Το γένος τούτο (δαιμόνων) ουκ εκπορεύεται(εκδιώκεται) ει μη εν προσευχή και νηστεία .Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον(17, 21).

Είναι,λοιπόν,κατά τον Κύριον μας η προσευχή και η νηστεία τα πνευματικά εφόδια ,για να κερδίσουμε τις καθημερινές μάχες με την αμαρτία και τον πειρασμό...

Η νηστεία ειδικότερα μας γυμνάζει σωματικά και πνευματικά...και γίνεται δάσκαλος της εν Χριστώ παιδείας...

Η νηστεία είναι βοηθός και καλός σύμβουλος και παιδαγωγός...και μας μαθαίνει την ολιγάρκεια και την αυτοκυριαρχία και την εγκράτεια...

Μας ανοίγει την πόρτα προς τα ουράνια και παράλληλα μας διδάσκει ταπείνωση...

Ημέρα εικοστή πρώτη -η νηστεία :

Η νηστεία είναι το όπλο κατά των παθών, η ασφαλής βακτηρία για τη στενή πύλη, το φόβητρο των δαιμόνων.

Η νηστεία είναι η θωράκιση και νου και σώματος από τις επιβουλές του διαβόλου.

Η νηστεία στερεώνει την πίστη και ταπεινώνει τις ορμές της σάρκας που αντιμάχονται την ψυχή.

Η νηστεία είναι άδολη, ανυπόκριτη, ευγενής ,φιλότιμη, ελπιδοφόρα, απαστράπτουσα, ταπεινή.

Η νηστεία είναι δωρεά του Χριστού της Αγάπης προς τον άνθρωπο ...και μίλησε γι αυτήν και νήστευσε, για να μας δείξει τον δρόμο τον αληθινό.

Η νηστεία μας προσκαλεί στο λιτό δείπνο της…κι αυτό το δείπνο είναι απλό και φτωχικό…

Η νηστεία δεν καταπιέζει και οι νηστεύοντες είναι παιδιά της θέλησης και της πίστης.

Η νηστεία δεν είναι εχθρός του ανθρώπου, αλλά φίλος και αδελφός και καλός σύμβουλος…και τον ανεβάζει μέχρι τον ουρανό και φέρνει το άγγελμα της γνωριμίας με τον Θεό και προετοιμάζει για την επίσκεψή του.

Πίσω...από την κουκούλα...

Είναι καιρός η ηγεσία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης να μάθει τι κρύβεται πίσω από την κάθε κουκούλα...

Και για να γίνει αυτό απαιτείται οργάνωση και μέθοδος και σύστημα...

Κι ακόμη φαντασία και όραμα και ταλέντο...

Κι αυτό το ταλέντο σμιλεύεται ...και φτιάχνεται...κι ενδυναμώνεται...για να μπορέσει να παλαίψει το έγκλημα προς όφελος των πολιτών και της κοινωνίας...

Λοιπόν,κύριε Υπουργέ...και Κύριε Πρωθυπουργέ της τωρινής ή της όποιας άλλης κυβέρνησης ,γιατί δεν βάζετε τάξη ...ώστε οι καλοί ...οι Διοικητές ή οι υπεύθυνοι εξιχνιαστές του εγκλήματος να προέρχονται από ειδικές σχολές πανεπιστημιακού επιπέδου...

Για να σταματήσει επιτέλους να διαχερίζονται τα σοβαρά θέματα της "Ασφάλειας" του Ελληνικού λαού άτομα που "διορίζονται" χωρίς προσόντα...χωρίς ουσιαστικά κριτήρια...και με τον τρόπο που όλοι γνωρίζουν...

Είναι καιρός,λοιπόν, για τομές...για τομές προς όφελος των πολιτών που θέλουν να κινηθούν...να εργαστούν...να μελετήσουν...να χαρούν τον κόπο και το σπίτι τους δίχως φόβο...

Η ιστορία του εγκλήματος...

Η ιστορία του εγκλήματος είναι σαν ένα παραμύθι, που ξέρουμε ότι έχει τέλος, αυτό που όλοι θυμόμαστε από τα παιδικά μας χρόνια, το σημείο που έκλεινε η αφήγησή του, με το γνωστό σε όλους μας αποτέλεσμα, αυτήν την ελπιδοφόρα κατάληξη του συγγραφέα, το γνωστό σ’ όλους : «Και περάσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»...

