Οι νέοι είναι σαν τα λουλούδια που ομορφαίνουν τη ζωή... κι έτσι θέλουμε να είναι...και να στολίζουν με την αγάπη τους τον κόσμο...και να του δίνουν νόημα και περιεχόμενο ...

Ημέρα δεκάτη ενάτη – η εξομολόγηση :

Η Θεία εξομολόγηση είναι η γνώση του Θεού και η χαρά των ευεργετημάτων του। Είναι το παραμέρισμα της δαιμονικής εντροπής και το πλησίασμα στο έλεος του Χριστού.

Η εξομολόγηση ανοίγει την πόρτα του ουρανού και μας ξαναγεννά την ελπίδα। Η εξομολόγηση μας αυξάνει το μέτρο της ταπείνωσης।

Η εξομολόγηση είναι το άνοιγμα της πόρτας της Θεϊκής στοργής και ευσπλαχνίας και το κάλεσμα για μια καινούργια αρχή।

Η εξομολόγηση καθαρίζει και λευκαίνει το σώμα και την ψυχή του ανθρώπου από την αμαρτία και γεννά την ελπίδα και την πίστη ξανά।

Η εξομολόγηση μαλακώνει την σκληρότητα της καρδιάς και φέρνει στην επιφάνεια την Αγάπη।

Η εξομολόγηση είναι δάκρυα και ταπείνωση και συντριβή της καρδιά του ανθρώπου।

Μια μικρή ιστορία :

Κάποτε, σε μια μικρή σύναξη Αρχών και φορέων για την ονομαστική εορτή του Μητροπολίτη μιας πόλης, ένας σεβάσμιος ιεράρχης, μιλώντας για την εξομολόγηση και τη δύναμή της, μας είπε το εξής περιστατικό।

Ένας επώνυμος και ευκατάστατος άνθρωπος, μετά από πολλά χρόνια απομάκρυνσής του από την Εκκλησία και τα μυστήριά της, αποφάσισε να εξομολογηθεί। Έτσι ,προσήλθε στην εκκλησία και με ταπείνωση και φόβο Θεού άνοιξε την καρδιά του ενώπιον του σεβάσμιου ιεράρχη.

Και ο καλός κι αγαθός ιεράρχης μας περιέγραψε με τόσο συγκινητικό τρόπο την αλλαγή και την αναγέννηση του εξομολογηθέντος, που ακόμη και τώρα, που καταγράφω σύντομα το περιστατικό, δεν μπορώ να κρύψω τη δική μου συγκίνηση।

Μας είπε, λοιπόν, ο σεβάσμιος ιεράρχης, ότι μετά την εξομολόγησή του πήγε σε μια κολώνα του Ναού, ακούμπησε το μέτωπό του επάνω σ’ αυτήν και μέσα από λυγμούς είπε : « Χριστέ μου σε παρακαλώ, πάρε με τώρα».

Ημέρα Δωδέκατη – η ελεημοσύνη

Μακάριοι οι ελεήμονες ότι αυτοί ελεηθήσονται ακούμε από το Άγιο στόμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και μας προτρέπει να δίνουμε την Αγάπη μας στον πλησίον μας।

Είναι ,λοιπόν, ελεημοσύνη η βοήθεια και η στοργή μας απέναντι στον πάσχοντα και η ευσπλαχνία και το έλεός μας।

Ελεημοσύνη είναι το νερό το καθημερινό της ζωής μας ,είναι η προσευχή του ελέους μας προς τον Κύριον।

Ελεημοσύνη είναι το καθημερινό θυμίαμα της ψυχής μας και η ικεσία μας για τη συγχώρεση των αμαρτιών μας।

Είναι ελεημοσύνη το δάκρυ της αγάπης μας προς τον φτωχό και τον ταλαίπωρο της ζωής και το χαμόγελο μας προς τον πλησίον μας।

Μια μικρή ιστορία :

Ήταν καταμεσήμερο στη μικρή πόλη κι ο κόσμος έτρεχε για τα καθημερινά। Στη μικρή ταβέρνα της πόλης μπήκε μια ηλικιωμένη κυρία, κρατώντας στα χέρια της αναπτήρες.

Κι αφού πλησίασε την οικογενειακή παρέα ,τους παρακάλεσε αν θέλουν να αγοράσουν ένα αναπτήρα, εξηγώντας τους ότι το παιδί της ήταν άρρωστο…

Και ο ένας της παρέας νευρίασε και της είπε : «Άσε μας κυρία μου…κι άλλα πολλά…»। Ο άλλος, κοίταζε αμίλητα το συμβάν και δε μίλησε… και στο τέλος, ένας νεαρός της παρέας της έδωσε ένα νόμισμα και ευγενικά της είπε : « Πάρτε το ,κυρία μου» και δεν πήρε τον αναπτήρα όταν του τον πρόσφερε, λέγοντας δεν τον χρειάζομαι ,κυρία μου, ευχαριστώ…

Η ηλικιωμένη κυρία, αφού ευχαρίστησε το νεαρό, τους χαιρέτησε όλους κι έφυγε…
Μετά απ’ αυτό, όλοι κοιτάχτηκαν στα μάτια με διαφορετικό νόημα και περιεχόμενο ο καθένας…η κυρία ήδη είχε φύγει και η παρέα συνέχισε να τρώει και να συζητά…

Ο νεαρός της παρέας προσευχόταν κι ευχαριστούσε τον Χριστό, γιατί τον αξίωσε, έστω και την τελευταία στιγμή… να δώσει μια «πένα»στη φτωχή κυρία, έστω μια πένα…

Περί της ευθανασίας ο λόγος…

Για γέλια ή για κλάματα…και τι να σκεφτούμε για τα συμβαίνοντα… και για τις απόψεις και τις τοποθετήσεις των ειδικών επί του θέματος…γι’ αυτή τη νέα προσπάθεια στο χώρο του «μοντερνισμού» του θανάτου…του καλού θανάτου, όπως συνηθίζουν να λένε κάποιοι…

Κι όπως καταλαβαίνετε ,για τα την ευθανασία μιλάμε… γι αυτό το καινούριο «φρούτο»…,που κάποιοι θέλουν να το βάλουν στη ζωή μας… και προσπαθούν να μας μπολιάσουν έντεχνα…για να μας μάθουν και πως να πεθαίνουμε…

Περί της ευθανασίας ο λόγος …μια λέξη που η προφορά και το άκουσμά της σε φοβίζουν…και σε πιάνει σύγκρυο… και σε κόβει κρύος ιδρώτας… και κλείνεις τα αυτιά και τα μάτια και φεύγεις και μόνο από αποστροφή και απέχθεια απέναντι σε τέτοιους είδους «καινοτομίες»…

Γι αυτή τη λέξη, λοιπόν, ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας… και ανατρέχω τις χιλιόχρονες σελίδες του χρόνου και ψάχνω…κι όταν τη βρίσκω τη σημειώνω και διαβάζω : «Είναι ο καλός θάνατος, ο ανώδυνος θάνατος»…

