Ναρκωτικά...κι αν πέσω...ξανασηκώνομαι...

Φίλε μου, αυτό αξίζει...κι αυτό να κάνεις κάθε φορά που δίνεσαι σ' αυτή την τρέλλα...

Και σου λέμε μην απελπίζεσαι...μην απογοητεύεσαι...

Κι όσες φορές κι αν κάνεις λάθος...όσες φορές κι αν πέσεις...άλλες τόσες να ξανασηκωθείς...

Και βάλε την ελπίδα προσκέφαλό σου... και σκεπάσου με την αισιοδοξία...και υποσχέσου στον εαυτό σου ότι θα ξαναπροσπαθήσεις...

Και σαν ξημερώσει η μέρα άρχισε τον αγώνα σου...όσο μπορείς...έστω και λίγο...αλλά άρχισέ τον...και μη σταματάς...

Η δύναμη της Αγάπης...

Κι ο βοσκός έψαχνε το χαμένο πρόβατο
κι έτρεξε σε βουνά και λαγκάδια,
σ’ απρόσιτες κορφές, πάνω σε κοφτερούς βράχους
κι ήρθε το μεσημέρι και ξέχασε το κοπάδι,
καθώς η αγωνία του μεγάλωνε για το ένα…

Και σαν πέρασε η μέρα και απόγερνε ο ήλιος,
μισόβαθα του κρεμνού, άφαντο στη θωριά του,
άκουσε τη φωνή του και χάρηκε…
κι ύστερα ήρθε πιο κοντά του κι έψαξε
κι άρχισε να φωνάζει μ’ αγωνία,
για το μικρό, το ατίθασο πρόβατο και καθώς,
καθώς οι φωνές τους έσμιγαν σαν χαρά ζωής,
το είδε ανάμεσα στ’ αγριόχορτα, στ’ αγκάθια του κρεμνού
και δε σκέφτηκε, ούτε λογάριασε τον κίνδυνο για το ένα...

Κι όταν το πιασε, το 'φερε στην αγκαλιά του
κι έκλαψε απ’ τη χαρά του και φώναξε
κι η φωνή του ακούστηκε σε κάθε γωνιά,
κι ανέβηκε τη σκάλα της γης κι έφτασε,
έφτασε μέχρι την πόρτα τ’ ουρανού।

Από το βιβλίο :" Γράφοντας στη μητέρα " για τα Ναρκωτικά του Γεωργίου Χριστ.Καραβιώτη

Ιδού ο Νυμφίος έρχεται...

29.Ευθέως δε μετά την θλίψιν των ημερών εκείνων ήλιος σκοτισθήσεται και η σελήνη ου δώσει το φέγγος αυτής,και οι αστέρες πεσούνται από του ουρανού,και οι δυνάμεις των ουρανών σαλευθήσονται.

30.Και τότε φανήσεται το σημείον του Υιού του ανθρώπου εν τω ουρανώ...(Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον ΚΔ 29,30) .

Η παραπάνω εικόνα (Γεωργίου Χριστ. Καραβιώτη) έλαβε μέρος στην έκθεση που διοργάνωσε η Εκκλησία της Ελλάδος στο Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138 ,από 3 έως 16 Σεπτεμβρίου 2007 ,με τίτλο : " Εικόνες 2007 " και είχε σαν θέμα : " Την εσχατολογία".

Εκλογές 16ης Σεπτεμβρίου 2007...

Καλή επιτυχία σε όλους !!

Ο δρόμος προς τις εκλογές...

Εκλογές, μια όμορφη ,αλλά και παρεξηγημένη λέξη…μια κίνηση για επιλογή του αρίστου…το ξεκαθάρισμα ανάμεσα στα πολλά…η προτίμηση του υποκειμενικά και αντικειμενικά καλύτερου…η ανάδειξη με την ψήφο του λαού του πρώτου και των πρώτων…

Και είναι μια μάχη που κρατάει καιρό…με τις αντιπαραθέσεις των λόγων και των επιχειρημάτων των υποψηφίων…με τα κτυπήματα στο τηλέφωνο…με τις υποσχέσεις…με τις καταγραφές και το άθροισμα των ψηφοφόρων…κι ακόμη με τους διαχωρισμούς σε ιδεολογικές και κομματικές παρατάξεις…

Κι αυτή η μάχη είναι σκληρή ,γιομάτη αγωνίες και άγχος και ανησυχίες των υποψηφίων…και τρεξίματα και σχεδιασμούς και στρατηγικές…ναι, για τις κινήσεις των ηγετών…για το τι θα πουν…για το πρόγραμμα και τις υποσχέσεις τους…για το πότε θα «κτυπήσουν»…

Κι ανοίγονται τα χαρτιά και οι καταστάσεις…και ζυγίζονται και μετρούνται οι διαφορές…και γίνονται ποσοστά και καμπύλες απόκλισης…και βολιδοσκοπείται η κοινή γνώμη … και τα «γκάλοπ» του τύπου… κι ξαναγεννιούνται οι ελπίδες…

Φίλες και φίλοι μου, ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας… και μελετώ το δρόμο προς τις εκλογές στις 26 Σεπτεμβρίου 2007...και βλέπω με κατανόηση τον αγώνα των υποψηφίων…και σέβομαι την προσπάθεια τους…και εξετάζω το πρόγραμμα και τα επιχειρήματά τους…

Και βλέπω υπεύθυνα τους μεν και τους δε…κι αφήνω κατά μέρος τις προχειρότητες…και εξετάζω, όσο μπορώ, δίκαια, την πορεία του καθενός…και ζυγίζω το έργο που άφησε…και αντιπαραθέτω και τα μελλούμενα…και τα νέα προγράμματα…και τις προσωπικότητες των υποψηφίων… και την ιστορία τους…και την μέχρι τώρα διαδρομή τους…

Και βγαίνω προς τα έξω…και επισκοπώ τα πράγματα καλύτερα… και εξετάζω από κοντά την πόλη και τους Δήμους και την Νομαρχία …και την Ελλάδα μας...και ψάχνω για έργα για τον άνθρωπο…και αναζητώ δράσεις για την κοινωνία και τον πολιτισμό…

Και σαν Έλληνας, προχωρώ πιο πέρα…και βγάζω το φαναράκι του φιλόσοφου Διογένη… και τρέχω σε στενά και δρομάκια για έργα Ελληνικά…αυτά που μας δίδαξε η Αρχαιότητα…και καταγράφω με λεπτομέρεια τις διαπιστώσεις…και βαθμολογώ…και βγάζω τα συμπεράσματα…

Και συνεχίζω ακούραστα την πορεία μου…και ρωτώ τους πολίτες… κι ακούω τη γνώμη και τα παράπονά τους…και καταγράφω τα υπέρ και τα κατά για τις Αρχές …και ανοίγω την καρδιά τους και μου μιλούν για τα απλά και τα ταπεινά της καθημερινότητας…γι αυτά που αποζητούν «ματαίως» μετά τις εκλογές…

Και τους ρωτώ για τις σχέσεις τους με τις Αρχές…και με την αντιμετώπιση των προβλημάτων τους…και με τη συμπεριφορά τους απέναντι τους…κι εγώ ακούω…και σημειώνω…και βάζω «πλην» και «συν»…και βλέπω μάτια γελαστά …και λόγια πικρίας και απαξίωσης…

Κι η πορεία της αναζήτησης συνεχίζεται…κι ο δρόμος είναι αρκετά μακρύς και κοπιαστικός…γιατί οι υποψήφιοι βρίσκονται ακόμη στην παλαίστρα…και οι θεατές, οι πολίτες, χειροκροτούν…και χαίρονται…και αποδοκιμάζουν…κι όταν έρθει η ώρα, ανάλογα με το «έργο»τους… βγάζουν τον πρώτο…και τον επευθυμούν και τον καμαρώνουν και τον ζητωκραυγάζουν…

Ο δρόμος προς τις εκλογές ,λοιπόν, είναι η παλαίστρα για την ανάδειξη του αρεστού στους πολίτες…κι ακόμη του δυνάμενου να εγγυηθεί ότι μπορεί να διοικήσει δίκαια και ισότιμα… και να αναδείξει την πόλη και την πατρίδα μαςτην καλύτερη ανάμεσα στις άλλες…

Ο δρόμος προς τις εκλογές είναι το δοκιμαστήριο των υποψηφίων…είναι η πορεία που ξεκαθαρίζονται τα πράγματα και οι αντοχές…εκεί που μετριέται το ήθος και η υπομονή και η προσωπικότητα του κάθε υποψήφιου… ο δρόμος, που η επίπονη διαδρομή καταξιώνει τον πρώτο ή τον δεύτερο ή τον τελευταίο στα μάτια του λαού…

Ξεφυλλίζω το αλφαβητάρι… και σκέπτομαι το «μετά»…αυτή την πραγματικότητα , που την ζουν στο πετσί τους όλοι οι πολίτες στη συνέχεια…όταν η εξουσία γίνεται Δήμος και Νομαρχία και κυβέρνηση...…τις στιγμές που πολίτες αδύναμοι ζητούν κάποια ενημέρωση…έστω το δίκιο τους…και τότε τα τηλέφωνα και οι πόρτες κλείνουν…

Και θλίβομαι…όταν οι αιρετοί άρχοντες γίνονται «επαγγελματίες»…και σε κοιτάζουν μαζί με τα επιτελεία τους σαν κάτι το ξένο…και σε ταλαιπωρούν…και απαξιούν να σε δουν και να σε ακούσουν…και σε θυμούνται τότε…όλοι ξέρουμε πότε…

Ο δρόμος προς τις εκλογές, λοιπόν, είναι υπόσχεση και μελλοντικό έργο και προσύμφωνο με τους πολίτες και εξασφάλιση της εμπιστοσύνης τους…κι ακόμη αγώνας για να πεισθούμε…για να τους στηρίξουμε…για να δώσουμε την ψήφο μας σ΄αυτούς, που ελπίζουμε ότι θα προσπαθήσουν και θα παλέψουν με όραμα… για κάτι το καλύτερο …για την Ελλάδα και τους Έλληνες…

Κλείνω το αλφαβητάρι…και συλλογίζομαι ότι υπάρχει ακόμη δρόμος…και ξέρουμε ότι οι πολίτες εμπιστεύονται ή διαγράφουν…

Η τρομοκρατία δεν είναι λύση....

Κάποιοι νομίζουν ότι θα αλλάξουν την ιστορία δολοφονώντας αθώους ανθρώπους,στο όνομα μια ανόητης φιλοσοφίας ...

Και καμαρώνουν ...και κάνουν δηλώσεις...και ορθώνονται υπερήφανα...

