι ενώ δίπλα του κυκλοφορούν δεκάδες κι εκατοντάδες άνθρωποι κανένας δε μιλάει με τον άλλο…

Ακόμη σκεφτείτε… όταν την απλή τηλεφωνική συνομιλία αντικαταστήσουν τα ανθρώπινα « ολογράμματα»…και περιγράψτε τις εικόνες της καθημερινότητας…

Φαντάζεστε ,λοιπόν, τι θα γίνει όταν στο ίδιο τραπέζι αρχίζουν να παρουσιάζονται άλλες μορφές…όταν στην ίδια αίθουσα διδασκαλίας διπλασιάζονται οι μορφές…όταν στα γήπεδα…στους δρόμους και στις πλατείες αρχίζουν να μπερδεύονται τα πράγματα από τις «ολόγραμμες» ανθρώπινες περιπλανήσεις…

Αλήθεια, αρχίζουν να περιπλέκονται τα πράγματα…και από τώρα ψάχνω να μιλήσω με ένα άτομο…δίχως άλλες παρεμβατικές επικοινωνίες…δίχως τηλέφωνα κι άλλα αξεσουάρ…απλά, βλέποντας το πρόσωπο και τα μάτια του…ακούγοντάς το γνήσια κι αληθινά…

Όταν οι άνθρωποι μιλάνε μόνοι τους…Είναι καλό ή κακό ; δεν ξέρω…σκεφτείτε το…

Αφιέρωμα : Το νερό…

Είναι η πηγή της ζωής…η ίδια η ζωή με το χαμόγελό της…η ελπίδα για πρόοδο και πολιτισμό…

Εκεί που στέρεψε…στέρεψαν και οι ελπίδες…και το γέλιο χάθηκε…κι οι άνθρωποι αγρίεψαν…

Σκεφτείτε, λοιπόν, μια Ελλάδα χωρίς νερό…σκεφτείτε τα βουνά μας δίχως μια πρασινάδα…σκεφτείτε το…

Σκεφτείτε τους κάμπους και τα ποτάμια της πατρίδας μας…το γάργαρο νερό από το κουτσουνάρι του χωριού…

Σκεφτείτε τα όλα αυτά να χάσουν τον ήχο και το χρώμα τους…και πέστε μου…και δώστε στα παιδιά σας να τα ζωγραφίσουν…

Νερό η πηγή της ζωής…η ίδια η ζωή με το γέλιο και το χαμόγελό της…η ελπίδα η δική μας και των παιδιών μας…

Σεβασμός, λοιπόν , σεβασμός και σύνεση κι όχι σπατάλη…γιατί τα χρώματα στη φύση θα σταματήσουν να υπάρχουν…

Το τραγούδι του νερού...water song...

Ημέρα Τρίτη - η σκέψη του θανάτου

Όταν σκέπτεσαι το θάνατο να προσεύχεσαι και να ζητάς το έλεος του Κυρίου μας, του Ιησού Χριστού ,και να παρακαλάς να σου στέλνει την αγάπη του μέσα από τη δροσιά λίγων δακρύων μετάνοιας.

Χριστέ μου, βοήθησέ με, σε παρακαλώ ενίσχυσέ με, εκείνες τις στιγμές που τα γήινα με παραπλανούν και με κλονίζουν…και δείξε μου, Κύριε, και παιδαγώγησέ με, όπως Εσύ θέλεις …κι όπως γνωρίζεις…

Η σκέψη του θανάτου είναι η παιδαγωγική ράβδος και η συνετή σύντροφος, είναι η οδός για αυτογνωσία…

Κι αυτή η σκέψη είναι αγαπητική …και ταπεινώνει την ανθρώπινη ύπαρξη και την οδηγεί με ασφάλεια προς τον αληθινό προορισμό της…

Η σκέψη του θανάτου δεν είναι εχθρική, αλλά φιλική επίσκεψη του νού στην καρδιά μας...

Είναι ελπίδα για την επιστροφή στην αληθινή πατρίδα μας…εκεί στα ουράνια σκηνώματα…κοντά στο φως το αληθινό…

Η σκέψη του θανάτου είναι ο καλός δάσκαλος και ο συνετός οδηγός της ζωής και της ψυχής μας…είναι τα ξύπνημά μας από την απατηλή προσήλωση στα ψεύτικα και τα μάταια του κόσμου…

Μεταλλαγμένα τρόφιμα...η ανθρώπινη υπεροψία...

Σκεφτείτε τον κόσμο μας...και θαυμάστε τη σοφία του Θεού ,έστω και για το πιο μικρό λουλουδάκι του αγρού...αυτό,που όλη η ανθρώπινη επιστήμη δεν μπορεί εξ υπαρχής να δημιουργήσει...

Κι αντί να σεβαστούμε αυτόν τον πανέμορφο κόσμο...προσπαθούμε με "κάθε τρόπο"να σκοτώσουμε την αρμονία...το καλό και το ωφέλιμο...το ασφαλές και πραγματικά χρήσιμο για τον άνθρωπο...