Κι επικεντρώνω τη σκέψη και την προσοχή μου στην ερμηνεία της και την επαναλαμβάνω : ο καλός θάνατος, ο θάνατος χωρίς ωδίνες, δίχως βάσανα και πόνους …δίχως ταλαιπωρίες των φίλων και συγγενών…δίχως γιατρούς και φάρμακα…δίχως περαιτέρω έξοδα και άγχη…

Και στο όνομα της καλοπέρασης αρχίζουν να μας καλουπώνουν την ιδέα…και να τη σερβίρουν προσεχτικά…γιατί βέβαια, θάνατος είναι αυτός και δεν είναι και τόσο εύκολο να σου πουν : «άντε πέθανε πια…σε βαρεθήκαμε»… αλλά σου ωραιοποιούν την ιδέα …κι αυτό είναι η πρώτη αρχή…

Αυτή είναι η πρώτη αρχή…ένα βήμα πριν…κι ύστερα το δεύτερο…για να μάθουμε να περπατάμε…όχι προς τη ζωή, βέβαια, αλλά προς τον «ευθάνατο»…αυτή τη μακάβρια διαδικασία που προσπαθούν κάποιοι, ηθελημένα ή αθέλητα, να μας εμφυτεύσουν στο μυαλό και στην καρδιά μας…

Όμως, έτσι είναι τα πράγματα…κι αυτό είναι το πρωτεύον και κυρίαρχο ζήτημα της κοινωνίας…αυτό είναι το θέμα που απασχολεί τον πολίτη και τον άνθρωπο γενικότερα…κι εξάλλου, γιατί να δώσουμε σημασία σ’ αυτή τη «βλακώδη» ιδέα…και υπάρχει λόγος να ασχολούμαστε για τα «υπέρ» και τα «κατά» της ευθανασίας…

Ξεφυλλίζω το αλφαβητάρι και νιώθω την αγωνία του…κι ακόμη τη δυσφορία και την αγανάκτησή του και καταγράφω τα εσώβαθα της καρδιάς του…κι ακούω να ψελλίζει για το πού οδεύομεν…

Αλήθεια, φίλες και φίλοι μου, που οδεύομεν… και γιατί να μιλάμε γι αυτή την «ανοησία»…κι ακόμη, γιατί δε μας το λένε καθαρά οι ασχολούμενοι, κατά καιρούς , με το θέμα, ότι ευθανασία σημαίνει σκοτώνω και δολοφονώ τον εαυτό μου… και προδίδω και αρνούμαι το Δημιουργό της ζωής μου…και ξέρουμε όλοι,ότι αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, για την οποία οι γνωρίζοντες σιωπούν…

Όμως, έτσι ,πρέπει…κι αξίζει να προδώσουμε τη ζωή…και συλλογίζομαι …είναι λόγος σημαντικός και σοβαρός, για τα όποια προβλήματα, να λιποταχτήσουμε και φύγουμε τόσο άδοξα κι ανέντιμα…

Και ποιες δικαιολογίες και αιτιάσεις μπορούν είναι τόσο ικανές, που να γίνουν η δολοφονική μάχαιρα για τη ζωή…κι ακόμη αν ήταν τόσο σημαντικές είναι δυνατόν να συγκριθούν με τη ζωή…και τελικά, ποιος ώριμος και υπεύθυνος άνθρωπος θα συνηγορούσε και θα αποφάσιζε γι αυτό…

Μα η ζωή είναι το καλύτερο δώρο του Θεού και η μεγαλύτερη παραχώρηση της αγάπης του για τον άνθρωπο…η χαρά της δημιουργίας, αυτό το αγνό και πανέμορφο χαμόγελό της …αυτό το φως του ήλιου και της άνοιξης…

Κι εξάλλου, γιατί να απεμπολήσουμε αυτό το δώρο…και υπάρχει αντάλλαγμα και τίμημα…και γιατί να δώσουμε αξία στις όποιες «ανοιχτές» απόψεις και συζητήσεις, αυτές που αποτελούν κακό συμπλήρωμα και μόνο της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας …

Δεν πείθομαι ,λοιπόν, κι αυτό να κάνετε κι εσείς…κι ούτε κλονιζόμαστε από τις αρρώστιες και τα όποια ανθρώπινα προβλήματα…।και δεν αρνιόμαστε τις δοκιμασίες μας…και σαν συγγενείς και φίλοι… και σαν πολιτεία… κάνουμε το χρέος μας…το πανάρχαιο «πρέπον»…

Και στρέφουμε τα νώτα στα ανόσια κελεύσματα …και τα «μελωδικά»ψιθυρίσματα για τον «δήθεν» καλόν θάνατον…και δεν μας ενδιαφέρει η «ψευτοφιλοσοφία» τους…ούτε οι συμβουλές και οι εξηγήσεις των «ειδικών…γιατί έχουμε μάθει να δεχόμαστε και τα κτυπήματα και τις μπόρες και τις δοκιμασίες…και σεβόμαστε το «σύντροφο» μας μέχρι να αναχωρήσουμε …

Ναι! μαθαίνουμε να υπομένουμε…και γυμναζόμαστε γι αυτό …και προσφέρουμε τον εαυτό μας για τη στήριξη του συνανθρώπου μας…και παρηγορούμε… και δεν τον εγκαταλείπουμε στις δύσκολες στιγμές του…και απλόχερα μοιραζόμαστε τον πόνο και τα προβλήματα του…

Κι αυτό σημαίνει ζωή …μια πορεία αγώνα, μέσα από δοκιμασίες κι αρρώστιες…μια διαδρομή προσπάθειας, με τη χαρά και τη θλίψη…μέχρι το τέλος…κοντά στα παιδιά και στα εγγόνια και στους συγγενείς και τους φίλους…με σύντροφο την υπομονή και την πίστη και την ελπίδα…

Κλείνω το αλφαβητάρι…και σκέπτομαι… ότι τα άνθη και τα κρίνα του αγρού… μέχρι την τελευταία στιγμή… έχουν το ίδιο όνομα…έτσι κι ο άνθρωπος…

Ένα παραμύθι : Ο Έλληνας…κι ο Έλληνας…

Κι αρχίζουμε με το μια φορά κι ένα καιρό…έτσι, όπως αρχίζουν τα παραμύθια…δίπλα στο τζάκι …και βλέπουμε τη γιαγιά να μας μιλάει… κι εμείς να την ακούμε με μεγάλη προσοχή…

Λοιπόν, καλά μου παιδιά, άρχισε να μας λέει, μια φορά στον κόσμο υπήρχαν μόνο δύο άνθρωποι : ένας Τούρκος κι ένας Έλληνας…και για να σας πω την αλήθεια ,τα πράγματα δεν πήγαιναν και τόσο καλά για τον Τούρκο, αφού ο ανήσυχος Έλληνας ψαχνότανε διαρκώς και δεν τον άφηνε να ησυχάσει…