Kαι σχεδιάζουν μελλοντικές επιθέσεις εναντίον του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής...και διψούν για αίμα...

Και φανατίζουν τους νέους...αλήθεια,για ποιο λόγο...για να γίνουν άραγε όργανα και εργαλεία θανάτου ...για να σκοτώσουν συνανθρώπους τους;

Η τρομοκρατία δεν είναι λύση...γιατί η βία γεννά βία...κι ο κόσμος γίνεται άνω-κάτω...

Και τα αθώα θύματα ...οι άνθρωποι που χάθηκαν στους δίδυμους πύργους δεν έφταιγαν σε τίποτα...και η καρδιά μας θλίβεται για τον άδικο χαμό τους...κι εκφράζει τη συμπαράστασή της προς τους γονείς και τους συγγενείς τους...

Και για τους τρομοκράτες της γης...τους λέμε να μπολιάσουν την καρδιά τους με την Αγάπη...

Περί της αλήθειας ...


Η αλήθεια δεν είναι σταυρόλεξο...

Η αλήθεια είναι το ναι ή το όχι...

Η Αλήθεια είναι καθαρή σαν τα μάτια των μικρών παιδιών...

Η Αλήθεια είναι σαν το φως... κι ακόμη σαν τον καταγάλανο ουρανό...

Η αλήθεια είναι σαν τη θάλασσα...έτσι,γαλήνια ή τρικυμισμένη...

Η αλήθεια είναι η ευθεία οδός... έτσι ,όπως την διαβαίνουν οι τίμιοι οδοιπόροι...

Η αλήθεια δεν υποκρύπτει δόλο... δε μηχανοραφεί ...δε συσκέπτεται στο σκοτάδι...

Η αλήθεια,φίλοι μου,δεν έχει αδελφό το συμφέρον...

Η αλήθεια είναι σαν τον πάροικο ,που περιτρέχει όλο τον κόσμο για βρεί τα παιδιά της...

Και παιδιά της είναι : Η δικαιοσύνη και η ευθύτητα...κι ακόμη η ταπείνωση και η πραότητα...και η καθαρότητα και η διαφάνεια...

Ημέρα Δέκατη τρίτη – η αλήθεια :


Η αλήθεια είναι σαν το καθαρό και γάργαρο νερό, σαν το χαμόγελο του μικρού παιδιού και το γέλιο του, είναι σαν τα άδολα μάτια του, είναι σαν το κλάμα του το αυθόρμητο…

Η αλήθεια δε λέει πολλά, δε ξεστρίβει, δεν κάνει κύκλους…Η αλήθεια είναι ευθεία γραμμή, είναι ένα ναι ή ένα όχι.

Όταν σε ρωτούν για την αλήθεια μη φοβάσαι, μην κομπιάζεις…και καλόν είναι να κοιτάζεις τον άλλον κατάματα και να μιλάς ελεύθερα.

Κι όταν σε ρωτούν και πάλι για την αλήθεια ενώπιον πλήθους και πάλι να μη φοβάσαι ...και να έχεις τα θάρρη στο Χριστό της Αγάπης και της ταπείνωσης και να θυμάσαι τα πάθη του, τους ραπισμούς ...τους εμπτυσμούς...και τη σκληρότητα που επέδειξαν στο πρόσωπό του…

Η αλήθεια είναι σαν το ψηλό βουνό, σαν την αγέρωχη κορυφή του, είναι σαν τον ουρανό και τον ήλιο που δεν κρύβονται ...και δηλώνουν καθαρά την καθημερινή παρουσία τους, έτσι για να τους βλέπουμε όλοι και να νιώθουμε το μεγαλείο της παρουσίας τους...

Η αλήθεια ,λοιπόν, είναι στην πρώτη γραμμή και μας περιμένει, για να καρπίσει σε δικαιοσύνη, για να λάμψει το φως, για να καταξιώσουμε, τελικά, την ύπαρξή μας.

Το γένος τούτο (δαιμόνων) ουκ εκπορεύεται(εκδιώκεται) ει μη εν προσευχή και νηστεία .Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον(17, 21).

Είναι,λοιπόν,κατά τον Κύριον μας η προσευχή και η νηστεία τα πνευματικά εφόδια ,για να κερδίσουμε τις καθημερινές μάχες με την αμαρτία και τον πειρασμό...

Η νηστεία ειδικότερα μας γυμνάζει σωματικά και πνευματικά...και γίνεται δάσκαλος της εν Χριστώ παιδείας...

Η νηστεία είναι βοηθός και καλός σύμβουλος και παιδαγωγός...και μας μαθαίνει την ολιγάρκεια και την αυτοκυριαρχία και την εγκράτεια...

Μας ανοίγει την πόρτα προς τα ουράνια και παράλληλα μας διδάσκει ταπείνωση...

Ημέρα εικοστή πρώτη -η νηστεία :

Η νηστεία είναι το όπλο κατά των παθών, η ασφαλής βακτηρία για τη στενή πύλη, το φόβητρο των δαιμόνων.

Η νηστεία είναι η θωράκιση και νου και σώματος από τις επιβουλές του διαβόλου.

Η νηστεία στερεώνει την πίστη και ταπεινώνει τις ορμές της σάρκας που αντιμάχονται την ψυχή.

Η νηστεία είναι άδολη, ανυπόκριτη, ευγενής ,φιλότιμη, ελπιδοφόρα, απαστράπτουσα, ταπεινή.

Η νηστεία είναι δωρεά του Χριστού της Αγάπης προς τον άνθρωπο ...και μίλησε γι αυτήν και νήστευσε, για να μας δείξει τον δρόμο τον αληθινό.

Η νηστεία μας προσκαλεί στο λιτό δείπνο της…κι αυτό το δείπνο είναι απλό και φτωχικό…

Η νηστεία δεν καταπιέζει και οι νηστεύοντες είναι παιδιά της θέλησης και της πίστης.

Η νηστεία δεν είναι εχθρός του ανθρώπου, αλλά φίλος και αδελφός και καλός σύμβουλος…και τον ανεβάζει μέχρι τον ουρανό και φέρνει το άγγελμα της γνωριμίας με τον Θεό και προετοιμάζει για την επίσκεψή του.

Πίσω...από την κουκούλα...

Είναι καιρός η ηγεσία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης να μάθει τι κρύβεται πίσω από την κάθε κουκούλα...

Και για να γίνει αυτό απαιτείται οργάνωση και μέθοδος και σύστημα...

Κι ακόμη φαντασία και όραμα και ταλέντο...

Κι αυτό το ταλέντο σμιλεύεται ...και φτιάχνεται...κι ενδυναμώνεται...για να μπορέσει να παλαίψει το έγκλημα προς όφελος των πολιτών και της κοινωνίας...

Λοιπόν,κύριε Υπουργέ...και Κύριε Πρωθυπουργέ της τωρινής ή της όποιας άλλης κυβέρνησης ,γιατί δεν βάζετε τάξη ...ώστε οι καλοί ...οι Διοικητές ή οι υπεύθυνοι εξιχνιαστές του εγκλήματος να προέρχονται από ειδικές σχολές πανεπιστημιακού επιπέδου...

Για να σταματήσει επιτέλους να διαχερίζονται τα σοβαρά θέματα της "Ασφάλειας" του Ελληνικού λαού άτομα που "διορίζονται" χωρίς προσόντα...χωρίς ουσιαστικά κριτήρια...και με τον τρόπο που όλοι γνωρίζουν...

Είναι καιρός,λοιπόν, για τομές...για τομές προς όφελος των πολιτών που θέλουν να κινηθούν...να εργαστούν...να μελετήσουν...να χαρούν τον κόπο και το σπίτι τους δίχως φόβο...

Η ιστορία του εγκλήματος...

Η ιστορία του εγκλήματος είναι σαν ένα παραμύθι, που ξέρουμε ότι έχει τέλος, αυτό που όλοι θυμόμαστε από τα παιδικά μας χρόνια, το σημείο που έκλεινε η αφήγησή του, με το γνωστό σε όλους μας αποτέλεσμα, αυτήν την ελπιδοφόρα κατάληξη του συγγραφέα, το γνωστό σ’ όλους : «Και περάσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»...

Έτσι είναι και το έγκλημα ,μια μικρή ή μεγάλη ιστορία, ένα παραμύθι, με πολλές απρόσμενες δράσεις, για το οποίο ποτέ δεν είμαστε σίγουροι για το τέλος, γιατί αυτό δεν είναι προγραμματισμένο για το «επιθυμητό» τέλος και ο συγγραφέας του κάνει οτιδήποτε για να μας το αποκρύψει...

Τελικά, γι αυτό το παραμύθι, γι αυτήν την ιστορία του εγκλήματος, δεν είμαστε σίγουροι ότι θα έχουμε τέλος, ή με άλλα λόγια δεν γνωρίζουμε ότι θα υπάρξει τέλος, αυτό είναι αβέβαιο…

Τι γίνεται , λοιπόν, πώς φτιάχνεται η λύση, η συνέχεια της ιστορίας…και παραπέρα, με ποιο τρόπο ξεπερνάμε το συγγραφέα της εγκληματικής ιστορίας και πώς ιχνηλατούμε την πορεία της δράσης του .

Όλη αυτή τη διαδικασία αναζήτησης της λύσης, την ονομάζουμε «πρόβλημα»,γιατί μας δημιουργεί σκέψεις και ερωτήματα και κάνουμε υποθέσεις και εκτιμήσεις κι ακόμη, γιατί προσπαθούμε, με τη λογική, με τη μέθοδο και το σύστημα να επαληθεύσουμε τη συλλογιστική μας.

Αναζητούμε, έτσι, τη λύση, δηλαδή το δράστη του εγκλήματος, που δεν είναι άλλος από το συγγραφέα της εγκληματικής ιστορίας, αυτόν που έχει φτιάξει την όλη υπόθεση, κατά τέτοιο τρόπο, ώστε εμείς να μη μπορούμε να τη φτιάξουμε αμέσως στο σύνολό της, γιατί μας λείπουν τα ενδιάμεσα κομμάτια...

Προχωράμε, λοιπόν, στο φτιάξιμο της ιστορίας και ο ερευνητής του εγκλήματος παίρνει τα σκόρπια κομμάτια για να φτιάξει το όλον, το γενικό, να βρει τη λύση του προβλήματος της εγκληματικής ιστορίας, αυτό το τέλος του παραμυθιού...