Έτσι είναι και το έγκλημα ,μια μικρή ή μεγάλη ιστορία, ένα παραμύθι, με πολλές απρόσμενες δράσεις, για το οποίο ποτέ δεν είμαστε σίγουροι για το τέλος, γιατί αυτό δεν είναι προγραμματισμένο για το «επιθυμητό» τέλος και ο συγγραφέας του κάνει οτιδήποτε για να μας το αποκρύψει...

Τελικά, γι αυτό το παραμύθι, γι αυτήν την ιστορία του εγκλήματος, δεν είμαστε σίγουροι ότι θα έχουμε τέλος, ή με άλλα λόγια δεν γνωρίζουμε ότι θα υπάρξει τέλος, αυτό είναι αβέβαιο…

Τι γίνεται , λοιπόν, πώς φτιάχνεται η λύση, η συνέχεια της ιστορίας…και παραπέρα, με ποιο τρόπο ξεπερνάμε το συγγραφέα της εγκληματικής ιστορίας και πώς ιχνηλατούμε την πορεία της δράσης του .

Όλη αυτή τη διαδικασία αναζήτησης της λύσης, την ονομάζουμε «πρόβλημα»,γιατί μας δημιουργεί σκέψεις και ερωτήματα και κάνουμε υποθέσεις και εκτιμήσεις κι ακόμη, γιατί προσπαθούμε, με τη λογική, με τη μέθοδο και το σύστημα να επαληθεύσουμε τη συλλογιστική μας.

Αναζητούμε, έτσι, τη λύση, δηλαδή το δράστη του εγκλήματος, που δεν είναι άλλος από το συγγραφέα της εγκληματικής ιστορίας, αυτόν που έχει φτιάξει την όλη υπόθεση, κατά τέτοιο τρόπο, ώστε εμείς να μη μπορούμε να τη φτιάξουμε αμέσως στο σύνολό της, γιατί μας λείπουν τα ενδιάμεσα κομμάτια...

Προχωράμε, λοιπόν, στο φτιάξιμο της ιστορίας και ο ερευνητής του εγκλήματος παίρνει τα σκόρπια κομμάτια για να φτιάξει το όλον, το γενικό, να βρει τη λύση του προβλήματος της εγκληματικής ιστορίας, αυτό το τέλος του παραμυθιού...

Και για να σας το πω καθαρά, τίποτα δεν είναι κατ’ αρχήν, απορριπτέο, γιατί όλα τα στοιχεία…ακόμη κι αυτά που από την εμπειρία μας θεωρούμε ότι δεν έχουν τίποτα να μας δώσουν, τελικά, μπορεί να έχουν το δικό τους μυστικό στη συγκεκριμένη υπόθεση και τη δική τους αξία, χωρίς καμία εξαίρεση…

Βέβαια, πάντοτε κυριαρχεί ένα ερώτημα για τον ερευνητή, το πώς δηλαδή θα ξεχωρίσει τα κομμάτια της ιστορίας, σε ποια θα δώσει βαρύνουσα σημασία και με ποια κριτήρια θα τα αξιολογήσει Όλη αυτή η διαδικασία, λοιπόν, στην οποία διαμεσολαβεί η λογική και ο συλλογισμός , μας καταδεικνύει το δρόμο και μας προσδιορίζει την αφετηρία της εγκληματικής ιστορίας, που δεν είναι τίποτα άλλο, παρά την αρχή της συλλογιστικής του εξερευνητή για το έγκλημα…

Τι λέτε, λοιπόν, μπορούμε να αναμετρηθούμε με το συγγραφέα της εγκληματικής ιστορίας …κι ακόμη θα μπορέσουμε να τον κατανοήσουμε και να παρακολουθήσουμε την πορεία της εγκληματικής συγγραφής του…

Αυτό το ερώτημα για τον ερευνητή του εγκλήματος, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσει φραγμό και εμπόδιο για την ανάπτυξη της συλλογιστικής του।

Αντίθετα, μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς και πρόκληση για να λύσει το πρόβλημα και περαιτέρω για να αντιπαραθέσει τις ικανότητες και το ταλέντο του…γι αυτό, ή όλη πορεία της σκέψης απαιτεί τόλμη και σοβαρότητα και επιμονή…και σε πρώτη φάση ,εκτιμούμε ότι όλα αυτά είναι αρκετά.