Άσπρο έλεγε ο Τούρκος, μαύρο ο Έλληνας…νύχτωσε έλεγε ο Τούρκος, ξημέρωσε έλεγε ο Έλληνας…τούτο πρέπει να κάνουμε για να φτιάξουμε το σπίτι μας έλεγε ο Τούρκος…εκείνο έλεγε ο Έλληνας…γελούσε ο Τούρκος…νευρίαζε ο Έλληνας…έκλαιγε ο Τούρκος του φώναζε ο Έλληνας…

Κι αυτή η αντιπαράθεση κρατούσε πολλά χρόνια κι ο Τούρκος άρχισε να απελπίζεται…και πήρε την απόφαση να προσευχηθεί στον Θεό του και να τον παρακαλέσει να τους στείλει άλλον ένα άνθρωπο…

Κι ο Θεός τον άκουγε …αλλά είχε υπομονή ο μεγαλοδύναμος και περίμενε…κι ο Τούρκος συνέχιζε να προσεύχεται …και ζητούσε…και κτυπούσε την πόρτα τ΄ ουρανού ασταμάτητα…

Κι ο καλός Θεός όταν έκρινε …εισάκουσε την προσευχή του Τούρκου… και του είπε ότι θα του στείλει άλλον ένα άνθρωπο για να μείνει μαζί τους…Όμως, τον ρώτησε τι θα ήθελε να είναι αυτός…Τούρκος ή Έλληνας…।και ο Τούρκος με μια βροντερή φωνή φώναξε : Έλληνας !

Ήρθε, λοιπόν, κι ο Έλληνας στον κόσμο κι έγιναν τρεις…δυο Έλληνες κι ένας Τούρκος…και το παράξενο ,καλά μου παιδιά, από τότε ο Τούρκος βρήκε την «υγειά» του…και τα προβλήματά του με τον Έλληνα τέλειωσαν…κι όλα μέλι-γάλα…και ξέρετε γιατί …ακούστε για να μάθετε : ο πρώτος Έλληνας…αυτός που δεν άφηνε ήσυχο τον Τούρκο…άλλαξε συμπεριφορά…κι άρχισε να μαλώνει με τον άλλο Έλληνα…και να διαφωνούν ριζικά…και να δέρνονται και να πνίγονται μεταξύ τους…

Κι ο Τούρκος έτριβε τα χέρια του…και γελούσε κάτω απ’ τα μουστάκια του…και πήρε θάρρος…κι έμαθε να φωνάζει και στους δυο …και να τους απειλεί…και να τους μπερδεύει…κι Έλληνες ,αντί για να συνέλθουν, αυτοί το «βιολί τους» …και χωρίς να κατανοούν τίποτα από τα συμβαίνοντα συνέχιζαν να πριονίζουν ο ένας τον άλλον…

Κι εδώ τελειώνει το παραμύθι μας…κι αρχίζει το καινούργιο…το σύγχρονο…στην Ελλάδα την τωρινή…με τους Έλληνες…δίχως τους Τούρκους…με τους Έλληνες στο προσκήνιο και στα καθημερινά δρώμενα…

Κι ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας και ξεφυλλίζω τις σελίδες του …και ψάχνω για τον Έλληνα της ιστορίας …για τον Έλληνα που έγινε πρότυπο και θαυμάστηκε από όλο τον κόσμο…κι αλήθεια θλίβομαι…

Και βλέπουμε τα μεταξύ μας « αρπάγματα» …και τις διενέξεις… κι ο ένας να κάνει τη ζωή του άλλου πιο δύσκολη…και να χωριζόμαστε σε αντίπαλες παρατάξεις…και να λέμε , τώρα, έτσι… κι αργότερα αλλιώς…

Κι οι πολιτικοί…।κι καθηγητές …κι οι φοιτητές…κι οι υπάλληλοι…κι εργάτες…κι ο τύπος …και τα ραδιόφωνα …κι η τηλεόραση …και το κράτος…σε μια διαρκή αντιπαράθεση…

Κι ο λόγος για όλα αυτά ; φυσικά η «αλήθεια»…όπως όλοι λένε…। και την οποία διεκδικούν καθένας για τον εαυτό του…και ισχυρίζονται ότι έχουν το αλάθητο…και δε δέχονται τα επιχειρήματα…ούτε τις αμφισβητήσεις…

Φίλες και φίλες μου, μου φαίνεται ότι αρχίσαμε να μπερδεύουμε τα πράγματα…κι ο ένας μπήκε στα χωράφια του άλλου...κι η μια εξουσία στο χώρο της άλλης…και μέσα από τα «τερτίπια» του λόγου άρχισε να χάνεται ο πραγματικός διάλογος …και ξεστρατίσαμε…κι η έννοια του«ξερόλα» έγινε Ελληνική φιλοσοφία…και παραμέρισε το « εν οίδα ,ότι ουδέν οίδα» του σεμνού Σωκράτη…

Κι αρχίσαμε να κατατρώμε ο ένας τον άλλον…και να απειθαρχούμε…και να βάζουμε στο περιθώριο και στον κάλαθο των αχρήστων κάθε έννοια σεβασμού και αξιοπρέπειας…

Και οι νεότεροι βαλθήκαμε να αποδομήσουμε και την ιστορία μας …και κάποιοι «μοντερνίζοντες» …άρχισαν να περικόπτουν τους αγώνες της φυλής μας…και ξέχασαν τους ήρωες μας… και τους έβαλαν στο περιθώριο… και υποβάθμισαν τις θυσίες του γένους μας …

Και κάποιοι παρασιώπησαν τους αγώνες της Εκκλησίας … και κατά επιστημονικό τρόπο τους παρασιώπησαν…και διέγραψαν και κρυφό σχολειό και ιερά σύμβολα…κι όλα αυτά με και με τις ευλογίες των « ινστιτούτων» και του Κράτους…

Και κάποιοι άλλοι ηγέτες και παιδαγωγοί ,φαίνεται ότι ξέχασαν τι σημαίνει πρότυπο και παράδειγμα…κι άρχισαν να διδάσκουν την ανυπακοή στους νόμους…για να γίνουμε, ίσως, κατά την άποψη τους, πιο μαχητικοί και πιο επαναστάτες στο χώρο της «ζούγκλας»…

Και κατά τα άλλα…ο Έλληνας χαίρεται…και καμαρώνει για τα νεότερα έργα του…και κατασκευάζει « εχθρούς» Έλληνες…και τους αντιμάχεται χάριν της «ελευθερίας» του…και τους κάνει τη ζωή δύσκολη…

Και καλοί μου φίλοι…ας πούμε στους δυο Έλληνες του παραμυθιού την ένστασή μας… ότι εχθρός δεν είναι ο Έλληνας, ούτε ο Τούρκος…ούτε κανένας άλλος, αλλά ο ίδιος ο εαυτός μας…κι ο άκρατος εγωισμός μας…κι η φιλαρχίας μας…