Και για να σας το πω καθαρά, τίποτα δεν είναι κατ’ αρχήν, απορριπτέο, γιατί όλα τα στοιχεία…ακόμη κι αυτά που από την εμπειρία μας θεωρούμε ότι δεν έχουν τίποτα να μας δώσουν, τελικά, μπορεί να έχουν το δικό τους μυστικό στη συγκεκριμένη υπόθεση και τη δική τους αξία, χωρίς καμία εξαίρεση…

Βέβαια, πάντοτε κυριαρχεί ένα ερώτημα για τον ερευνητή, το πώς δηλαδή θα ξεχωρίσει τα κομμάτια της ιστορίας, σε ποια θα δώσει βαρύνουσα σημασία και με ποια κριτήρια θα τα αξιολογήσει Όλη αυτή η διαδικασία, λοιπόν, στην οποία διαμεσολαβεί η λογική και ο συλλογισμός , μας καταδεικνύει το δρόμο και μας προσδιορίζει την αφετηρία της εγκληματικής ιστορίας, που δεν είναι τίποτα άλλο, παρά την αρχή της συλλογιστικής του εξερευνητή για το έγκλημα…

Τι λέτε, λοιπόν, μπορούμε να αναμετρηθούμε με το συγγραφέα της εγκληματικής ιστορίας …κι ακόμη θα μπορέσουμε να τον κατανοήσουμε και να παρακολουθήσουμε την πορεία της εγκληματικής συγγραφής του…

Αυτό το ερώτημα για τον ερευνητή του εγκλήματος, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσει φραγμό και εμπόδιο για την ανάπτυξη της συλλογιστικής του।

Αντίθετα, μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς και πρόκληση για να λύσει το πρόβλημα και περαιτέρω για να αντιπαραθέσει τις ικανότητες και το ταλέντο του…γι αυτό, ή όλη πορεία της σκέψης απαιτεί τόλμη και σοβαρότητα και επιμονή…και σε πρώτη φάση ,εκτιμούμε ότι όλα αυτά είναι αρκετά.

Βέβαια ,όλα αυτά είναι καλά κι ακούγονται πολύ όμορφα…και με τρεις λέξεις που τονίσαμε παραπάνω προχωράμε…όμως, στην πράξη από πού αρχίζουμε, δηλαδή με ποια δεδομένα…
Περίφημα, διαισθάνομαι ότι αφού μιλάτε για δεδομένα αρχίζετε να κατανοείτε την όλη διαδικασία…

Λέμε ,λοιπόν, πρώτος στόχος τα δεδομένα !

Κι ύστερα, αυτό ήταν όλο…και μετά τι γίνεται…πώς τα δένουμε όλα αυτά…τι κάνουμε στη συνέχεια…

Αυτοί οι προβληματισμοί σας είναι καλό σημάδι, γιατί σημαίνει ότι χρησιμοποιείτε ουσιαστικά τη λογική κι εκτιμώ ότι πάτε πολύ καλά ! Βέβαια, πάντοτε προχωράμε …και προσδιορίζουμε την περαιτέρω δράση μας...

Λέμε ,λοιπόν, δεύτερος στόχος η μεθοδολογία ! Όμως τι σημαίνει αυτό… Απλά υποδηλώνει ότι η σκέψη του ερευνητή κατευθύνεται με μέθοδο κι όχι πρόχειρα και παρορμητικά και τυχαία κι ακόμη, ότι η μέθοδος επιλέγεται από τον ερευνητή και, σε τελική ανάλυση, είναι αυτή που θα τον οδηγήσει προς το τέλος της ιστορίας…

Σ’ αυτό το σημείο, όμως, επιβάλλεται να θέσουμε πάλι ένα ερώτημα। Δηλαδή, στην όλη διαδικασία για τη λύση του προβλήματος είναι αρκετή η μέθοδος…Ασφαλώς, όχι, γιατί η πολυπλοκότητα και η πολυμορφία της εγκληματικής ιστορίας απαιτεί και τη συστηματοποίηση της σκέψης και της δράσης, οπότε…

Λέμε, λοιπόν, ότι τρίτος στόχος…, σε συνδυασμό και με τους προηγούμενους είναι το σύστημα …και αναφέρεται στην οργάνωση των μεθόδων και των δράσεων σ’ όλα τα επίπεδα της ιστορίας (σκέψεις, συλλογισμούς, αναλύσεις, αποφάσεις, δράσεις κ।ά)। Βέβαια, παρόλα αυτά, η λύση του προβλήματος, πολλές φορές, φαίνεται απόμακρη και η όλη υπόθεση δεν προχωράει…δεν βρίσκουμε άκρη, τελικά…

Σ’ αυτό το σημείο, κυρίες και κύριοι, μετράει η φαντασία και η τέχνη, αυτό το όραμα και το ταλέντο και το ταλέντο του ερευνητή.

Αρχίζουμε, λοιπόν… είναι ώρα να φτιάξουμε με τάξη τα σκόρπια κομμάτια της ιστορίας του εγκλήματος, αυτά που ο συγγραφέας σκόπιμα τα τοποθέτησε εκεί που ήθελε , για μη μπορέσουμε εμείς να τα βάλουμε στη σωστή σειρά, για να μη φτιάξουμε ποτέ το τέλος.

Αφιερώνεται στην Ελληνική Αστυνομία...γιατί είναι καιρός να χτίσει μια νέα στρατηγική...να προχωρήσει λίγο...να κάνει ουσιαστικά ιστορικά βήματα...

Οι Νέοι...

Οι νέοι είναι η δροσιά της ζωής...και το μέλλον του κόσμου...

Είναι η ελπίδα και η ζωή...

Είναι η χαρά και η αισιοδοξία...

Είναι ο αγώνας και η προσπάθεια...

Οι νέοι δεν είναι πειραματόζωα για κατανάλωση...

Οι νέοι δεν είναι ανώνυμα όντα για εξαφανισμό...

Οι νέοι δεν είναι αυτοκόλλητα χαρτάκια για διαφήμιση...

Οι νέοι έχουν όνομα ...έχουν περιεχόμενο και αξία...

Οι νέοι κτίζουν το μέλλον...και είναι τα θεμέλια της κοινωνίας...

Οι νέοι αντιστέκονται απέναντι σε κάθε εξάρτηση ...και πρώτα από τα Ναρκωτικά...

Οι νέοι αντιστέκονται και γυρνούν την πλάτη απέναντι σ' αυτή την ανοησία...

Μια μικρή ιστορία για τα νιάτα...για τα ναρκωτικά...για τον Μίνω και την Ήρα...

Κάποτε ,σε μια μεγαλούπολη ήταν δύο νέοι άνθρωποι, ο Μίνως και η Ήρα. Ξἐρετε…εφηβεία, σχολείο, πανεπιστήμιο, δύο παιδιά, γιομάτα με τη θέρμη της νιότης, αυτήν την άνοιξη των πρώτων χρόνων και μιλούσαν…όλο έλεγαν για τα όνειρά τους ,κοιτάζοντας κατάματα τη ζωή…

Κι έγραφαν στην καρδιά τους τα ονόματα…Μίνως και Ήρα και γέλαγαν…και πετούσαν στα σύννεφα…και προχωρούσαν δίχως να σκέπτονται, δίχως να κρίνουν... και παραμέρισαν τις λεπτομέρειες κι έλεγαν : «νέοι είμαστε»…

Όμως, ξαφνικά, άρχισε να χάνεται το χρώμα της άνοιξης, καθώς στη ζωή τους προστέθηκαν κι άλλες γνώμες… κι ενώ έβλεπαν…δεν είπαν όχι, δεν αντιστάθηκαν…κι ήρθε η στιγμή, που άπλωσαν το χέρι και πήραν τα ναρκωτικά…και δοκίμασαν…κι άνοιξαν τις πόρτες της Ατλαντίδας…

Αυτό ήταν ! η πρώτη αρχή…η ώρα της σιωπής, η στιγμή που η νιότη έχασε τη φρεσκάδα της, τότε, που το πρόσχαρο γέλιο της Ήρας έγινε κλάμα, το πιο πονεμένο κλάμα του κόσμου…

Έτσι έλεγε κι έκλαιγε σιωπηλά ο Μίνως, ο καλός σύντροφος των παιδικών ονείρων της…κι έκρυβε κι αυτός τα πονεμένα, τ’ άφλεβα χέρια του, τα γιομάτα με τις πληγές του πάθους…

Και τα μάτια τους, αυτά τα μάτια της παιδικής τους αγάπης, έχασαν τη λάμψη της νιότης κι έγιναν μαύρες κηλίδες σε κέρινα πρόσωπα, γιομάτα θλίψη, γιομάτα απελπισία και απογοήτευση, στιγμές μοναξιάς…έτσι, όπως τους βλέπουμε τώρα, αγκαλιασμένους στα σκοτεινά…εκεί στην κρύα κάμαρα…να κλαίνε, Χριστέ μου !

Καλή σου νύχτα Ήρα…Καληνύχτα Μίνω…

Ο Θεός είναι Αγάπη...

Ο Θεός είναι το φως το αιώνιο ,που φωτίζει την πορεία μας σε τούτη τη γη...

Είναι το φως που παρηγορεί στη φυλακή...που διαλύει το σκοτάδι της απελπισίας...που δίνει απλόχερα την ελπίδα...

Είναι το φως , που δίνει χαρά στον φτωχό και τον άρρωστο...

Είναι ο ήλιος της δικαιοσύνης που μέρα και νύχτα είναι κοντά μας...

Ο Θεός είναι το φως της Αγάπης που καθοδηγεί τη ζωή μας στη σωστή πορεία...

Ημέρα Εβδόμη – ο Θεός...

Κάθε μέρα που έρχεται είναι ένα μεγάλο δώρο του Θεού για μένα, γιατί η απεραντοσύνη της Αγάπης του με καλεί να έρθω κοντά του και να του προσφέρω από το υστέρημά μου τη δική μου μικρή αγάπη και την ταπείνωση, αρχίζοντας από τον πάσχοντα άνθρωπο, από τους δυστυχείς και ταλαίπωρους αδελφούς μου…και μου κτυπά την πόρτα της καρδιάς μου κάθε λεπτό και κάθε ώρα, μέχρι την τελευταία στιγμή και περιμένει…

Όταν κοιτάζεις τη θάλασσα νιώθεις την απεραντοσύνη και το μεγαλείο της… έτσι είναι κι ο Θεός απεραντοσύνη και μεγαλείο και βάθος μυστικό κι άπειρο…

Όμως ο Θεός είναι και γέλιο και κλάμα και δάκρυ της χαροκαμένης μάνας και το μικρό χαμόγελο του παιδιού της πείνας και των πολέμων…

Ο Θεός κάποτε πεινάει και διψάει…και κάποτε είναι στις φυλακές και στα νοσοκομεία…Ο Θεός κάποτε κρυώνει και μας ζητά στέγη και φιλοξενία… και κτυπά την πόρτα του σπιτιού μας για βοήθεια και έλεος και ευσπλαχνία…

Ελπίζουμε!