Βέβαια ,όλα αυτά είναι καλά κι ακούγονται πολύ όμορφα…και με τρεις λέξεις που τονίσαμε παραπάνω προχωράμε…όμως, στην πράξη από πού αρχίζουμε, δηλαδή με ποια δεδομένα…
Περίφημα, διαισθάνομαι ότι αφού μιλάτε για δεδομένα αρχίζετε να κατανοείτε την όλη διαδικασία…

Λέμε ,λοιπόν, πρώτος στόχος τα δεδομένα !

Κι ύστερα, αυτό ήταν όλο…και μετά τι γίνεται…πώς τα δένουμε όλα αυτά…τι κάνουμε στη συνέχεια…

Αυτοί οι προβληματισμοί σας είναι καλό σημάδι, γιατί σημαίνει ότι χρησιμοποιείτε ουσιαστικά τη λογική κι εκτιμώ ότι πάτε πολύ καλά ! Βέβαια, πάντοτε προχωράμε …και προσδιορίζουμε την περαιτέρω δράση μας...

Λέμε ,λοιπόν, δεύτερος στόχος η μεθοδολογία ! Όμως τι σημαίνει αυτό… Απλά υποδηλώνει ότι η σκέψη του ερευνητή κατευθύνεται με μέθοδο κι όχι πρόχειρα και παρορμητικά και τυχαία κι ακόμη, ότι η μέθοδος επιλέγεται από τον ερευνητή και, σε τελική ανάλυση, είναι αυτή που θα τον οδηγήσει προς το τέλος της ιστορίας…

Σ’ αυτό το σημείο, όμως, επιβάλλεται να θέσουμε πάλι ένα ερώτημα। Δηλαδή, στην όλη διαδικασία για τη λύση του προβλήματος είναι αρκετή η μέθοδος…Ασφαλώς, όχι, γιατί η πολυπλοκότητα και η πολυμορφία της εγκληματικής ιστορίας απαιτεί και τη συστηματοποίηση της σκέψης και της δράσης, οπότε…

Λέμε, λοιπόν, ότι τρίτος στόχος…, σε συνδυασμό και με τους προηγούμενους είναι το σύστημα …και αναφέρεται στην οργάνωση των μεθόδων και των δράσεων σ’ όλα τα επίπεδα της ιστορίας (σκέψεις, συλλογισμούς, αναλύσεις, αποφάσεις, δράσεις κ।ά)। Βέβαια, παρόλα αυτά, η λύση του προβλήματος, πολλές φορές, φαίνεται απόμακρη και η όλη υπόθεση δεν προχωράει…δεν βρίσκουμε άκρη, τελικά…

Σ’ αυτό το σημείο, κυρίες και κύριοι, μετράει η φαντασία και η τέχνη, αυτό το όραμα και το ταλέντο και το ταλέντο του ερευνητή.

Αρχίζουμε, λοιπόν… είναι ώρα να φτιάξουμε με τάξη τα σκόρπια κομμάτια της ιστορίας του εγκλήματος, αυτά που ο συγγραφέας σκόπιμα τα τοποθέτησε εκεί που ήθελε , για μη μπορέσουμε εμείς να τα βάλουμε στη σωστή σειρά, για να μη φτιάξουμε ποτέ το τέλος.

Αφιερώνεται στην Ελληνική Αστυνομία...γιατί είναι καιρός να χτίσει μια νέα στρατηγική...να προχωρήσει λίγο...να κάνει ουσιαστικά ιστορικά βήματα...

Οι Νέοι...

Οι νέοι είναι η δροσιά της ζωής...και το μέλλον του κόσμου...

Είναι η ελπίδα και η ζωή...

Είναι η χαρά και η αισιοδοξία...

Είναι ο αγώνας και η προσπάθεια...

Οι νέοι δεν είναι πειραματόζωα για κατανάλωση...

Οι νέοι δεν είναι ανώνυμα όντα για εξαφανισμό...

Οι νέοι δεν είναι αυτοκόλλητα χαρτάκια για διαφήμιση...

Οι νέοι έχουν όνομα ...έχουν περιεχόμενο και αξία...

Οι νέοι κτίζουν το μέλλον...και είναι τα θεμέλια της κοινωνίας...