Εχθρός είναι η υπεροψία μας …κι έλλειψη αυτογνωσίας…εχθρός μας είναι η έλλειψη δικαιοσύνης…και η κακή χρησιμοποίηση των γνώσεων των ηγετών…εχθρός μας είναι η απειθαρχία μας και η μη υπακοή στους νόμους…εχθρός μας είναι η απερίσκεφτη υιοθέτηση των ξένων προτύπων…

Εχθρός μας είναι η λησμοσύνη για τους αγώνες τους Έθνους…για τα παλληκάρια και τους ήρωες που μας χάρισαν την ελευθερία μας…για την Εκκλησία και τους ιερείς μας …για την ιστορία μας…για τις δυνατότητες της φυλής μας…।

Κλείνω το αλφαβητάρι….και μαζί κλείνω όλα τα μίζερα της φυλής μας…κι αισιοδοξώ κι ελπίζω…ελπίζω ότι θα βρούμε τι δρόμο μας…

Ρέθυμνο : Ένα γράμμα προς τον Πρόεδρο Μπους…

Ένα γράμμα προς τον Πρόεδρο Μπους… θάλεγε κάποιος ότι είναι μια ανόητη και απερίσκεπτη κίνηση, μια ενέργεια προβολής δίχως αντίκρισμα, ίσως ένα ξέσπασμα… μια πανανθρώπινη αγανάκτηση για τα δράματα του κόσμου… κι ακόμη μια μικρή προσπάθεια για περίσκεψη και αυτοκριτική… για μια αναθεώρηση της στρατηγικής, όπως λένε οι ευρισκόμενοι στα υψηλά κλιμάκια της κάθε εξουσιαστικής ιεραρχίας …

Προσπάθησα να κάνω, λοιπόν, τις σκέψεις μου κλάμα και ικεσία…να παίξουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο της δυστυχίας και του ξεριζωμού στο θέατρο του παραλόγου…να γίνουν η πείνα, η φτώχεια και η εγκατάλειψη…

Έτσι, έφτιαξα λέξεις με κομένα χέρια και πόδια από τις «έξυπνες βόμβες»…λέξεις με καμένα κορμάκια από τις φλόγες και τις εκρήξεις των όπλων…।λέξεις με σκελετωμένους ανθρώπους από την πείνα και την αρρώστια…κι ακόμη, ζωγράφισα λέξεις με «μάσκες» οδύνης και απόγνωσης με πολλά «γιατί»…χιλιάδες «γιατί» σε αθώα παιδικά μάτια…χιλιάδες πικρά δάκρυα πνιγμένα στο αίμα, στον πόνο και στην απόγνωση…

Και ξαφνικά όλες αυτές οι λέξεις άρχισαν να ορθώνονται μπροστά μου και να με παρακαλούν να γράψω για τον δικό τους πόνο, για τα βάσανα και την ανέχεια τους, για την ταλαιπωρία και τον ξεριζωμό τους, για τις χαμένες οικογένειες τους, για τη δυστυχία και τη φτώχεια τους, για τη φρίκη των πολέμων… για το θάνατο… για την ορφάνια…για το φόβο…για την καταστροφή της ζωή τους…

Κύριε Πρόεδρε της Αμερικής, κύριε Μπους… Αλήθεια, θα ήθελα να σας ρωτήσω όλη αυτή η δυστυχία δε σας πονάει…και τα αμέτρητα θύματα δε σας συνταράσσουν την ψυχή…κι ο πόνος κι η φτώχεια κι ο ξεριζωμός… σας αφήνουν να κοιμάστε ήσυχα, δίχως κανένα πρόβλημα…

Μα δε βλέπετε όλα τα συμβαίνοντα…και τα κλάματα δεν τ’ ακούτε…και τις κραυγές απόγνωσης των θυμάτων …και τη ζωγραφισμένη απόγνωση στα πρόσωπά τους, γιατί την προσπερνάτε κατά υπηρεσιακό τρόπο…

Μα θα μου πείτε, ότι μιλάω χωρίς να ξέρω…κι ότι βγάζω πρόχειρα συμπεράσματα…και δεν είναι έτσι όπως τα λέω…και σαν Πρόεδρος προσπαθώ για την ειρήνη του κόσμου…κι αγωνίζομαι για την ανακούφιση των λαών…και συντρέχω και συμπαρίσταμαι στα προβλήματά τους…

Κύριε Πρόεδρε, πολύ θα ήθελα να σας πιστέψω…και δεν θα είχα να πω τίποτα αν το δείχνατε…έστω με το λόγο σας ενώπιον των ανθρώπων…με ένα καθαρό λόγο…γιατί ,συχνά σας ακούμε να μιλάτε για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας κι όμως, με ένα παρόμοιο και παραλλαγμένο τρόπο χρησιμοποιείτε τη βία… και Θεοποιείτε τον πόλεμο και την καταστροφή…και κλείνετε τα μάτια και τα αυτιά …και υιοθετείτε τη «δική»σας αλήθεια, μιλώντας από θέση υπεροχής κι όχι δικαίου…

Και οι απλοί άνθρωποι έχουν τη δύναμη να διακρίνουν την αλήθεια και τις πραγματικές προθέσεις των «αρχόντων»,γιατί ο καθαρός λόγος πηγάζει από την καρδιά…και είναι σαν το χρυσό και τον άργυρο…κι είναι αντικειμενικός και δίκαιος, δίχως πολιτικά υπονοούμενα και υποκριτικά διπλωματικά τερτίπια…

Ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας, κύριε Πρόεδρε ,κι ακούω βογκητά και κραυγές απελπισίας και κλάματα…και βλέπω τα φύλλα του χρόνου να βάφονται στο κόκκινο και να γίνονται αίμα κι απόγνωση κι απελπισία…

Και μικρά παιδιά, με τα πελώρια άδολα μάτια τους μας κοιτούν με έκπληξη και απορία και φτιάχνουν αμέτρητα «γιατί»…σε κάθε γωνιά του κόσμου…τότε στην Αφρική και στην Ασία και στην Ευρώπη…και τώρα στο Λίβανο…

Και σας θυμίζουμε, κύριε Πρόεδρε, ότι η εξουσία είναι δώρο Θεού και χάρισμα και ευκαιρία…κι εσείς, λοιπόν, αυτή την ευκαιρία και τη Θεϊκή δωρεά κάντε την αγάπη και ευσπλαχνία και φιλανθρωπία…και δώστε την στους ανθρώπους και τους λαούς που την έχουν ανάγκη…και απαλύνετε τον πόνο και τη δυστυχία των κατατρεγμένων…και πάρτε «δίκαιη»θέση απέναντι στα προβλήματα του κόσμου…και με λόγο και πράξη συνετού άρχοντα στεριώστε την ειρήνη…

Ανοίχτε τα μάτια σας, λοιπόν ,και την καρδιά σας κι ελάτε στη θέση των απελπισμένων …κι αφήστε για λίγο τις ανέσεις και τις πολυτέλειες…κι αγγίξτε με αγάπη το πρόσωπο της δυστυχίας…και διαβείτε από τους καταυλισμούς και τις σκηνές και τα νοσοκομεία…και δώστε στους πεινασμένους φαγητό και νερό…κι αλείψτε με κρασί και λάδι τις πληγές των λαβωμένων …και βοηθήστε τους αρρώστους ΑΙDS…και παρηγορείστε τους πονεμένους…