Όταν βλέπουμε να λάμπουν τα μάτια των παιδιών ελπίζουμε...

Κι όσο κι αν μας γονατίζουν τα προβλήματα,πάλι σηκωνόμαστε όρθιοι...

Και κάνουμε μια καινούργια αρχή...

Και πορευόμαστε δίχως να κοιτάξουμε πίσω...

Και γινόμαστε παιδιά ...μικρά παιδιά...κι ελπίζουμε...

Κι αν γονατίσω για λίγο...ξανασηκώνομαι κι ελπίζω...


Γλυκιά μου, μητέρα, ακούω πολλά κλάματα, πολλές φωνές,
εκεί, κάπου στο τέλος του διαδρόμου, στη γωνιά
και βλέπω, ναι μητέρα, βλέπω το όμορφο κορίτσι,
αυτή τη μικρή κοπελίτσα, ναι, τη βλέπω να κλαίει,
να χάνεται στην αγκαλιά του απελπισμένου νέου,
ενώνοντας μέσα απ’ τα δάκρυα, τη ζωή τους,
αυτή τη ζωή, που πριν από λίγο χάθηκε, έτσι,
έτσι, όπως το είπε η υπεύθυνη του νοσοκομείου,
μέσα απ΄ το γραφείο, εκεί στη γωνιά, στο τέλος του διαδρόμου,
με λίγες λέξεις, με τέσσερα φοβερά γράμματα, AIDS...

Ναι, καλή μου, μητέρα, AIDS, έτσι είπε, αυτό άκουσα
κι αμέσως η αγωνία κυρίεψε το είναι μου,
και γέμισαν με δάκρυα απελπισίας τα μάτια μου
κι η καρδιά μου, δεν άντεξε κι ήρθε κοντά τους
κι άφησα πίσω τα δικά μου προβλήματα,
κάθε δική μου αγωνία για τη ζωή μου,
αψηφώντας κινδύνους, μητέρα, όλους τους φόβους,
αυτούς, που η κοινωνία περίτεχνα, δημιουργεί
και τους αγκάλιασα, μητέρα, κι έκλαψα μαζί τους...
και σκούπισα τα δάκρυα απ’ τα μάτια τους
και τους μίλησα, όπως Eκείνος, μίλησε σε μένα
και τους έδωσα θάρρος, τους έδωσα ελπίδα, μητέρα!

Από το βιβλίο "Γράφοντας στη μητέρα του Γεωργίου Χριστ. Καραβιώτη

Στη μητέρα του κόσμου !

Γλυκιά μου, μητέρα, είσαι η μόνη ελπίδα μου,
το στήριγμα της ζωής μου, αυτό μου έμεινε
κι όταν σκύβω το κεφάλι και κλαίω,
νοιώθω τα όμορφα, τα πονεμένα μάτια σου,
να με κοιτούν με πίστη, να μου δίνουν θάρρος,
να με περιβάλλουν με στοργή και αγάπη,
την πιο όμορφη αγάπη του κόσμου,
αυτό το άρωμα της ζωής, τη δική σου θέρμη,
το πιο όμορφο άγγιγμα στην ψυχή μου, μητέρα!

Αφιερώνεται στη μητέρα του κόσμου...


Tα δάκρυα άρχισαν να κυλούν....

τότε, το πρώτο δάκρυ μίλησε και είπε:

«Φοβάμαι, μητέρα», κι η μητέρα ταράχτηκε...

Ύστερα, το δεύτερο δάκρυ ακολούθησε

κι η μητέρα ένοιωσε την παγωνιά του...

Kι όταν το τρίτο δάκρυ κύλησε ξανά,

μέσα από τα κατακόκκινα μάτια της,

η μητέρα ξύπνησε γιομάτη αγωνία και φώναξε:

Παιδί μου!!


Από το βιβλίο "Γράφοντας στη μητέρα" του Γεωργίου Χριστ. Καραβιώτη

Philotheou Monastery Mount Athos

Ο Κύριος μας, ο Χριστός της Αγάπης...

Κτυπήθηκε ...χλευάστηκε...κατηγορήθηκε άδικα...και δε μίλησε,ούτε παραπονέθηκε...

Και όταν οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι και το συνέδριον τον έκριναν ένοχον θανάτου...και τότε δε μίλησε,ούτε παραπονέθηκε...

Και του φόρεσαν χλαμύδα κόκκινη και του έβαλαν επί την κεφαλήν ακάνθινο στεφάνι και κάλαμον επί την δεξιάν του και πάλι δε μίλησε ,ούτε παραπονέθηκε...

Και πορευόμενος το δρόμο του μαρτυρίου του ,κρατώντας το Σταυρό της θυσίας του δε μίλησε απένατι στα πειράγματα και τις βλασφημίες των προπορευομένων,ούτε παραπονέθηκε για την απανθρωπιά και τη σκληρότητά τους,

Κι επάνω στον Σταυρό ,που αγίασε με το τίμιο αίμα του,συγχώρεσε και πάλι τους ανόμους ...κι άνοιξε την πόρτα του παραδείσου σ΄ένα εκ των δύο ληστών και μέχρι το τέλος δεν παραπονέθηκε ...και εξέπνευσεν παραδίδων το πνεύμα του εις χείρας του Πατρός του...

Ημέρα δεύτερη – η ταπείνωση


Αν επιθυμούμε να δούμε τον Θεό, πρέπει να ταπεινώσουμε τον εαυτό μας και ταπείνωση σημαίνει να αγαπήσουμε τους αποδιωγμένους και καταφρονεμένους, τα αδέλφια του Χριστού της Αγάπης, τον πεινώντα και διψώντα, τον ξένον, τον γυμνό, τον εν ασθενεία και τον εν φυλακή.

Ταπείνωση είναι η υποχωρητικότητα, η ανεκτικότητα, η συγνώμη και η συγχώρεση΄ ταπείνωση είναι η υπομονή στις θλίψεις και στα βάσανα της ζωής΄ είναι τα δάκρυα των αμαρτιών μας και οι αναστεναγμοί΄ είναι η συντριβή του «εγώ»για τα λάθη και τις παραλείψεις μας…

Ταπείνωση σημαίνει να γίνουμε υπηρέτες και δούλοι στον πλησίον μας…να πορευτούμε με αγάπη τον ανηφορικό δρόμο του σταυρού του Κυρίου μας ,να δώσουμε τον εαυτό μας …να βοηθήσουμε ,να ελεήσουμε, να παρηγορήσουμε τους πενθούντες.

Ταπείνωση σημαίνει να μειώνουμε τις επίγειες και ουράνιες απατήσεις μας…να ζητούμε ακατάπαυστα το έλεος του Κυρίου μας, να μη γογγύζουμε για τις θλίψεις μας, να μη βαρυγκωμούμε…να μη ζητάμε …να δεχόμαστε με υπομονή και καρτερικότητα τις ειρωνείες και τις περιφρονήσεις…να δοξάζουμε το Θεό της αγάπης…

Και υπάρχει μεγαλύτερο παράδειγμα από τον Χριστό μας…που υβρίστηκε… χλευάστηκε… μισήθηκε… διώχτηκε…ραπίστηκε…δέχτηκε εμπτυσμούς…μαστιγώθηκε…και φυλακίστηκε…κι ακόμη, όταν του έβαλαν το ακάνθινο στεφάνι στην Άγια κεφαλή του Βασιλιά της Δόξας …και πάλι δε μίλησε…

Και τον φθόνησαν οι ανόητοι…και τον δίκασαν άδικα…και τον καταδίκασαν για την αγάπη του για τους ανθρώπους και την πλάση…και τον αγγάρεψαν να οδηγήσει τον σταυρό του μαρτυρίου του…και πάλι δε μίλησε…και προσευχόταν για τους εχθρούς του…

Και στον σταυρό του μαρτυρίου του, τον οποίο καθαγίασε με το τίμιο και Άγιο αίμα του ,συγχώρεσε τους διώκτες και τους βασανιστές του…και έδειξε μέσα από την απέραντη ταπείνωσή του το μεγαλείο της Αγάπης του…

Ταπείνωση, αδελφέ μου, είναι η σιωπή του βίου μας…είναι η σιωπηλή πορεία προς το Γολγοθά της σωτηρίας μας, είναι το όπλο μας για πλησιάσουμε το Χριστό της Αγάπης ,είναι η ασπίδα και το τείχος για να αποκρούσουμε τις επιθέσεις του πονηρού…

Ταπείνωση είναι η υπομονή στους πειρασμούς του βίου…είναι το δάκρυ της ελπίδας όταν μας αδικούν…είναι η προσευχή μας γι’ αυτούς και η συγχώρεση…

Ταπείνωση είναι η μεγαλοπρέπεια της αγάπης και το ένδυμα το βασιλικό…είναι το όπλο κατά των πειρασμών...είναι η βακτηρία και ο σύντροφος ο καλός...


Ταπείνωση, αδελφέ μου, σημαίνει ότι ανέχομαι και υπομένω για χάριν της Αγάπης του Κυρίου μας, σημαίνει ότι μάχομαι «εν αγάπη» …ότι χάνομαι και γίνομαι ελάχιστος, ότι μικραίνω το εγώ και τον εαυτό μου…

Ώρα για βοήθεια και συμπαράσταση....

Σ΄αυτές τις δύσκολες στιγμές...όταν δοκιμάζεται η ανθρώπινη αντοχή...

τότε που άνθρωποι χάνουν αγαπημένα τους πρόσωπα...ότανκάτω από τη μανία της φωτιάς καταστρέφονται κόποι μιας ζωής...αυτές τις δύσκολες και δραματικές στιγμές ...η Ελλάδα στέκεται στα πόδια της...

Και με τη βοήθεια και τη συμπαράσταση όλων απαλύνει τον πόνο...και λειτουργεί σαν βάρσαμο...και παρηγορεί...κι αγκαλιάζει...και δίνει κουράγιο και θάρρος και πίστη κι ελπίδα...

Η Ελλάδα συμπαρίσταται...και τούτες τις δύσκολες ώρες για τους συνανθρώπους μας αυτό είναι το "πρέπον" ...έστω με ότι ελάχιστο διαθέτουμε...ότι μπορούμε...κι αυτό είναι που αξίζει μαζί με την αγάπη μας...

Κάποιοι χαίρονται κι απολαμβάνουν τη ζωή...και λένε είμαι λεύτερος...κι είναι δικαίωμά μου να το γλεντήσω...και μιλάνε...και γελάνε...και αγοράζουν ...και ξοδεύουν...και σπαταλούν...και πετάνε στα σκουπίδια...