Οι νέοι αντιστέκονται απέναντι σε κάθε εξάρτηση ...και πρώτα από τα Ναρκωτικά...

Οι νέοι αντιστέκονται και γυρνούν την πλάτη απέναντι σ' αυτή την ανοησία...

Μια μικρή ιστορία για τα νιάτα...για τα ναρκωτικά...για τον Μίνω και την Ήρα...

Κάποτε ,σε μια μεγαλούπολη ήταν δύο νέοι άνθρωποι, ο Μίνως και η Ήρα. Ξἐρετε…εφηβεία, σχολείο, πανεπιστήμιο, δύο παιδιά, γιομάτα με τη θέρμη της νιότης, αυτήν την άνοιξη των πρώτων χρόνων και μιλούσαν…όλο έλεγαν για τα όνειρά τους ,κοιτάζοντας κατάματα τη ζωή…

Κι έγραφαν στην καρδιά τους τα ονόματα…Μίνως και Ήρα και γέλαγαν…και πετούσαν στα σύννεφα…και προχωρούσαν δίχως να σκέπτονται, δίχως να κρίνουν... και παραμέρισαν τις λεπτομέρειες κι έλεγαν : «νέοι είμαστε»…

Όμως, ξαφνικά, άρχισε να χάνεται το χρώμα της άνοιξης, καθώς στη ζωή τους προστέθηκαν κι άλλες γνώμες… κι ενώ έβλεπαν…δεν είπαν όχι, δεν αντιστάθηκαν…κι ήρθε η στιγμή, που άπλωσαν το χέρι και πήραν τα ναρκωτικά…και δοκίμασαν…κι άνοιξαν τις πόρτες της Ατλαντίδας…

Αυτό ήταν ! η πρώτη αρχή…η ώρα της σιωπής, η στιγμή που η νιότη έχασε τη φρεσκάδα της, τότε, που το πρόσχαρο γέλιο της Ήρας έγινε κλάμα, το πιο πονεμένο κλάμα του κόσμου…

Έτσι έλεγε κι έκλαιγε σιωπηλά ο Μίνως, ο καλός σύντροφος των παιδικών ονείρων της…κι έκρυβε κι αυτός τα πονεμένα, τ’ άφλεβα χέρια του, τα γιομάτα με τις πληγές του πάθους…

Και τα μάτια τους, αυτά τα μάτια της παιδικής τους αγάπης, έχασαν τη λάμψη της νιότης κι έγιναν μαύρες κηλίδες σε κέρινα πρόσωπα, γιομάτα θλίψη, γιομάτα απελπισία και απογοήτευση, στιγμές μοναξιάς…έτσι, όπως τους βλέπουμε τώρα, αγκαλιασμένους στα σκοτεινά…εκεί στην κρύα κάμαρα…να κλαίνε, Χριστέ μου !

Καλή σου νύχτα Ήρα…Καληνύχτα Μίνω…

Ο Θεός είναι Αγάπη...

Ο Θεός είναι το φως το αιώνιο ,που φωτίζει την πορεία μας σε τούτη τη γη...

Είναι το φως που παρηγορεί στη φυλακή...που διαλύει το σκοτάδι της απελπισίας...που δίνει απλόχερα την ελπίδα...

Είναι το φως , που δίνει χαρά στον φτωχό και τον άρρωστο...

Είναι ο ήλιος της δικαιοσύνης που μέρα και νύχτα είναι κοντά μας...

Ο Θεός είναι το φως της Αγάπης που καθοδηγεί τη ζωή μας στη σωστή πορεία...

Ημέρα Εβδόμη – ο Θεός...

Κάθε μέρα που έρχεται είναι ένα μεγάλο δώρο του Θεού για μένα, γιατί η απεραντοσύνη της Αγάπης του με καλεί να έρθω κοντά του και να του προσφέρω από το υστέρημά μου τη δική μου μικρή αγάπη και την ταπείνωση, αρχίζοντας από τον πάσχοντα άνθρωπο, από τους δυστυχείς και ταλαίπωρους αδελφούς μου…και μου κτυπά την πόρτα της καρδιάς μου κάθε λεπτό και κάθε ώρα, μέχρι την τελευταία στιγμή και περιμένει…