Και νάστε βέβαιος, κύριε Πρόεδρε, ότι κάποια στιγμή η συνείδησή σας θα σταθεί μπροστά σας…και λίγο πιο πέρα, τα γιομάτα πόνο παιδικά μάτια θα σας ελέγξουν…και θα μιλήσουν για σας οι πεινασμένοι και τα θύματα των πολέμων…κι αυτοί θα είναι το κριτήριο και η ζυγαριά των πράξεών σας και των δικών μας ,εφόσον δείχνουμε ένοχη σιωπή…

Γιατί πιστεύουμε και εκτιμούμε ότι μπορείτε να βοηθήσετε… και η χώρα σας έχει τις δυνατότητές…και μπορεί να καταξιωθεί στη συλλογική συνείδηση και στις καρδιές των ανθρώπων, ότι είναι αρωγός και συμπαραστάτης των λαών κι όχι εχθρός και δυνάστης…

Κύριε Πρόεδρε, λίγο πριν πέσετε για ύπνο…κάντε μια μικρή αυτοκριτική…κι αφήστε το νου να ταξιδέψει μέχρι σήμερα…κι εκτιμήστε…και πράξτε ὀπως θέλει η καρδιά σας…

Κλείνω το αλφαβητάρι…Καλή σας νύχτα κύριε Πρόεδρε…καλή σας νύχτα…

Περί της υποκρισίας…

Κι ο Αμερικάνικος τρόπος ζωής μπήκε στη ζωή των Ελλήνων …।κι η κατανάλωση στο απόγειο της δόξας της…κι η ωραιοπάθεια το πρότυπο της καθημερινότητας μεταξύ των νέων…κι ομιλία και η συμπεριφορά προσαρμόστηκε ανάλογα…κι ήρθε κι βία…

Και ωραιοποιήθηκαν οι ήρωες της και τα παιδιά άρχισαν να τους ακολουθούν…κι άρχισαν και σιγά-σιγά να τους μιμούνται…και να γίνονται ένα μ’ αυτούς…και κάποτε…όταν ήρθε η ώρα…ήρθαν και τα αποτελέσματα…

Και τα αποτελέσματα της «ηρωικής» βίας τους τα μαθαίνουμε καθημερινά…και οι «ειδικοί»της κοινωνίας αρχίζουν τις περαιτέρω αναλύσεις…και καταγράφονται τα κρούσματα στις μαθητικές κοινότητες…και καλλιεργείται από τα τηλεοπτικά παράθυρα ο φόβος κι ο τρόμος…και η ομορφιά κι αγνότητα της λέξης μαθητής αρχίζει να αμαυρώνεται…

Κι όλοι αρχίζουν μετά τον « θάνατο»της νεολαίας να κάνουν το δάσκαλο …και να αφορίζουν και να καταλογίζουν ευθύνες …βέβαια, μόνο για τον άγνωστο «κανένα»…μόνο για τους άλλους …

Και πάντοτε στη πρώτη γραμμή της ενημέρωσης και της διαπαιδαγώγησης, φίλες και φίλοι μου, τα τηλεοπτικά κανάλια…οι «οδηγοί» τους Έθνους και του λαού και της νεολαίας…που εξακριβώνουν και διαπιστώνουν,πάντοτε, μετά τα λάθη και τα πάθη της νεολαίας…έτσι όπως γίνεται και τώρα με τους μαθητές των σχολείων…

Κυρίες και κύριοι των τηλεοπτικών καναλιών, αλήθεια, προς τι η έκπληξη σας…και που βλέπετε το παράξενο της πορείας της μαθητιώσας νεολαίας…και τα κρούσματα βίας στα σχολεία που περιγράφετε και οι καταγραφές στα κινητά τους ,γιατί σας αναστατώνουν…

Κι αλήθεια δεν ξέρετε τι φταίει…και νομίζετε ότι είστε άμοιροι ευθυνών για τα συμβαίνοντα, όσοι τουλάχιστον δεν διαχωρίσατε τη θέση σας και δεν αντιδράσατε για τα τηλεοπτικά σκουπίδια που παρέχετε τόσα χρόνια στην Ελληνική κοινωνία και στους νέους ειδικότερα…

Μα ποιος δεν έχει δει τη βία και την πορνεία που προβάλλεται σαν τροφή στα παιδιά της πατρίδας μας…για όλα αυτά γιατί δεν μιλάτε από τα τηλεοπτικά παράθυρά σας…γιατί δεν το κάνετε πρώτο ή δεύτερο ή τρίτο θέμα…γιατί δεν λέτε «φτάνει πια» σ’ αυτό το δηλητήριο με το οποίο ποτίζετε τη νιότη…αλήθεια, σας ερωτώ, γιατί υποκρινόσαστε τόσο, αφού βλέπετε και ξέρετε το κακό που γίνεται…

Περί της υποκρισίας, λοιπόν, ο λόγος…κι αρχίζω να περιδιαβαίνω αναζητώντας…και φτάνω στο αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας και ξεφυλλίζω τις
σελίδες του χρόνου και διαβάζω : «Είναι η απόκρυψη των αληθινών αισθημάτων, η δολιότης, η πλαστή εμφάνιση αρετής»…

Και πάραυτα αρχίζω να αντιπαραβάλλω την ερμηνεία και το περιεχόμενό της απέναντι στα μαθήματα και τις διαλέξεις των «τηλεοπτικών» δασκάλων… και χωρίς να χάσω χρόνο καταγράφω τις διαπιστώσεις και τα ελλείμματα στην αληθινή ενημέρωσή μας…

Απόκρυψη, λοιπόν, της αλήθειας και δολιότητα και εμφάνιση αρετής συνθέτουν την έννοια της υποκρισίας… και μιλάω γι αυτούς, που ενώ γνωρίζουν το κακό που γίνεται τόσα χρόνια σε βάρος της παιδικής ψυχής… κάνουν πως δε καταλαβαίνουν…και δε θέλουν να ακούν και να βλέπουν την καταστροφή που συντελείται …

Το φαγητό, λοιπόν, το καθημερινό φαγητό μας η βία και η πορνεία…η βωμολογία και η αναίδεια…η εκμάθηση της έλλειψη σεβασμού σε κάθε καλό πρότυπο…το γκρέμισμα των αξιών…η καταρράκωση της πίστης των πατέρων μας…κι όλα χάριν της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου…έτσι, όπως μας λένε…

Και το αίμα της βίας συνεχίζει να ρέει και να ποτίζει τις καρδιές των παιδιών και των μαθητών… και οι υπεύθυνοι «δάσκαλοι» των καναλιών και του τύπου τσιμουδιά…κι έμαθαν να μετατοπίζουν το πρόβλημα αλλού…και ρίχνουν τα λάθη στην οικογένεια…και να καταδικάζουν την πολιτεία…