Και κάποιοι άλλοι...στη γειτονιά μας...ή στα πέρατα του κόσμου...κάποια παιδιά πεινάνε...κι από τότε που γεννήθηκαν ψάχνουν στα σκουπίδια...κι αναζητούν λίγο ψωμί...κάποιο κόκκαλο...όλα τα απομεινάρια του πολιτισμού ... τα παραπεταμένα ...

Και ψάχνουν...όλο ψάχνουν...και γίνονται εικόνες και φωτογραφίες και ξεσκαλίζουν τη συνείδησή μας...και κτυπούν τη πόρτα της καρδιάς μας...και μέσα από τη σιωπή τους μας παρακαλούν...και τα άδολα μάτια τους μας κοιτούν...όλο μας κοιτούν...

Ένα γράμμα στους νέους ...

Η συζήτηση, ο διάλογος κι ακόμη οι συμβουλές ,είναι βέβαιον ,ότι ποτέ δεν έβλαψαν κανένα .Αντίθετα, κάποιοι φύλαξαν μέσα στην καρδιά τους μια λέξη κι αυτή ρίζωσε και καρποφόρησε και οδήγησε την πορεία τους και δημιούργησαν και καταξιώθηκαν στην κοινωνία

Έτσι κι εμείς, τώρα μιλάμε για σένα…και στους άλλους με την αστραφτερή μηχανή…και στο Μάκη με το <<Παπάκι>> και στην παρέα του που τρέχει και θέλει να χάνεται σαν τον άνεμο…πατώντας μέχρι το τέλος για μεγάλες ταχύτητες…για να φτάσει πιο γρήγορα…για να δείξει τι…μήπως για να λέγεται πρώτος…ή για να ξεχωρίζει…

Όμως, εμείς, οι πραγματικοί φίλοι… σου λέμε : <<Μάκη, σκέψου…και χαμήλωσε λίγο το βλέμμα… και κλείδωσε για λίγο τις πόρτες και τα παράθυρα στις ψεύτικες σειρήνες και αμπάρωσέ τα κι άκου τη φωνή της λογικής και της σύνεσης…και οδήγησε εσύ το μηχανάκι σου και κάνε το εργαλείο υπακοής… και ρύθμισε τα όρια του και σφράγισέ τα…

Και σου μιλάμε με αγωνία και σε συμβουλεύουμε, γιατί δε θέλουμε να πάθει κανένας σας κακό…γιατί χαιρόμαστε όταν σας βλέπουμε να ορίζετε εσείς τη ζωή σας… όταν εσείς έχετε τον έλεγχο…όταν κατανοείτε την αλήθεια των πραγμάτων …όταν χρησιμοποιείτε την κρίση σας…

Και ανησυχούμε, γιατί η πορεία των ατυχημάτων στο Ρέθυμνο και σε όλη την Ελλάδα…οι αριθμοί των θανάτων μας τρομάζουν …και προβληματιζόμαστε…και λέμε πολλά γιατί…

Πρόσεξέ με, λοιπόν, έστω για λίγο…και συνειδητοποίησε την πραγματικότητα των αριθμών…και σκέψου το καλά και κατανόησε την τραγικότητά τους…και διάβασε: Ρέθυμνο 1988-2004…νεκροί από τροχαία ατυχήματα (317) κι ακόμη σε όλη την Ελλάδα 1992-2004…νεκροί από τροχαία (24884).

Όμως, κάτι ακούω…τώρα ακούω φρεναρίσματα, φωνές πολλές…ακούω θορύβους, βλέπω γυαλιά στο δρόμο…λάδια παντού, χρώματα, λαμαρίνες…βλέπω κόσμο πολύ…βλέπω ,φίλε μου Μάκη , τους τροχονόμους να μετράνε , να κοιτάζονται στα μάτια…να αρχίζουν να σημειώνουν…

Ε υ τ υ χ ώ ς για σένα !!

Δες, λοιπόν, την αστραφτερή μηχανή σου…δες την και πες μου, πώς έγινε έτσι…περιέγραψέ μου τώρα για την ομορφιά της…πώς κατάντησε…κοίτα τα χάλια της…κι αλήθεια, που είναι τα φώτα της…και το τιμόνι, τα λάστιχα… και οι ζάντες αλουμινίου και η όμορφη σέλα της, πώς ασκήμισαν μέσα σε λίγα λεπτά…

Κάτι έμεινε ,όμως ,Μάκη, στο δρόμο, λίγο πιο πέρα από την όμορφη και αστραφτερή μηχανή σου, τον βλέπω…βλέπω τον διακόπτη της μηχανής σου, αυτόν που παραλίγο να σου ανοίξει την πόρτα της καταστροφής σου…και είναι άχρηστος πια, δίχως αξία, δίχως νόημα για σένα…

Γι αυτό, την άλλη φορά, φίλε μου Μάκη, πριν ξεκινήσεις…πριν γυρίσεις το διακόπτη της όμορφης μηχανής σου, κάνε μια μικρή στάση ζωής και σκέψου…σκέψου τα λίγα λόγια που σου γράφω…κι αν κρίνεις ότι έχουν κάποια αξία…κράτησέ τα και βάλε τα με τάξη μέσα στη καρδιά σου, σαν κάτι το ιδιαίτερο και ξεχωριστό για σένα…

Σκέψου, λοιπόν, και αποφάσισε για τη ζωή σου!!!

Η Πρωτοβουλία Πολιτών για την Πρόληψητων Τροχαίων Ατυχημάτων στο Ρέθυμνο .

Οι νέοι είναι σαν τα λουλούδια που ομορφαίνουν τη ζωή... κι έτσι θέλουμε να είναι...και να στολίζουν με την αγάπη τους τον κόσμο...και να του δίνουν νόημα και περιεχόμενο ...

Ημέρα δεκάτη ενάτη – η εξομολόγηση :

Η Θεία εξομολόγηση είναι η γνώση του Θεού και η χαρά των ευεργετημάτων του। Είναι το παραμέρισμα της δαιμονικής εντροπής και το πλησίασμα στο έλεος του Χριστού.

Η εξομολόγηση ανοίγει την πόρτα του ουρανού και μας ξαναγεννά την ελπίδα। Η εξομολόγηση μας αυξάνει το μέτρο της ταπείνωσης।

Η εξομολόγηση είναι το άνοιγμα της πόρτας της Θεϊκής στοργής και ευσπλαχνίας και το κάλεσμα για μια καινούργια αρχή।

Η εξομολόγηση καθαρίζει και λευκαίνει το σώμα και την ψυχή του ανθρώπου από την αμαρτία και γεννά την ελπίδα και την πίστη ξανά।

Η εξομολόγηση μαλακώνει την σκληρότητα της καρδιάς και φέρνει στην επιφάνεια την Αγάπη।

Η εξομολόγηση είναι δάκρυα και ταπείνωση και συντριβή της καρδιά του ανθρώπου।

Μια μικρή ιστορία :

Κάποτε, σε μια μικρή σύναξη Αρχών και φορέων για την ονομαστική εορτή του Μητροπολίτη μιας πόλης, ένας σεβάσμιος ιεράρχης, μιλώντας για την εξομολόγηση και τη δύναμή της, μας είπε το εξής περιστατικό।

Ένας επώνυμος και ευκατάστατος άνθρωπος, μετά από πολλά χρόνια απομάκρυνσής του από την Εκκλησία και τα μυστήριά της, αποφάσισε να εξομολογηθεί। Έτσι ,προσήλθε στην εκκλησία και με ταπείνωση και φόβο Θεού άνοιξε την καρδιά του ενώπιον του σεβάσμιου ιεράρχη.

Και ο καλός κι αγαθός ιεράρχης μας περιέγραψε με τόσο συγκινητικό τρόπο την αλλαγή και την αναγέννηση του εξομολογηθέντος, που ακόμη και τώρα, που καταγράφω σύντομα το περιστατικό, δεν μπορώ να κρύψω τη δική μου συγκίνηση।

Μας είπε, λοιπόν, ο σεβάσμιος ιεράρχης, ότι μετά την εξομολόγησή του πήγε σε μια κολώνα του Ναού, ακούμπησε το μέτωπό του επάνω σ’ αυτήν και μέσα από λυγμούς είπε : « Χριστέ μου σε παρακαλώ, πάρε με τώρα».

Ημέρα Δωδέκατη – η ελεημοσύνη

Μακάριοι οι ελεήμονες ότι αυτοί ελεηθήσονται ακούμε από το Άγιο στόμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και μας προτρέπει να δίνουμε την Αγάπη μας στον πλησίον μας।

Είναι ,λοιπόν, ελεημοσύνη η βοήθεια και η στοργή μας απέναντι στον πάσχοντα και η ευσπλαχνία και το έλεός μας।

Ελεημοσύνη είναι το νερό το καθημερινό της ζωής μας ,είναι η προσευχή του ελέους μας προς τον Κύριον।

Ελεημοσύνη είναι το καθημερινό θυμίαμα της ψυχής μας και η ικεσία μας για τη συγχώρεση των αμαρτιών μας।

Είναι ελεημοσύνη το δάκρυ της αγάπης μας προς τον φτωχό και τον ταλαίπωρο της ζωής και το χαμόγελο μας προς τον πλησίον μας।

Μια μικρή ιστορία :

Ήταν καταμεσήμερο στη μικρή πόλη κι ο κόσμος έτρεχε για τα καθημερινά। Στη μικρή ταβέρνα της πόλης μπήκε μια ηλικιωμένη κυρία, κρατώντας στα χέρια της αναπτήρες.