Όταν κοιτάζεις τη θάλασσα νιώθεις την απεραντοσύνη και το μεγαλείο της… έτσι είναι κι ο Θεός απεραντοσύνη και μεγαλείο και βάθος μυστικό κι άπειρο…

Όμως ο Θεός είναι και γέλιο και κλάμα και δάκρυ της χαροκαμένης μάνας και το μικρό χαμόγελο του παιδιού της πείνας και των πολέμων…

Ο Θεός κάποτε πεινάει και διψάει…και κάποτε είναι στις φυλακές και στα νοσοκομεία…Ο Θεός κάποτε κρυώνει και μας ζητά στέγη και φιλοξενία… και κτυπά την πόρτα του σπιτιού μας για βοήθεια και έλεος και ευσπλαχνία…

Ελπίζουμε!

Όταν βλέπουμε να λάμπουν τα μάτια των παιδιών ελπίζουμε...

Κι όσο κι αν μας γονατίζουν τα προβλήματα,πάλι σηκωνόμαστε όρθιοι...

Και κάνουμε μια καινούργια αρχή...

Και πορευόμαστε δίχως να κοιτάξουμε πίσω...

Και γινόμαστε παιδιά ...μικρά παιδιά...κι ελπίζουμε...

Κι αν γονατίσω για λίγο...ξανασηκώνομαι κι ελπίζω...


Γλυκιά μου, μητέρα, ακούω πολλά κλάματα, πολλές φωνές,
εκεί, κάπου στο τέλος του διαδρόμου, στη γωνιά
και βλέπω, ναι μητέρα, βλέπω το όμορφο κορίτσι,
αυτή τη μικρή κοπελίτσα, ναι, τη βλέπω να κλαίει,
να χάνεται στην αγκαλιά του απελπισμένου νέου,
ενώνοντας μέσα απ’ τα δάκρυα, τη ζωή τους,
αυτή τη ζωή, που πριν από λίγο χάθηκε, έτσι,
έτσι, όπως το είπε η υπεύθυνη του νοσοκομείου,
μέσα απ΄ το γραφείο, εκεί στη γωνιά, στο τέλος του διαδρόμου,
με λίγες λέξεις, με τέσσερα φοβερά γράμματα, AIDS...

Ναι, καλή μου, μητέρα, AIDS, έτσι είπε, αυτό άκουσα
κι αμέσως η αγωνία κυρίεψε το είναι μου,
και γέμισαν με δάκρυα απελπισίας τα μάτια μου
κι η καρδιά μου, δεν άντεξε κι ήρθε κοντά τους
κι άφησα πίσω τα δικά μου προβλήματα,
κάθε δική μου αγωνία για τη ζωή μου,
αψηφώντας κινδύνους, μητέρα, όλους τους φόβους,
αυτούς, που η κοινωνία περίτεχνα, δημιουργεί
και τους αγκάλιασα, μητέρα, κι έκλαψα μαζί τους...
και σκούπισα τα δάκρυα απ’ τα μάτια τους
και τους μίλησα, όπως Eκείνος, μίλησε σε μένα
και τους έδωσα θάρρος, τους έδωσα ελπίδα, μητέρα!

Από το βιβλίο "Γράφοντας στη μητέρα του Γεωργίου Χριστ. Καραβιώτη

Στη μητέρα του κόσμου !

Γλυκιά μου, μητέρα, είσαι η μόνη ελπίδα μου,
το στήριγμα της ζωής μου, αυτό μου έμεινε
κι όταν σκύβω το κεφάλι και κλαίω,
νοιώθω τα όμορφα, τα πονεμένα μάτια σου,
να με κοιτούν με πίστη, να μου δίνουν θάρρος,
να με περιβάλλουν με στοργή και αγάπη,
την πιο όμορφη αγάπη του κόσμου,
αυτό το άρωμα της ζωής, τη δική σου θέρμη,
το πιο όμορφο άγγιγμα στην ψυχή μου, μητέρα!

Αφιερώνεται στη μητέρα του κόσμου...


Tα δάκρυα άρχισαν να κυλούν....

τότε, το πρώτο δάκρυ μίλησε και είπε:

«Φοβάμαι, μητέρα», κι η μητέρα ταράχτηκε...

Ύστερα, το δεύτερο δάκρυ ακολούθησε

κι η μητέρα ένοιωσε την παγωνιά του...