Αυτή είναι η πλαστή εμφάνιση της αρετής…όταν μετατοπίζω το βάρος και την ευθύνη κάπου αλλού…όταν εγώ κάνω το κακό και το παραθεωρώ έντεχνα…όταν δηλητηριάζω τα νιάτα και το αποσιωπώ…όταν ενώ καταστρέφω, εγώ γίνομαι κριτής των άλλων…όταν δεν ορθώνω το ανάστημά μου απέναντι στα συμβαίνοντα…όταν δεν φωνάζω για το κακό που γίνεται…

Γιατί, λοιπόν, φωνάζετε κύριοι των καναλιών… αφού κι εσείς καλλιεργείτε τη βία …εσείς παραπλανείτε τους νέους …εσείς γκρεμίζετε αρχές και ιδανικά…κι αν δεν το καταλαβαίνετε σας το λέμε…και το φωνάζουμε για να βάλετε νερό στο κρασί σας…και να αλλάξετε πορεία…γιατί το κακό μεγαλώνει…το μεγαλώνετε κάθε μέρα…

Κι η πολιτεία είναι ώρα να πάρει θέση και να δει κατάματα την αλήθεια…και να δράσει προς όφελος των νέων και της κοινωνίας…και να σταματήσει την ασυδοσία και τα «μαθήματα»της τηλεοπτικής διαφθοράς των χαρακτήρων, που επιδιώκει η αλλοπρόσαλλη μεταφοράς ξένων προτύπων στους Έλληνες …

Κι οικογένεια είναι καιρός ν’ αντισταθεί…και να σταματήσει να παίζει αυτόν τον παθητικό ρόλο…κι ας κλείσει και λίγο την τηλεόραση ,αυτό το σύγχρονο όπιο,που ρουφά άπληστα τη θέληση και την ατομική δημιουργικότητα μας…κι ας βάλει κανόνες στον εαυτό της και στα μέλη της…κανόνες για να σταματήσει αυτό το ατέλειωτο κατρακύλισμα που οδηγείται η νιότη…

Περί της υποκρισίας, λοιπόν, ο λόγος …για όλους τους υπεύθυνους των καναλιών, κρατικών και μη…που στο όνομα του χρήματος άνοιξαν τις πύλες του "κακού" ,αδιαφορώντας ,ηθελημένα ή αθέλητα ,για ζημιά που γίνεται μέρα και νύχτα στην πατρίδα μας και τα νιάτα της…

Κλείνω το αλφαβητάρι και μαζί κλείνω την τηλεόραση…και βγάζω και την πρίζα…κι ανοίγω ένα βιβλίο…και μελετώ…κι αρχίζω να συλλογίζομαι για τον εαυτό μου και τους ανθρώπους …

Hμέρα πρώτη – η στενή πύλη

Το να βάζεις στόχους στη ζωή σου δεν είναι υπερηφάνεια, αλλά καλλιέργεια του ταλάντου που σου έδωσε ο Θεός।

Ο σωστός δρόμος της ζωής είναι η στενή πύλη, για την οποίαν μας μίλησε ο Κύριός μας και μας υπέδειξε την ασφαλή ανηφορική πορεία μας για να μπορέσουμε να τον δούμε κατά πρόσωπο।

Ο κόσμος είναι η πλατεία οδός και η μεγάλη πύλη, η οποία, όμως, οδηγεί στην απώλεια।

Το να ακολουθήσεις τη στενή πύλη είναι χάρις και ευεργεσία και κλήση από το Θεό। Όμως, μέχρι να φτάσεις στην πύλη τ’ ουρανού χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια και αγώνας και δάκρυα και προσευχές και αγρυπνίες.

Η στενή πύλη προς τα ουράνια αρχίζει από τη γη και η κλίμακα της Αγάπης μας δείχνει το δρόμο, τον οποίο πρέπει να πορευτούμε και να ανηφορίσουμε, κρατώντας στους ώμους μας τον Σταυρό μας… κι αυτός είναι και το κλειδί για ν΄ ανοίξουμε την πύλη τ’ ουρανού, για να αξιωθούμε και να μπορέσουμε να δούμε το φως του Χριστού και το Άγιο πρόσωπό του।

Κι ο δρόμος προς τη στενή πύλη είναι δική μας επιλογή και απόφαση κι ακόμη δική μας ευθύνη…

Και το όραμα της στενής πύλης μας ακολουθεί από τη γέννησή μας μαζί με τη συνείδηση… και μέχρι το τελευταίο λεπτό…μας προτρέπει να αποφασίσουμε…να πούμε ή να πράξουμε κατά Χριστόν, ομολογώντας και μαρτυρώντας στο όνομά του…

Και το ξέρουμε όλοι, ότι η πορεία προς τη στενή πύλη είναι η τεθλιμμένη οδός, η γιομάτη δάκρυα και πόνους και βάσανα… η οδός της δοκιμασίας μας, αλλά και της καταξίωσή μας ενώπιον του Χριστού και Κυρίου μας, η οδός προς την πύλη τ’ ουρανού και το άσβηστο Φως…

Και στην πορεία προς τη στενή πύλη ,ο άνθρωπος έχει ως σύντροφό του την αγάπη και την ταπείνωση …κι η στέρηση είναι ο κανόνας του… και οι πειρασμοί της δόξας και του πλούτου οι εχθροί του …κι ο κόσμος και τα γήϊνα οι αντίπαλοι του…

Η στενή πύλη είναι το όνειρο και το όραμα του κάθε ανθρώπου, αλλά και το σημείο αναφοράς για το ναι ή για το όχι…για την ανηφορική πορεία, κρατώντας το σταυρό ή για την άλλη επιλογή…την πιο εύκολη και προσιτή, την στρωμένη με ροδοπέταλα και πλάνες υποσχέσεις…

Και η στενή και τεθλιμμένη οδός, η απάγουσα προς τη στενή πύλη, ομοιάζει με την πορεία του ταξιδιώτη προς την έρημο, όπου και μόνο η σκέψη του καυτού ήλιου και της ζέστης τον απογοητεύουν και μικραίνουν την πίστη και τη θέλησή του …κι ενώ γνωρίζει ότι στο τέλος του ταξιδιού του θα προβάλλει η όαση της ανταμοιβής του, αυτός κλείνει
τα μάτια και τα αυτιά και επιλέγει και πάλι την πλατεία οδό ,με το άγνωστο και αβέβαιο μέλλον…

Μα άνθρωπε μου, σκέψου που πας…και γιατί δε βλέπεις …κι ακόμη γιατί επιλέγεις δίχως ν’ ακούσεις τη φωνή της καρδιάς σου…και αποφασίζεις τόσο απερίσκεπτα, βλέποντας μόνο την εικόνα κι όχι το περιεχόμενο και την ουσία της…

Και για να ξέρεις ποια είμαι, σου λέω ότι δε με προτιμούν πολλοί… κι όσοι με επιλέξουν… σ’ όλη τους τη ζωή θα είναι φτωχοί και αδικημένοι και καταφρονεμένοι…και θα προχωρούν στην έρημο της μοναξιάς αγωνιζόμενοι και πειραζόμενοι από τον κόσμο και την σκληρότητα των ανθρώπων, αλλά στο τέλος, όποιος πιστεύει θα περάσει από τη στενή πύλη…και στην είσοδο θα τον περιμένει χαρά μεγάλη…και θα ακούσει : «Το εύγε δούλε αγαθέ»!