Και φτάσαμε στα μεταλλαγμένα τρόφιμα...εκεί που αρχίζεις να προβληματίζεσαι...εκεί που αρχίζεις να φοβάσαι...

Μεταλλαγμένα : Ο Δρ. ΄Αρπαντ Πουζντάι μίλησε...και τον έδιωξαν !!

Η Κυβέρνηση της πατρίδας μας πρέπει να πάρει θέση...κι ακόμη ο ίδιος ο Πρωθυπουργός της χώρας και οι πρόεδροι των κομμάτων,γιατί αυτό που πάει να γίνει...ήδη,βέβαια γίνεται,είναι ότι πιο επικίνδυνο για τους ανθρώπους..

Λέει ο Δρ. Πουζντάι :Ως επιστήμονας με δράση στην έρευνα πιστεύω ότι είναι άδικο να χρησιμοποιούμε συνανθρώπους μας ως πειραματόζωα...

Αφιέρωμα : Γενετικά μεταλλαγμένα τρόφιμα

Μπήκε κι αυτό το «φρούτο» στη ζωή μας…και ως συνήθως για το «καλό» μας ,έτσι λένε…

Και μας μιλάνε για μελέτες και για μη επικίνδυνα αποτελέσματα για τη ζωή ή την υγεία του ανθρώπου…

Και μας εκθειάζουν τα «νέα τερατουργήματα» ότι είναι ανθεκτικότερα στις ασθένειες…

Και με κάθε τρόπο προσπαθούν να μας πείσουν για την αξία και τη χρησιμότητά τους…

Και προσπαθούν να τεκμηριώσουν την «ακινδυνότητά τους»…

Και παραθεωρούν και καταργούν τα πάμπολλα ερωτηματικά… κι αρχίζουν να παρακάμπτουν την αλήθεια …και αδιαφορούν για τα τεκταινόμενα στο βάθος του χρόνου…

Και εκμεταλλεύονται κάθε δύσκολη στιγμή της ανθρωπότητας…και τότε προβάλλουν με ένταση την «πραμάτεια» τους…

Και γιατί τα κάνουν…γιατί προσπαθούν…γιατί… άραγε για τον άνθρωπο…

Ειλικρινά ,θα θέλαμε πολύ να συμβαίνει αυτό …αλλά δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε την «καθαρότητα» των προθέσεών τους…

Και γινόμαστε υπερβολικά δύσπιστοι… γιατί μας δίνουν αυτοί το δικαίωμα…όταν δε μιλούν καθόλου για το παραπέρα…

Εμείς, λέμε ,λοιπόν, …γνωρίζουν να μας πουν για την εξέλιξη των μεταλλαγμένων οργανισμών μετά από καιρό…

Γνωρίζουν τη συμπεριφορά τους απέναντι στον άνθρωπο και το περιβάλλον…

Μπορούν να μας πουν για τη συμπεριφορά των ζώων απέναντι στα ομοειδή τους…

Κι αν τα χορτοφάγα μεταλλαχθούν σε σαρκοφάγα ή το αντίθετο…τι θα γίνει τότε…και μπορούν να αποκλείσουν το καθετί …

Και τα τρόφιμα ...αυτά τα «ωραία» στη όψη… σε τελική ανάλυση, ξέρουμε τι ακριβώς θα "κατασκευάσουν" στο μέλλον...

Κι ο άνθρωπος… αλήθεια! θα μείνει αλώβητος… σας ρωτάμε πρώτα για τα «κατά» …γιατί αυτό μας ενδιαφέρει…

Και το ξέρω, δε θα μας απαντήσετε…γι αυτό και δυσπιστούμε…και παράλληλα προβληματιζόμαστε ιδιαίτερα…

Έτσι, κάποιοι θέλουν…και υπερηφανεύονται να αλλάξουν τη φύση και τη δομή των πραγμάτων και των οργανισμών…και νομίζουν, έτσι πιστεύουν, νομίζουν ότι καλυτερεύουν το δημιούργημα…

Όμως, προχωρούν στα τυφλά…μέσα από τις αδύναμες και μικρές γνώσεις τους… και «καινονομούν» υπερήφανα για να χαλάσουν το «τέλειο»…κι αυτή θα είναι, τελικά, « η παγκόσμια η προσφορά τους» …

Ειλικρινά προβληματιζόμαστε, φίλοι μου και θλιβόμαστε για την υπεροψία κάποιων…για τη βιασύνη και την ασύνετη τόλμη τους…για την επικίνδυνη περιπέτεια , που πιθανότατα οδηγούν τον κόσμο…

Και ζητάμε από τις Κυβερνήσεις των Κρατών και πρώτα από τη δική μας να αντισταθούν…και να πουν όχι…και να μη επιτρέψουν σε καμία περίπτωση η πατρίδα μας να γίνει πειραματόζωο…

Κι εμείς…όλοι εμείς, που αναγκαστικά θέλουν να γίνουμε καταναλωτές «τεράτων» …καλόν είναι να ελέγχουμε τι αγοράζουμε και τι τρώμε…κι οι οργανώσεις καταναλωτών να μη φοβούνται κανένα…και πρέπει να ξέρουν ότι η αποστολή τους είναι πολύ σοβαρή…και σημαντική για την πορεία του ανθρώπου…

stamatis spanoudakis - thalassa

Ακούγοντας την πανέμορφη μελωδία του Σταμάτη Σπανουδάκη αμέσως το μυαλό και η καρδιά και όλο το είναι σου ενώνεται με την Ελλάδα !