Κι αφού πλησίασε την οικογενειακή παρέα ,τους παρακάλεσε αν θέλουν να αγοράσουν ένα αναπτήρα, εξηγώντας τους ότι το παιδί της ήταν άρρωστο…

Και ο ένας της παρέας νευρίασε και της είπε : «Άσε μας κυρία μου…κι άλλα πολλά…»। Ο άλλος, κοίταζε αμίλητα το συμβάν και δε μίλησε… και στο τέλος, ένας νεαρός της παρέας της έδωσε ένα νόμισμα και ευγενικά της είπε : « Πάρτε το ,κυρία μου» και δεν πήρε τον αναπτήρα όταν του τον πρόσφερε, λέγοντας δεν τον χρειάζομαι ,κυρία μου, ευχαριστώ…

Η ηλικιωμένη κυρία, αφού ευχαρίστησε το νεαρό, τους χαιρέτησε όλους κι έφυγε…
Μετά απ’ αυτό, όλοι κοιτάχτηκαν στα μάτια με διαφορετικό νόημα και περιεχόμενο ο καθένας…η κυρία ήδη είχε φύγει και η παρέα συνέχισε να τρώει και να συζητά…

Ο νεαρός της παρέας προσευχόταν κι ευχαριστούσε τον Χριστό, γιατί τον αξίωσε, έστω και την τελευταία στιγμή… να δώσει μια «πένα»στη φτωχή κυρία, έστω μια πένα…

Περί της ευθανασίας ο λόγος…

Για γέλια ή για κλάματα…και τι να σκεφτούμε για τα συμβαίνοντα… και για τις απόψεις και τις τοποθετήσεις των ειδικών επί του θέματος…γι’ αυτή τη νέα προσπάθεια στο χώρο του «μοντερνισμού» του θανάτου…του καλού θανάτου, όπως συνηθίζουν να λένε κάποιοι…

Κι όπως καταλαβαίνετε ,για τα την ευθανασία μιλάμε… γι αυτό το καινούριο «φρούτο»…,που κάποιοι θέλουν να το βάλουν στη ζωή μας… και προσπαθούν να μας μπολιάσουν έντεχνα…για να μας μάθουν και πως να πεθαίνουμε…

Περί της ευθανασίας ο λόγος …μια λέξη που η προφορά και το άκουσμά της σε φοβίζουν…και σε πιάνει σύγκρυο… και σε κόβει κρύος ιδρώτας… και κλείνεις τα αυτιά και τα μάτια και φεύγεις και μόνο από αποστροφή και απέχθεια απέναντι σε τέτοιους είδους «καινοτομίες»…

Γι αυτή τη λέξη, λοιπόν, ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας… και ανατρέχω τις χιλιόχρονες σελίδες του χρόνου και ψάχνω…κι όταν τη βρίσκω τη σημειώνω και διαβάζω : «Είναι ο καλός θάνατος, ο ανώδυνος θάνατος»…

Κι επικεντρώνω τη σκέψη και την προσοχή μου στην ερμηνεία της και την επαναλαμβάνω : ο καλός θάνατος, ο θάνατος χωρίς ωδίνες, δίχως βάσανα και πόνους …δίχως ταλαιπωρίες των φίλων και συγγενών…δίχως γιατρούς και φάρμακα…δίχως περαιτέρω έξοδα και άγχη…

Και στο όνομα της καλοπέρασης αρχίζουν να μας καλουπώνουν την ιδέα…και να τη σερβίρουν προσεχτικά…γιατί βέβαια, θάνατος είναι αυτός και δεν είναι και τόσο εύκολο να σου πουν : «άντε πέθανε πια…σε βαρεθήκαμε»… αλλά σου ωραιοποιούν την ιδέα …κι αυτό είναι η πρώτη αρχή…

Αυτή είναι η πρώτη αρχή…ένα βήμα πριν…κι ύστερα το δεύτερο…για να μάθουμε να περπατάμε…όχι προς τη ζωή, βέβαια, αλλά προς τον «ευθάνατο»…αυτή τη μακάβρια διαδικασία που προσπαθούν κάποιοι, ηθελημένα ή αθέλητα, να μας εμφυτεύσουν στο μυαλό και στην καρδιά μας…

Όμως, έτσι είναι τα πράγματα…κι αυτό είναι το πρωτεύον και κυρίαρχο ζήτημα της κοινωνίας…αυτό είναι το θέμα που απασχολεί τον πολίτη και τον άνθρωπο γενικότερα…κι εξάλλου, γιατί να δώσουμε σημασία σ’ αυτή τη «βλακώδη» ιδέα…και υπάρχει λόγος να ασχολούμαστε για τα «υπέρ» και τα «κατά» της ευθανασίας…

Ξεφυλλίζω το αλφαβητάρι και νιώθω την αγωνία του…κι ακόμη τη δυσφορία και την αγανάκτησή του και καταγράφω τα εσώβαθα της καρδιάς του…κι ακούω να ψελλίζει για το πού οδεύομεν…

Αλήθεια, φίλες και φίλοι μου, που οδεύομεν… και γιατί να μιλάμε γι αυτή την «ανοησία»…κι ακόμη, γιατί δε μας το λένε καθαρά οι ασχολούμενοι, κατά καιρούς , με το θέμα, ότι ευθανασία σημαίνει σκοτώνω και δολοφονώ τον εαυτό μου… και προδίδω και αρνούμαι το Δημιουργό της ζωής μου…και ξέρουμε όλοι,ότι αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, για την οποία οι γνωρίζοντες σιωπούν…

Όμως, έτσι ,πρέπει…κι αξίζει να προδώσουμε τη ζωή…και συλλογίζομαι …είναι λόγος σημαντικός και σοβαρός, για τα όποια προβλήματα, να λιποταχτήσουμε και φύγουμε τόσο άδοξα κι ανέντιμα…

Και ποιες δικαιολογίες και αιτιάσεις μπορούν είναι τόσο ικανές, που να γίνουν η δολοφονική μάχαιρα για τη ζωή…κι ακόμη αν ήταν τόσο σημαντικές είναι δυνατόν να συγκριθούν με τη ζωή…και τελικά, ποιος ώριμος και υπεύθυνος άνθρωπος θα συνηγορούσε και θα αποφάσιζε γι αυτό…

Μα η ζωή είναι το καλύτερο δώρο του Θεού και η μεγαλύτερη παραχώρηση της αγάπης του για τον άνθρωπο…η χαρά της δημιουργίας, αυτό το αγνό και πανέμορφο χαμόγελό της …αυτό το φως του ήλιου και της άνοιξης…

Κι εξάλλου, γιατί να απεμπολήσουμε αυτό το δώρο…και υπάρχει αντάλλαγμα και τίμημα…και γιατί να δώσουμε αξία στις όποιες «ανοιχτές» απόψεις και συζητήσεις, αυτές που αποτελούν κακό συμπλήρωμα και μόνο της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας …

Δεν πείθομαι ,λοιπόν, κι αυτό να κάνετε κι εσείς…κι ούτε κλονιζόμαστε από τις αρρώστιες και τα όποια ανθρώπινα προβλήματα…।και δεν αρνιόμαστε τις δοκιμασίες μας…και σαν συγγενείς και φίλοι… και σαν πολιτεία… κάνουμε το χρέος μας…το πανάρχαιο «πρέπον»…

Και στρέφουμε τα νώτα στα ανόσια κελεύσματα …και τα «μελωδικά»ψιθυρίσματα για τον «δήθεν» καλόν θάνατον…και δεν μας ενδιαφέρει η «ψευτοφιλοσοφία» τους…ούτε οι συμβουλές και οι εξηγήσεις των «ειδικών…γιατί έχουμε μάθει να δεχόμαστε και τα κτυπήματα και τις μπόρες και τις δοκιμασίες…και σεβόμαστε το «σύντροφο» μας μέχρι να αναχωρήσουμε …

Ναι! μαθαίνουμε να υπομένουμε…και γυμναζόμαστε γι αυτό …και προσφέρουμε τον εαυτό μας για τη στήριξη του συνανθρώπου μας…και παρηγορούμε… και δεν τον εγκαταλείπουμε στις δύσκολες στιγμές του…και απλόχερα μοιραζόμαστε τον πόνο και τα προβλήματα του…

Κι αυτό σημαίνει ζωή …μια πορεία αγώνα, μέσα από δοκιμασίες κι αρρώστιες…μια διαδρομή προσπάθειας, με τη χαρά και τη θλίψη…μέχρι το τέλος…κοντά στα παιδιά και στα εγγόνια και στους συγγενείς και τους φίλους…με σύντροφο την υπομονή και την πίστη και την ελπίδα…

Κλείνω το αλφαβητάρι…και σκέπτομαι… ότι τα άνθη και τα κρίνα του αγρού… μέχρι την τελευταία στιγμή… έχουν το ίδιο όνομα…έτσι κι ο άνθρωπος…

Ένα παραμύθι : Ο Έλληνας…κι ο Έλληνας…

Κι αρχίζουμε με το μια φορά κι ένα καιρό…έτσι, όπως αρχίζουν τα παραμύθια…δίπλα στο τζάκι …και βλέπουμε τη γιαγιά να μας μιλάει… κι εμείς να την ακούμε με μεγάλη προσοχή…

Λοιπόν, καλά μου παιδιά, άρχισε να μας λέει, μια φορά στον κόσμο υπήρχαν μόνο δύο άνθρωποι : ένας Τούρκος κι ένας Έλληνας…και για να σας πω την αλήθεια ,τα πράγματα δεν πήγαιναν και τόσο καλά για τον Τούρκο, αφού ο ανήσυχος Έλληνας ψαχνότανε διαρκώς και δεν τον άφηνε να ησυχάσει…

Άσπρο έλεγε ο Τούρκος, μαύρο ο Έλληνας…νύχτωσε έλεγε ο Τούρκος, ξημέρωσε έλεγε ο Έλληνας…τούτο πρέπει να κάνουμε για να φτιάξουμε το σπίτι μας έλεγε ο Τούρκος…εκείνο έλεγε ο Έλληνας…γελούσε ο Τούρκος…νευρίαζε ο Έλληνας…έκλαιγε ο Τούρκος του φώναζε ο Έλληνας…

Κι αυτή η αντιπαράθεση κρατούσε πολλά χρόνια κι ο Τούρκος άρχισε να απελπίζεται…και πήρε την απόφαση να προσευχηθεί στον Θεό του και να τον παρακαλέσει να τους στείλει άλλον ένα άνθρωπο…

Κι ο Θεός τον άκουγε …αλλά είχε υπομονή ο μεγαλοδύναμος και περίμενε…κι ο Τούρκος συνέχιζε να προσεύχεται …και ζητούσε…και κτυπούσε την πόρτα τ΄ ουρανού ασταμάτητα…

Κι ο καλός Θεός όταν έκρινε …εισάκουσε την προσευχή του Τούρκου… και του είπε ότι θα του στείλει άλλον ένα άνθρωπο για να μείνει μαζί τους…Όμως, τον ρώτησε τι θα ήθελε να είναι αυτός…Τούρκος ή Έλληνας…।και ο Τούρκος με μια βροντερή φωνή φώναξε : Έλληνας !