Μια μικρή ιστορία :

Σε μια επαρχιακή πόλη του κόσμου… ζούσε ένας νέος άνθρωπος ,ο οποίος ήταν διευθυντής σε μια κρατική υπηρεσία। Και για να καταλάβετε καλά ποια ήταν δουλειά του, σας λέω ότι ασχολιόταν με την είσπραξη των φόρων…

Και σαν δημόσιο πρόσωπο τον καλούσαν στις διάφορες κρατικές και άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις…και όπως καταλαβαίνετε ήταν δακτυλοδεικτούμενος και υπολογίσιμος …

Κι ήρθε η ώρα, όμως, που έπρεπε να εφαρμόσει και τον νόμο… και σ’ αυτή την περίπτωση το καθήκον κι η συνείδηση έλεγαν : ισότητα, ισονομία και δικαιοσύνη।

Έτσι έδωσε εντολή στους υπαλλήλους του να κάνουν όσα προβλέπονται από τους νόμους…και πράγματι αυτό έκαναν…

Κι ένα πρωινό , ενώ είχε σύσκεψη με το προσωπικό του, σαν λέων ωρυόμενος μπήκε στο γραφείο του ο πλουσιότερος της πόλης…κι ούτε λίγο, ούτε πολύ απαίτησε το «γιατί» του ελέγχου σ’ αυτόν, τον πρώτο της πόλης …κι άρχισε να του φωνάζει και να τον απειλεί ότι θα τον διαλύσει και θα τον μεταθέσει…κι άλλα πολλά…

Ο νεαρός διευθυντής δε μίλησε…και τον άκουγε με ηρεμία …με πολύ υπομονή…ενώ στο γραφείο του ήταν όλο το προσωπικό του…οι υπάλληλοι που πιο μπροστά άκουγαν τον διευθυντή τους να τους μιλά για εντιμότητα…για το καθήκον και την αποστολή τους…για δικαιοσύνη…

Έτσι, όταν ο πλούσιος της πόλης τελείωσε…।Ο νεαρός διευθυντής, παρουσία του, στράφηκε στο προσωπικό του και ολοκάθαρα είπε : Κι όπως σας είπα, εφαρμόζουμε το νόμο χωρίς καμία διάκριση…

Βέβαια ,θα θέλατε να μάθετε τι έγινε μετά… θα σας το πω , γιατί πρέπει να ξέρετε την αλήθεια… ο διευθυντής ταλαιπωρήθηκε… αδικήθηκε… χλευάστηκε και ειρωνεύτηκε… αλλά έγινε και παράδειγμα για μίμηση, γιατί επέλεξε την πορεία προς τη στενή πύλη…

Αφιερώνεται στην μητέρα που αγωνίζεται για το παιδί της...


Ένα λουλούδι, μικρό γιασεμί, δυόσμου το άρωμα…
Τι να σου στείλω...

Ένα τριαντάφυλλο, λίγο αγιόκλημα...
Πες μου...

Ίσως γαρδένιες, γαρύφαλλα κόκκινα,ανθούς λεμονιάς…
Tι να σου στείλω...

Mικρό κλωναράκι βασιλικού στ’ απέραντο πέλαγος…
Πες μου, παιδί μου!


Από την πιοητική συλλογή : : <Γράφοντας στη μητέρα> του Γ.Χ.Καραβιώτη,που έχει ως θέμα τα Ναρκωτικά.

Είμαστε κοντά τους...

Αυτές τις τραγικές στιγμές των πυρκαιών για την πατρίδα μας...η καρδιά μας παραστέκεται δίπλα στα αθώα θύματα και τις οικογένειες τους...και προσεύχεται στα ουράνια...και καταθέτει ένα μικρό αγριολούλουδο... κι ανάβει ένα κεράκι στη θύμισή τους...και γονατίζουμε ...και γινόμαστε συμμέτοχοι στον πόνο και τη θλίψη τους...κι ελπίζουμε για τους άλλους...

Να με θυμάσαι…

Να με θυμάσαι σαν βγαίνει το πρώτο φως της ημέρας…

Να με θυμάσαι στο πρώτο σου ξύπνημα…

Να με θυμάσαι όταν θέλεις να τρέξεις σαν τον ήλιο…

Να με θυμάσαι στην πρώτη βροχή του φθινοπώρου…

Να με θυμάσαι τη μέρα της γιορτής σου…

Να με θυμάσαι όταν ανθίζει η μυγδαλιά…

Να με θυμάσαι όταν κτυπά το τηλέφωνό σου…

Να με θυμάσαι όταν ζητάς να γίνεις σαν τον άνεμο…

Να με θυμάσαι όταν βλέπεις τα αγριολούλουδα …

Να με θυμάσαι όπως με ήξερες, με όλα τα λάθη μου…

Να με θυμάσαι όταν βραδιάζει και χάνεται η νιότη…

Να με θυμάσαι και να προσεύχεσαι για μένα…

Αφιερώνεται στη μνήμη των θυμάτων των τροχαίων ατυχημάτων...κι ελπίζουμε...ελπίζουμε ότι κάποτε θα κατανοήσουμε...έστω θ΄ακούσουμε τη φωνή τους...

Περί των σκανδάλων ο λόγος...

Είναι σαν το κακό παράδειγμα, που διαφθείρει και απαξιώνει και καταρρακώνει κάθε έννοια του δικαίου και οδηγεί τους άλλους ανθρώπους σε παρόμοιους δρόμους με τους διδάσκοντες τα φαύλα…

Και κλονίζεται και χάνεται η εμπιστοσύνη του κόσμου για τις έννοιες του καλού και του νόμιμου και του δικαίου…και χαράζονται άλλοι δρόμοι, που μιλάνε για τη φιλοσοφία της «αρπακτής»…και υιοθετούνται όροι ταυτόσημοι με τη «μίζα»και «ρουσφέτι» και το «μέσον»και τις πελατειακές σχέσεις…

Κι αρχίζει να κυριαρχεί το ρητόν : «ο θάνατος σου ,η ζωή μου»…κι αλλάζουν νοοτροπίες και συμπεριφορές… κι αρχές, που οι προπάτορες μας στερέωσαν εδώ και χιλιάδες χρόνια, αρχίζουν να χάνουν έδαφος…και να γίνεται καθημερινός κανόνας και πράξη ζωής το «άρπαξε»…