Kι όταν το τρίτο δάκρυ κύλησε ξανά,

μέσα από τα κατακόκκινα μάτια της,

η μητέρα ξύπνησε γιομάτη αγωνία και φώναξε:

Παιδί μου!!


Από το βιβλίο "Γράφοντας στη μητέρα" του Γεωργίου Χριστ. Καραβιώτη

Philotheou Monastery Mount Athos

Ο Κύριος μας, ο Χριστός της Αγάπης...

Κτυπήθηκε ...χλευάστηκε...κατηγορήθηκε άδικα...και δε μίλησε,ούτε παραπονέθηκε...

Και όταν οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι και το συνέδριον τον έκριναν ένοχον θανάτου...και τότε δε μίλησε,ούτε παραπονέθηκε...

Και του φόρεσαν χλαμύδα κόκκινη και του έβαλαν επί την κεφαλήν ακάνθινο στεφάνι και κάλαμον επί την δεξιάν του και πάλι δε μίλησε ,ούτε παραπονέθηκε...

Και πορευόμενος το δρόμο του μαρτυρίου του ,κρατώντας το Σταυρό της θυσίας του δε μίλησε απένατι στα πειράγματα και τις βλασφημίες των προπορευομένων,ούτε παραπονέθηκε για την απανθρωπιά και τη σκληρότητά τους,

Κι επάνω στον Σταυρό ,που αγίασε με το τίμιο αίμα του,συγχώρεσε και πάλι τους ανόμους ...κι άνοιξε την πόρτα του παραδείσου σ΄ένα εκ των δύο ληστών και μέχρι το τέλος δεν παραπονέθηκε ...και εξέπνευσεν παραδίδων το πνεύμα του εις χείρας του Πατρός του...

Ημέρα δεύτερη – η ταπείνωση


Αν επιθυμούμε να δούμε τον Θεό, πρέπει να ταπεινώσουμε τον εαυτό μας και ταπείνωση σημαίνει να αγαπήσουμε τους αποδιωγμένους και καταφρονεμένους, τα αδέλφια του Χριστού της Αγάπης, τον πεινώντα και διψώντα, τον ξένον, τον γυμνό, τον εν ασθενεία και τον εν φυλακή.

Ταπείνωση είναι η υποχωρητικότητα, η ανεκτικότητα, η συγνώμη και η συγχώρεση΄ ταπείνωση είναι η υπομονή στις θλίψεις και στα βάσανα της ζωής΄ είναι τα δάκρυα των αμαρτιών μας και οι αναστεναγμοί΄ είναι η συντριβή του «εγώ»για τα λάθη και τις παραλείψεις μας…

Ταπείνωση σημαίνει να γίνουμε υπηρέτες και δούλοι στον πλησίον μας…να πορευτούμε με αγάπη τον ανηφορικό δρόμο του σταυρού του Κυρίου μας ,να δώσουμε τον εαυτό μας …να βοηθήσουμε ,να ελεήσουμε, να παρηγορήσουμε τους πενθούντες.

Ταπείνωση σημαίνει να μειώνουμε τις επίγειες και ουράνιες απατήσεις μας…να ζητούμε ακατάπαυστα το έλεος του Κυρίου μας, να μη γογγύζουμε για τις θλίψεις μας, να μη βαρυγκωμούμε…να μη ζητάμε …να δεχόμαστε με υπομονή και καρτερικότητα τις ειρωνείες και τις περιφρονήσεις…να δοξάζουμε το Θεό της αγάπης…

Και υπάρχει μεγαλύτερο παράδειγμα από τον Χριστό μας…που υβρίστηκε… χλευάστηκε… μισήθηκε… διώχτηκε…ραπίστηκε…δέχτηκε εμπτυσμούς…μαστιγώθηκε…και φυλακίστηκε…κι ακόμη, όταν του έβαλαν το ακάνθινο στεφάνι στην Άγια κεφαλή του Βασιλιά της Δόξας …και πάλι δε μίλησε…

Και τον φθόνησαν οι ανόητοι…και τον δίκασαν άδικα…και τον καταδίκασαν για την αγάπη του για τους ανθρώπους και την πλάση…και τον αγγάρεψαν να οδηγήσει τον σταυρό του μαρτυρίου του…και πάλι δε μίλησε…και προσευχόταν για τους εχθρούς του…