Ήρθε, λοιπόν, κι ο Έλληνας στον κόσμο κι έγιναν τρεις…δυο Έλληνες κι ένας Τούρκος…και το παράξενο ,καλά μου παιδιά, από τότε ο Τούρκος βρήκε την «υγειά» του…και τα προβλήματά του με τον Έλληνα τέλειωσαν…κι όλα μέλι-γάλα…και ξέρετε γιατί …ακούστε για να μάθετε : ο πρώτος Έλληνας…αυτός που δεν άφηνε ήσυχο τον Τούρκο…άλλαξε συμπεριφορά…κι άρχισε να μαλώνει με τον άλλο Έλληνα…και να διαφωνούν ριζικά…και να δέρνονται και να πνίγονται μεταξύ τους…

Κι ο Τούρκος έτριβε τα χέρια του…και γελούσε κάτω απ’ τα μουστάκια του…και πήρε θάρρος…κι έμαθε να φωνάζει και στους δυο …και να τους απειλεί…και να τους μπερδεύει…κι Έλληνες ,αντί για να συνέλθουν, αυτοί το «βιολί τους» …και χωρίς να κατανοούν τίποτα από τα συμβαίνοντα συνέχιζαν να πριονίζουν ο ένας τον άλλον…

Κι εδώ τελειώνει το παραμύθι μας…κι αρχίζει το καινούργιο…το σύγχρονο…στην Ελλάδα την τωρινή…με τους Έλληνες…δίχως τους Τούρκους…με τους Έλληνες στο προσκήνιο και στα καθημερινά δρώμενα…

Κι ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας και ξεφυλλίζω τις σελίδες του …και ψάχνω για τον Έλληνα της ιστορίας …για τον Έλληνα που έγινε πρότυπο και θαυμάστηκε από όλο τον κόσμο…κι αλήθεια θλίβομαι…

Και βλέπουμε τα μεταξύ μας « αρπάγματα» …και τις διενέξεις… κι ο ένας να κάνει τη ζωή του άλλου πιο δύσκολη…και να χωριζόμαστε σε αντίπαλες παρατάξεις…και να λέμε , τώρα, έτσι… κι αργότερα αλλιώς…

Κι οι πολιτικοί…।κι καθηγητές …κι οι φοιτητές…κι οι υπάλληλοι…κι εργάτες…κι ο τύπος …και τα ραδιόφωνα …κι η τηλεόραση …και το κράτος…σε μια διαρκή αντιπαράθεση…

Κι ο λόγος για όλα αυτά ; φυσικά η «αλήθεια»…όπως όλοι λένε…। και την οποία διεκδικούν καθένας για τον εαυτό του…και ισχυρίζονται ότι έχουν το αλάθητο…και δε δέχονται τα επιχειρήματα…ούτε τις αμφισβητήσεις…

Φίλες και φίλες μου, μου φαίνεται ότι αρχίσαμε να μπερδεύουμε τα πράγματα…κι ο ένας μπήκε στα χωράφια του άλλου...κι η μια εξουσία στο χώρο της άλλης…και μέσα από τα «τερτίπια» του λόγου άρχισε να χάνεται ο πραγματικός διάλογος …και ξεστρατίσαμε…κι η έννοια του«ξερόλα» έγινε Ελληνική φιλοσοφία…και παραμέρισε το « εν οίδα ,ότι ουδέν οίδα» του σεμνού Σωκράτη…

Κι αρχίσαμε να κατατρώμε ο ένας τον άλλον…και να απειθαρχούμε…και να βάζουμε στο περιθώριο και στον κάλαθο των αχρήστων κάθε έννοια σεβασμού και αξιοπρέπειας…

Και οι νεότεροι βαλθήκαμε να αποδομήσουμε και την ιστορία μας …και κάποιοι «μοντερνίζοντες» …άρχισαν να περικόπτουν τους αγώνες της φυλής μας…και ξέχασαν τους ήρωες μας… και τους έβαλαν στο περιθώριο… και υποβάθμισαν τις θυσίες του γένους μας …

Και κάποιοι παρασιώπησαν τους αγώνες της Εκκλησίας … και κατά επιστημονικό τρόπο τους παρασιώπησαν…και διέγραψαν και κρυφό σχολειό και ιερά σύμβολα…κι όλα αυτά με και με τις ευλογίες των « ινστιτούτων» και του Κράτους…

Και κάποιοι άλλοι ηγέτες και παιδαγωγοί ,φαίνεται ότι ξέχασαν τι σημαίνει πρότυπο και παράδειγμα…κι άρχισαν να διδάσκουν την ανυπακοή στους νόμους…για να γίνουμε, ίσως, κατά την άποψη τους, πιο μαχητικοί και πιο επαναστάτες στο χώρο της «ζούγκλας»…

Και κατά τα άλλα…ο Έλληνας χαίρεται…και καμαρώνει για τα νεότερα έργα του…και κατασκευάζει « εχθρούς» Έλληνες…και τους αντιμάχεται χάριν της «ελευθερίας» του…και τους κάνει τη ζωή δύσκολη…

Και καλοί μου φίλοι…ας πούμε στους δυο Έλληνες του παραμυθιού την ένστασή μας… ότι εχθρός δεν είναι ο Έλληνας, ούτε ο Τούρκος…ούτε κανένας άλλος, αλλά ο ίδιος ο εαυτός μας…κι ο άκρατος εγωισμός μας…κι η φιλαρχίας μας…

Εχθρός είναι η υπεροψία μας …κι έλλειψη αυτογνωσίας…εχθρός μας είναι η έλλειψη δικαιοσύνης…και η κακή χρησιμοποίηση των γνώσεων των ηγετών…εχθρός μας είναι η απειθαρχία μας και η μη υπακοή στους νόμους…εχθρός μας είναι η απερίσκεφτη υιοθέτηση των ξένων προτύπων…

Εχθρός μας είναι η λησμοσύνη για τους αγώνες τους Έθνους…για τα παλληκάρια και τους ήρωες που μας χάρισαν την ελευθερία μας…για την Εκκλησία και τους ιερείς μας …για την ιστορία μας…για τις δυνατότητες της φυλής μας…।

Κλείνω το αλφαβητάρι….και μαζί κλείνω όλα τα μίζερα της φυλής μας…κι αισιοδοξώ κι ελπίζω…ελπίζω ότι θα βρούμε τι δρόμο μας…

Ρέθυμνο : Ένα γράμμα προς τον Πρόεδρο Μπους…

Ένα γράμμα προς τον Πρόεδρο Μπους… θάλεγε κάποιος ότι είναι μια ανόητη και απερίσκεπτη κίνηση, μια ενέργεια προβολής δίχως αντίκρισμα, ίσως ένα ξέσπασμα… μια πανανθρώπινη αγανάκτηση για τα δράματα του κόσμου… κι ακόμη μια μικρή προσπάθεια για περίσκεψη και αυτοκριτική… για μια αναθεώρηση της στρατηγικής, όπως λένε οι ευρισκόμενοι στα υψηλά κλιμάκια της κάθε εξουσιαστικής ιεραρχίας …

Προσπάθησα να κάνω, λοιπόν, τις σκέψεις μου κλάμα και ικεσία…να παίξουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο της δυστυχίας και του ξεριζωμού στο θέατρο του παραλόγου…να γίνουν η πείνα, η φτώχεια και η εγκατάλειψη…

Έτσι, έφτιαξα λέξεις με κομένα χέρια και πόδια από τις «έξυπνες βόμβες»…λέξεις με καμένα κορμάκια από τις φλόγες και τις εκρήξεις των όπλων…।λέξεις με σκελετωμένους ανθρώπους από την πείνα και την αρρώστια…κι ακόμη, ζωγράφισα λέξεις με «μάσκες» οδύνης και απόγνωσης με πολλά «γιατί»…χιλιάδες «γιατί» σε αθώα παιδικά μάτια…χιλιάδες πικρά δάκρυα πνιγμένα στο αίμα, στον πόνο και στην απόγνωση…

Και ξαφνικά όλες αυτές οι λέξεις άρχισαν να ορθώνονται μπροστά μου και να με παρακαλούν να γράψω για τον δικό τους πόνο, για τα βάσανα και την ανέχεια τους, για την ταλαιπωρία και τον ξεριζωμό τους, για τις χαμένες οικογένειες τους, για τη δυστυχία και τη φτώχεια τους, για τη φρίκη των πολέμων… για το θάνατο… για την ορφάνια…για το φόβο…για την καταστροφή της ζωή τους…

Κύριε Πρόεδρε της Αμερικής, κύριε Μπους… Αλήθεια, θα ήθελα να σας ρωτήσω όλη αυτή η δυστυχία δε σας πονάει…και τα αμέτρητα θύματα δε σας συνταράσσουν την ψυχή…κι ο πόνος κι η φτώχεια κι ο ξεριζωμός… σας αφήνουν να κοιμάστε ήσυχα, δίχως κανένα πρόβλημα…

Μα δε βλέπετε όλα τα συμβαίνοντα…και τα κλάματα δεν τ’ ακούτε…και τις κραυγές απόγνωσης των θυμάτων …και τη ζωγραφισμένη απόγνωση στα πρόσωπά τους, γιατί την προσπερνάτε κατά υπηρεσιακό τρόπο…

Μα θα μου πείτε, ότι μιλάω χωρίς να ξέρω…κι ότι βγάζω πρόχειρα συμπεράσματα…και δεν είναι έτσι όπως τα λέω…και σαν Πρόεδρος προσπαθώ για την ειρήνη του κόσμου…κι αγωνίζομαι για την ανακούφιση των λαών…και συντρέχω και συμπαρίσταμαι στα προβλήματά τους…

Κύριε Πρόεδρε, πολύ θα ήθελα να σας πιστέψω…και δεν θα είχα να πω τίποτα αν το δείχνατε…έστω με το λόγο σας ενώπιον των ανθρώπων…με ένα καθαρό λόγο…γιατί ,συχνά σας ακούμε να μιλάτε για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας κι όμως, με ένα παρόμοιο και παραλλαγμένο τρόπο χρησιμοποιείτε τη βία… και Θεοποιείτε τον πόλεμο και την καταστροφή…και κλείνετε τα μάτια και τα αυτιά …και υιοθετείτε τη «δική»σας αλήθεια, μιλώντας από θέση υπεροχής κι όχι δικαίου…

Και οι απλοί άνθρωποι έχουν τη δύναμη να διακρίνουν την αλήθεια και τις πραγματικές προθέσεις των «αρχόντων»,γιατί ο καθαρός λόγος πηγάζει από την καρδιά…και είναι σαν το χρυσό και τον άργυρο…κι είναι αντικειμενικός και δίκαιος, δίχως πολιτικά υπονοούμενα και υποκριτικά διπλωματικά τερτίπια…

Ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας, κύριε Πρόεδρε ,κι ακούω βογκητά και κραυγές απελπισίας και κλάματα…και βλέπω τα φύλλα του χρόνου να βάφονται στο κόκκινο και να γίνονται αίμα κι απόγνωση κι απελπισία…

Και μικρά παιδιά, με τα πελώρια άδολα μάτια τους μας κοιτούν με έκπληξη και απορία και φτιάχνουν αμέτρητα «γιατί»…σε κάθε γωνιά του κόσμου…τότε στην Αφρική και στην Ασία και στην Ευρώπη…και τώρα στο Λίβανο…