Αφιέρωμα : Η μουσική μας !!

Αυτή την παιδεία πρόσφεραν στους νέους οι Αρχαίοι πρόγονοί μας… Eτσι ζύμωναν και έπλαθαν τις νεανικές ψυχές...έτσι οδηγούσαν τη νεότητα στην αναζήτηση του καλού και αγαθού...

The Last of the Mohicans

Αφιέρωμα στη μουσική...αυτό το ουράνιο δώρο του Θεού...αφιέρωμα στην αρμονία των ήχων...αφιέρωμα στη νοσταλγία της καρδιάς και στην αναζήτησή της...

Αυτή είναι η μουσική...η αρμονία του σύμπαντος ...το γέλιο κι το κλάμα των μικρών παιδιών ...το δάκρυ της μάνας...η νοσταλγία του ξενιτεμένου...ένα μικρό λουλουδάκι του αγρού...

Αυτή είναι η μουσική...μια παγκόσμια και πανανθρώπινη γλώσσα...η γλώσσα και η φωνή της καρδιάς...έτσι,όπως την ξέρουμε όλοι...όταν πονάμε και αγαπάμε...όταν πικραινόμαστε...όταν μας αδικούν...όταν πιστεύουμε...όταν ελπίζουμε ...όταν αγωνιζόμαστε τον καλό αγώνα...όταν προσευχόμαστε...

Αυτή είναι η μουσική !!

Η πλάνη της ομορφιάς…

Αλήθεια, γιατί τα νιάτα ωραιοποιούν και θεοποιούν το εξωτερικό σχήμα του ανθρώπου και πιότερο την ομορφιά…

Και γιατί περιφέρονται από καθρέπτη σε καθρέπτη…και φτιάχνονται και στολίζονται …και κοιτάζονται ξανά και ξανά…

Και θέλουν…και γοητεύονται από το αποτέλεσμα…και αφιερώνουν χρόνο και αγχώνονται και τρέχουν…

Και ζητούν την προβολή και την καταξίωσή τους μέσα από το φθαρτό…και επιμένουν…

Και ουσιαστικά ματαιοπονούν, γιατί οικοδομούν και προσωπικότητα και σχέσεις σε σαθρά θεμέλια…

Και δίνουν πρωτεύουσα θέση στο ορατό … και παραμελούν το πραγματικά αληθινό και ωραίο..

Αυτό είναι η πλάνη της ομορφιάς…αυτό είναι το αποτέλεσμά της στους νέους…η λήθη…

Αυτή είναι και η λησμονιά στο καλό και το ωραίο…στην ομορφιά της ψυχής…στην αποξένωση της αγάπης…

Παγκόσμια εκστρατεία για την πείνα...

Όταν έστω κι ένας άνθρωπος στον κόσμο πεινάει...όταν ένα μικρό παιδί στερείται τα ελάχιστα...όταν κατά χιλιάδες πεθαίνουν γιατί στερούνται τα "βασικά".. όταν σε άλλα μέρη του κόσμου η σπατάλη και η χλιδή λέγεται "δικαίωμα"...τότε η κραυγή κι ο πόνος τους φτάνει μέχρι τον ουρανό...

Αφιέρωμα : Η παγκόσμια πείνα…

Συνάντησα τυχαία στο διαδίκτυο αυτή τη φωτογραφία… και δε σας το κρύβω… μου δημιούργησε χιλιάδες σκέψεις και με προβλημάτισε ιδιαίτερα…

Και με γέμισε με πολλά ερωτηματικά για τα συμβαίνοντα στον κόσμο…για την επάρκεια και τη χλιδή στη μια πλευρά του πλανήτη…και για τη στέρηση, την ανέχεια και τη δυστυχία στην άλλη πλευρά….

Και είπα στον εαυτό μου πολλά «γιατί» …κι έκλαψα για τους ανθρώπους που στερούνται τον «επιούσιον»…γι’ αυτούς που πεθαίνουν καθημερινά από έλλειψη τροφής…για τα μικρά παιδιά του κόσμου…

Και ρώτησα τον εαυτό μου : Αλήθεια, μπορούμε, να βοηθήσουμε…κι είπα ,με βεβαιότητα, ναι…μπορούμε…

Κοιτάξτε, λοιπόν, αυτή τη φωτογραφία…και βάλτε την μέσα στην καρδιά σας…και κάνετε αυτό που θα θέλατε να κάνουν οι άλλοι για σας..

Όμως, φίλοι μου, όχι με κυνικότητα…αλλά με αγάπη…με καλωσύνη και δάκρυα για τον συνάνθρωπό μας