Και στον σταυρό του μαρτυρίου του, τον οποίο καθαγίασε με το τίμιο και Άγιο αίμα του ,συγχώρεσε τους διώκτες και τους βασανιστές του…και έδειξε μέσα από την απέραντη ταπείνωσή του το μεγαλείο της Αγάπης του…

Ταπείνωση, αδελφέ μου, είναι η σιωπή του βίου μας…είναι η σιωπηλή πορεία προς το Γολγοθά της σωτηρίας μας, είναι το όπλο μας για πλησιάσουμε το Χριστό της Αγάπης ,είναι η ασπίδα και το τείχος για να αποκρούσουμε τις επιθέσεις του πονηρού…

Ταπείνωση είναι η υπομονή στους πειρασμούς του βίου…είναι το δάκρυ της ελπίδας όταν μας αδικούν…είναι η προσευχή μας γι’ αυτούς και η συγχώρεση…

Ταπείνωση είναι η μεγαλοπρέπεια της αγάπης και το ένδυμα το βασιλικό…είναι το όπλο κατά των πειρασμών...είναι η βακτηρία και ο σύντροφος ο καλός...


Ταπείνωση, αδελφέ μου, σημαίνει ότι ανέχομαι και υπομένω για χάριν της Αγάπης του Κυρίου μας, σημαίνει ότι μάχομαι «εν αγάπη» …ότι χάνομαι και γίνομαι ελάχιστος, ότι μικραίνω το εγώ και τον εαυτό μου…

Ώρα για βοήθεια και συμπαράσταση....

Σ΄αυτές τις δύσκολες στιγμές...όταν δοκιμάζεται η ανθρώπινη αντοχή...

τότε που άνθρωποι χάνουν αγαπημένα τους πρόσωπα...ότανκάτω από τη μανία της φωτιάς καταστρέφονται κόποι μιας ζωής...αυτές τις δύσκολες και δραματικές στιγμές ...η Ελλάδα στέκεται στα πόδια της...

Και με τη βοήθεια και τη συμπαράσταση όλων απαλύνει τον πόνο...και λειτουργεί σαν βάρσαμο...και παρηγορεί...κι αγκαλιάζει...και δίνει κουράγιο και θάρρος και πίστη κι ελπίδα...

Η Ελλάδα συμπαρίσταται...και τούτες τις δύσκολες ώρες για τους συνανθρώπους μας αυτό είναι το "πρέπον" ...έστω με ότι ελάχιστο διαθέτουμε...ότι μπορούμε...κι αυτό είναι που αξίζει μαζί με την αγάπη μας...

Κάποιοι χαίρονται κι απολαμβάνουν τη ζωή...και λένε είμαι λεύτερος...κι είναι δικαίωμά μου να το γλεντήσω...και μιλάνε...και γελάνε...και αγοράζουν ...και ξοδεύουν...και σπαταλούν...και πετάνε στα σκουπίδια...

Και κάποιοι άλλοι...στη γειτονιά μας...ή στα πέρατα του κόσμου...κάποια παιδιά πεινάνε...κι από τότε που γεννήθηκαν ψάχνουν στα σκουπίδια...κι αναζητούν λίγο ψωμί...κάποιο κόκκαλο...όλα τα απομεινάρια του πολιτισμού ... τα παραπεταμένα ...

Και ψάχνουν...όλο ψάχνουν...και γίνονται εικόνες και φωτογραφίες και ξεσκαλίζουν τη συνείδησή μας...και κτυπούν τη πόρτα της καρδιάς μας...και μέσα από τη σιωπή τους μας παρακαλούν...και τα άδολα μάτια τους μας κοιτούν...όλο μας κοιτούν...

Ένα γράμμα στους νέους ...

Η συζήτηση, ο διάλογος κι ακόμη οι συμβουλές ,είναι βέβαιον ,ότι ποτέ δεν έβλαψαν κανένα .Αντίθετα, κάποιοι φύλαξαν μέσα στην καρδιά τους μια λέξη κι αυτή ρίζωσε και καρποφόρησε και οδήγησε την πορεία τους και δημιούργησαν και καταξιώθηκαν στην κοινωνία

Έτσι κι εμείς, τώρα μιλάμε για σένα…και στους άλλους με την αστραφτερή μηχανή…και στο Μάκη με το <<Παπάκι>> και στην παρέα του που τρέχει και θέλει να χάνεται σαν τον άνεμο…πατώντας μέχρι το τέλος για μεγάλες ταχύτητες…για να φτάσει πιο γρήγορα…για να δείξει τι…μήπως για να λέγεται πρώτος…ή για να ξεχωρίζει…