Και σας θυμίζουμε, κύριε Πρόεδρε, ότι η εξουσία είναι δώρο Θεού και χάρισμα και ευκαιρία…κι εσείς, λοιπόν, αυτή την ευκαιρία και τη Θεϊκή δωρεά κάντε την αγάπη και ευσπλαχνία και φιλανθρωπία…και δώστε την στους ανθρώπους και τους λαούς που την έχουν ανάγκη…και απαλύνετε τον πόνο και τη δυστυχία των κατατρεγμένων…και πάρτε «δίκαιη»θέση απέναντι στα προβλήματα του κόσμου…και με λόγο και πράξη συνετού άρχοντα στεριώστε την ειρήνη…

Ανοίχτε τα μάτια σας, λοιπόν ,και την καρδιά σας κι ελάτε στη θέση των απελπισμένων …κι αφήστε για λίγο τις ανέσεις και τις πολυτέλειες…κι αγγίξτε με αγάπη το πρόσωπο της δυστυχίας…και διαβείτε από τους καταυλισμούς και τις σκηνές και τα νοσοκομεία…και δώστε στους πεινασμένους φαγητό και νερό…κι αλείψτε με κρασί και λάδι τις πληγές των λαβωμένων …και βοηθήστε τους αρρώστους ΑΙDS…και παρηγορείστε τους πονεμένους…

Και νάστε βέβαιος, κύριε Πρόεδρε, ότι κάποια στιγμή η συνείδησή σας θα σταθεί μπροστά σας…και λίγο πιο πέρα, τα γιομάτα πόνο παιδικά μάτια θα σας ελέγξουν…και θα μιλήσουν για σας οι πεινασμένοι και τα θύματα των πολέμων…κι αυτοί θα είναι το κριτήριο και η ζυγαριά των πράξεών σας και των δικών μας ,εφόσον δείχνουμε ένοχη σιωπή…

Γιατί πιστεύουμε και εκτιμούμε ότι μπορείτε να βοηθήσετε… και η χώρα σας έχει τις δυνατότητές…και μπορεί να καταξιωθεί στη συλλογική συνείδηση και στις καρδιές των ανθρώπων, ότι είναι αρωγός και συμπαραστάτης των λαών κι όχι εχθρός και δυνάστης…

Κύριε Πρόεδρε, λίγο πριν πέσετε για ύπνο…κάντε μια μικρή αυτοκριτική…κι αφήστε το νου να ταξιδέψει μέχρι σήμερα…κι εκτιμήστε…και πράξτε ὀπως θέλει η καρδιά σας…

Κλείνω το αλφαβητάρι…Καλή σας νύχτα κύριε Πρόεδρε…καλή σας νύχτα…

Περί της υποκρισίας…

Κι ο Αμερικάνικος τρόπος ζωής μπήκε στη ζωή των Ελλήνων …।κι η κατανάλωση στο απόγειο της δόξας της…κι η ωραιοπάθεια το πρότυπο της καθημερινότητας μεταξύ των νέων…κι ομιλία και η συμπεριφορά προσαρμόστηκε ανάλογα…κι ήρθε κι βία…

Και ωραιοποιήθηκαν οι ήρωες της και τα παιδιά άρχισαν να τους ακολουθούν…κι άρχισαν και σιγά-σιγά να τους μιμούνται…και να γίνονται ένα μ’ αυτούς…και κάποτε…όταν ήρθε η ώρα…ήρθαν και τα αποτελέσματα…

Και τα αποτελέσματα της «ηρωικής» βίας τους τα μαθαίνουμε καθημερινά…και οι «ειδικοί»της κοινωνίας αρχίζουν τις περαιτέρω αναλύσεις…και καταγράφονται τα κρούσματα στις μαθητικές κοινότητες…και καλλιεργείται από τα τηλεοπτικά παράθυρα ο φόβος κι ο τρόμος…και η ομορφιά κι αγνότητα της λέξης μαθητής αρχίζει να αμαυρώνεται…

Κι όλοι αρχίζουν μετά τον « θάνατο»της νεολαίας να κάνουν το δάσκαλο …και να αφορίζουν και να καταλογίζουν ευθύνες …βέβαια, μόνο για τον άγνωστο «κανένα»…μόνο για τους άλλους …

Και πάντοτε στη πρώτη γραμμή της ενημέρωσης και της διαπαιδαγώγησης, φίλες και φίλοι μου, τα τηλεοπτικά κανάλια…οι «οδηγοί» τους Έθνους και του λαού και της νεολαίας…που εξακριβώνουν και διαπιστώνουν,πάντοτε, μετά τα λάθη και τα πάθη της νεολαίας…έτσι όπως γίνεται και τώρα με τους μαθητές των σχολείων…

Κυρίες και κύριοι των τηλεοπτικών καναλιών, αλήθεια, προς τι η έκπληξη σας…και που βλέπετε το παράξενο της πορείας της μαθητιώσας νεολαίας…και τα κρούσματα βίας στα σχολεία που περιγράφετε και οι καταγραφές στα κινητά τους ,γιατί σας αναστατώνουν…

Κι αλήθεια δεν ξέρετε τι φταίει…και νομίζετε ότι είστε άμοιροι ευθυνών για τα συμβαίνοντα, όσοι τουλάχιστον δεν διαχωρίσατε τη θέση σας και δεν αντιδράσατε για τα τηλεοπτικά σκουπίδια που παρέχετε τόσα χρόνια στην Ελληνική κοινωνία και στους νέους ειδικότερα…

Μα ποιος δεν έχει δει τη βία και την πορνεία που προβάλλεται σαν τροφή στα παιδιά της πατρίδας μας…για όλα αυτά γιατί δεν μιλάτε από τα τηλεοπτικά παράθυρά σας…γιατί δεν το κάνετε πρώτο ή δεύτερο ή τρίτο θέμα…γιατί δεν λέτε «φτάνει πια» σ’ αυτό το δηλητήριο με το οποίο ποτίζετε τη νιότη…αλήθεια, σας ερωτώ, γιατί υποκρινόσαστε τόσο, αφού βλέπετε και ξέρετε το κακό που γίνεται…

Περί της υποκρισίας, λοιπόν, ο λόγος…κι αρχίζω να περιδιαβαίνω αναζητώντας…και φτάνω στο αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας και ξεφυλλίζω τις
σελίδες του χρόνου και διαβάζω : «Είναι η απόκρυψη των αληθινών αισθημάτων, η δολιότης, η πλαστή εμφάνιση αρετής»…

Και πάραυτα αρχίζω να αντιπαραβάλλω την ερμηνεία και το περιεχόμενό της απέναντι στα μαθήματα και τις διαλέξεις των «τηλεοπτικών» δασκάλων… και χωρίς να χάσω χρόνο καταγράφω τις διαπιστώσεις και τα ελλείμματα στην αληθινή ενημέρωσή μας…

Απόκρυψη, λοιπόν, της αλήθειας και δολιότητα και εμφάνιση αρετής συνθέτουν την έννοια της υποκρισίας… και μιλάω γι αυτούς, που ενώ γνωρίζουν το κακό που γίνεται τόσα χρόνια σε βάρος της παιδικής ψυχής… κάνουν πως δε καταλαβαίνουν…και δε θέλουν να ακούν και να βλέπουν την καταστροφή που συντελείται …

Το φαγητό, λοιπόν, το καθημερινό φαγητό μας η βία και η πορνεία…η βωμολογία και η αναίδεια…η εκμάθηση της έλλειψη σεβασμού σε κάθε καλό πρότυπο…το γκρέμισμα των αξιών…η καταρράκωση της πίστης των πατέρων μας…κι όλα χάριν της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου…έτσι, όπως μας λένε…

Και το αίμα της βίας συνεχίζει να ρέει και να ποτίζει τις καρδιές των παιδιών και των μαθητών… και οι υπεύθυνοι «δάσκαλοι» των καναλιών και του τύπου τσιμουδιά…κι έμαθαν να μετατοπίζουν το πρόβλημα αλλού…και ρίχνουν τα λάθη στην οικογένεια…και να καταδικάζουν την πολιτεία…

Αυτή είναι η πλαστή εμφάνιση της αρετής…όταν μετατοπίζω το βάρος και την ευθύνη κάπου αλλού…όταν εγώ κάνω το κακό και το παραθεωρώ έντεχνα…όταν δηλητηριάζω τα νιάτα και το αποσιωπώ…όταν ενώ καταστρέφω, εγώ γίνομαι κριτής των άλλων…όταν δεν ορθώνω το ανάστημά μου απέναντι στα συμβαίνοντα…όταν δεν φωνάζω για το κακό που γίνεται…

Γιατί, λοιπόν, φωνάζετε κύριοι των καναλιών… αφού κι εσείς καλλιεργείτε τη βία …εσείς παραπλανείτε τους νέους …εσείς γκρεμίζετε αρχές και ιδανικά…κι αν δεν το καταλαβαίνετε σας το λέμε…και το φωνάζουμε για να βάλετε νερό στο κρασί σας…και να αλλάξετε πορεία…γιατί το κακό μεγαλώνει…το μεγαλώνετε κάθε μέρα…

Κι η πολιτεία είναι ώρα να πάρει θέση και να δει κατάματα την αλήθεια…και να δράσει προς όφελος των νέων και της κοινωνίας…και να σταματήσει την ασυδοσία και τα «μαθήματα»της τηλεοπτικής διαφθοράς των χαρακτήρων, που επιδιώκει η αλλοπρόσαλλη μεταφοράς ξένων προτύπων στους Έλληνες …

Κι οικογένεια είναι καιρός ν’ αντισταθεί…και να σταματήσει να παίζει αυτόν τον παθητικό ρόλο…κι ας κλείσει και λίγο την τηλεόραση ,αυτό το σύγχρονο όπιο,που ρουφά άπληστα τη θέληση και την ατομική δημιουργικότητα μας…κι ας βάλει κανόνες στον εαυτό της και στα μέλη της…κανόνες για να σταματήσει αυτό το ατέλειωτο κατρακύλισμα που οδηγείται η νιότη…

Περί της υποκρισίας, λοιπόν, ο λόγος …για όλους τους υπεύθυνους των καναλιών, κρατικών και μη…που στο όνομα του χρήματος άνοιξαν τις πύλες του "κακού" ,αδιαφορώντας ,ηθελημένα ή αθέλητα ,για ζημιά που γίνεται μέρα και νύχτα στην πατρίδα μας και τα νιάτα της…

Κλείνω το αλφαβητάρι και μαζί κλείνω την τηλεόραση…και βγάζω και την πρίζα…κι ανοίγω ένα βιβλίο…και μελετώ…κι αρχίζω να συλλογίζομαι για τον εαυτό μου και τους ανθρώπους …