Όμως, εμείς, οι πραγματικοί φίλοι… σου λέμε : <<Μάκη, σκέψου…και χαμήλωσε λίγο το βλέμμα… και κλείδωσε για λίγο τις πόρτες και τα παράθυρα στις ψεύτικες σειρήνες και αμπάρωσέ τα κι άκου τη φωνή της λογικής και της σύνεσης…και οδήγησε εσύ το μηχανάκι σου και κάνε το εργαλείο υπακοής… και ρύθμισε τα όρια του και σφράγισέ τα…

Και σου μιλάμε με αγωνία και σε συμβουλεύουμε, γιατί δε θέλουμε να πάθει κανένας σας κακό…γιατί χαιρόμαστε όταν σας βλέπουμε να ορίζετε εσείς τη ζωή σας… όταν εσείς έχετε τον έλεγχο…όταν κατανοείτε την αλήθεια των πραγμάτων …όταν χρησιμοποιείτε την κρίση σας…

Και ανησυχούμε, γιατί η πορεία των ατυχημάτων στο Ρέθυμνο και σε όλη την Ελλάδα…οι αριθμοί των θανάτων μας τρομάζουν …και προβληματιζόμαστε…και λέμε πολλά γιατί…

Πρόσεξέ με, λοιπόν, έστω για λίγο…και συνειδητοποίησε την πραγματικότητα των αριθμών…και σκέψου το καλά και κατανόησε την τραγικότητά τους…και διάβασε: Ρέθυμνο 1988-2004…νεκροί από τροχαία ατυχήματα (317) κι ακόμη σε όλη την Ελλάδα 1992-2004…νεκροί από τροχαία (24884).

Όμως, κάτι ακούω…τώρα ακούω φρεναρίσματα, φωνές πολλές…ακούω θορύβους, βλέπω γυαλιά στο δρόμο…λάδια παντού, χρώματα, λαμαρίνες…βλέπω κόσμο πολύ…βλέπω ,φίλε μου Μάκη , τους τροχονόμους να μετράνε , να κοιτάζονται στα μάτια…να αρχίζουν να σημειώνουν…

Ε υ τ υ χ ώ ς για σένα !!

Δες, λοιπόν, την αστραφτερή μηχανή σου…δες την και πες μου, πώς έγινε έτσι…περιέγραψέ μου τώρα για την ομορφιά της…πώς κατάντησε…κοίτα τα χάλια της…κι αλήθεια, που είναι τα φώτα της…και το τιμόνι, τα λάστιχα… και οι ζάντες αλουμινίου και η όμορφη σέλα της, πώς ασκήμισαν μέσα σε λίγα λεπτά…

Κάτι έμεινε ,όμως ,Μάκη, στο δρόμο, λίγο πιο πέρα από την όμορφη και αστραφτερή μηχανή σου, τον βλέπω…βλέπω τον διακόπτη της μηχανής σου, αυτόν που παραλίγο να σου ανοίξει την πόρτα της καταστροφής σου…και είναι άχρηστος πια, δίχως αξία, δίχως νόημα για σένα…

Γι αυτό, την άλλη φορά, φίλε μου Μάκη, πριν ξεκινήσεις…πριν γυρίσεις το διακόπτη της όμορφης μηχανής σου, κάνε μια μικρή στάση ζωής και σκέψου…σκέψου τα λίγα λόγια που σου γράφω…κι αν κρίνεις ότι έχουν κάποια αξία…κράτησέ τα και βάλε τα με τάξη μέσα στη καρδιά σου, σαν κάτι το ιδιαίτερο και ξεχωριστό για σένα…

Σκέψου, λοιπόν, και αποφάσισε για τη ζωή σου!!!

Η Πρωτοβουλία Πολιτών για την Πρόληψητων Τροχαίων Ατυχημάτων στο Ρέθυμνο .

Οι νέοι είναι σαν τα λουλούδια που ομορφαίνουν τη ζωή... κι έτσι θέλουμε να είναι...και να στολίζουν με την αγάπη τους τον κόσμο...και να του δίνουν νόημα και περιεχόμενο ...