Κι όταν αυτή η φιλοσοφία ακολουθείται από κρατικούς λειτουργούς…τη στιγμή ,που κάποιοι κάνουν κατάχρηση της εξουσίας που τους εκχώρησε η πολιτεία και προσπαθούν να συσσωρεύσουν πλούτο προς ίδιον όφελος…τότε το κακό που γίνεται στην κοινωνία και στους νέους, ειδικότερα, είναι ακόμη πιο μεγάλο και οι συνέπειες πιο οδυνηρές…

Ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας και ξεφυλλίζω με προβληματισμό τις σελίδες του χρόνου και σημειώνω τη λέξη σκάνδαλο και διαβάζω : «Είναι το γεγονός που θίγει το κοινόν αίσθημα, η δυσφορία, η αγανάκτηση, η αιτία ερίδων»।

Περί του σκανδάλου, λοιπόν, και των σκανδάλων ο λόγος ,γι αυτά τα γεγονότα που ακούμε καθημερινά και θίγεται βάναυσα το κοινόν αίσθημα…γι αυτά τα τερατογεννήματα, που προσπαθούν να διεισδύσουν στη ζωή των Ελλήνων και να γίνουν ο κακός σύμβουλος και οδηγός τους…

Κι ακούμε σχόλια κι έριδες…και βλέπουμε…και μας ζωγραφίζουν και φωτογραφίζουν τη διαφθορά…και στα πρωτοσέλιδα τους μεγάλους τίτλους τα σκάνδαλα …κι όλα για το χρήμα…για την εξουσία του «μαμμωνά»…για το κέρδισε περισσότερα… όπως μπορείς…δίχως φραγμούς και ευαισθησίες… έτσι, γιατί, αν δεν είσαι εσύ …θα προλάβει κάποιος άλλος…

Και η δυσφορία και η αγανάκτηση της κοινωνίας γίνεται μεγαλύτερη όταν πρωταγωνιστές των σκανδάλων είναι κρατικοί λειτουργοί …κι ακόμη όταν αυτοί βρίσκονται στα ανώτερα και ανώτατα κλιμάκια της εξουσίας…και παραπέρα ,όταν οι σκανδαλοποιοί κατέχουν κυβερνητικές θέσεις…

Φίλες και φίλοι μου, γράφω αυτές τις λέξεις και ειλικρινά θλίβομαι…και νιώθω ότι το έδαφος χάνεται κάτω από τα πόδια μου…και έρχομαι στη θέση των πολιτών…του απλού κόσμου που παλεύει για την καθημερινότητα …και τότε αρχίζω να θυμώνω …।και προβληματίζομαι γι αυτό το κατάντημα…κι οργίζομαι…

Και σκέφτομαι όλα τα γιατί…και αναζητώ κάτι για τις πράξεις τους…και σκιαγραφώ το μέγεθος της συνείδησής τους…και ψάχνω για τις αντιστάσεις τους…και τους όρκους που έδωσαν…

Και απαριθμώ τα αποτελέσματα…όλα τα κακά της παρακαταθήκης τους προς την Ελληνική κοινωνία…και καταγράφω το κόστος για τη νεότητα…κι διαπιστώνω με θλίψη τη ζημιά που έγινε και γίνεται…αυτή που ονομάζεται «απαξίωση»…που συντρίβει τις έντιμες προθέσεις… και τον αγώνα τον καλό τόσων ανθρώπων…

Και σκέφτομαι τους απλούς και έντιμους εργάτες του καθημερινού μόχθου…αυτούς που αγωνιούν για τον «επιούσιον»…που έχουν σαν οδηγό τους την εντιμότητα…που μιλούν απλά και καθαρά και τίμια…που περπατούν στο δρόμο με το κεφάλι ψηλά…που χαίρονται…γιατί έχουν καθαρό το μέτωπο…και τότε αρχίζω να ελπίζω…

Κι ελπίζω, γιατί το φως πάντοτε θα υπάρχει στις καρδιές των τίμιων ανθρώπων …και κάποιοι ηγέτες θα παλεύουν για τη διατήρησή του…και υπάλληλοι και κρατικοί λειτουργοί θα αντιστέκονται στη διαφθορά…και δικαστές και Αστυνομικοί και εφοριακοί και τόσοι άλλοι θα στέκονται όρθιοι και ολοκάθαροι απέναντι στην κοινωνία…

Κι ελπίζω ότι οι νέοι μας θα αγνοήσουν αυτά τα ανόητα παραδείγματα…και θα βάλουν στο περιθώριο της ζωής τους κάθε σιχαμερή κι ανέντιμη πράξη που απαξιώνει τον άνθρωπο…και θα ακολουθήσουν τον δρόμο του καλού αγώνα…ένα δρόμο στρωμένο με αρχές και ιδανικά και οράματα…

Και πιστεύω και εκτιμώ ότι σαν Ελλάδα πρέπει ν’ αλλάξουμε…κι είναι καιρός να αναθεωρήσουμε τα πράγματα… και να αρχίσουμε να μιλάμε με καλά παραδείγματα…με τον τίμιο τρόπο ζωής…με το σεβασμό στην προσπάθεια του διπλανού μας…έχοντας εμπιστοσύνη στην πολιτεία και τους θεσμούς της…

Κι ίδια η πολιτεία οφείλει να κτυπήσει τους ανέντιμους… και να διαπαιδαγωγήσει τους ηγήτορες των υπηρεσιών της με τις απαράβατες αρχές της αλήθεια και της δικαιοσύνης ,με τις αρχές της ισότητας και της ισοτιμίας των πολιτών, με την αξία του έντιμου προσωπικού αγώνα…

Κλείνω το αλφαβητάρι με δυσκολία, ελπίζοντας σε μια άλλη Ελλάδα…σε κρατικούς λειτουργούς με εντιμότητα…σε ανθρώπους που την εμπιστεύονται, και τέλος σε ηγέτες που με τη ζωή και το παράδειγμα τους ,με την απλότητα και τη στέρησή τους δείχνουν το δρόμο του αγώνα κι όχι των σκανδάλων…

Περί των σκανδάλων, λοιπόν, ο λόγος είναι ώρα για μια καινούργια αρχή…βάζοντας μπροστά, πολιτεία και πολίτες, σε θέση μάχης, την αλήθεια και τη δικαιοσύνη και τη βούληση…

Περί των φ ό ρ ω ν ο λόγος…

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός,ανάμεσα στο πλήθος των προφητειών που μας έδωσε,σε μια απ’ αυτές είπε και τα εξής : «Θάρθει καιρός που θα βάλουνε φόρους στις κότες και στα παράθυρα»…

Κι αλήθεια! Μ’ αυτά τα λεγόμενά του, τι ήθελε να μας πει ο Πατροκοσμάς…κι ακόμη, αυτός ο ειδικότερος τονισμός του στις λέξεις: «κότες και παράθυρα»…τι ακριβώς ήθελε να καταδείξει σε μας τους μετέπειτα…

Μια λέξη τα λέει όλα : «Αλλοπρόσαλλον»…αυτό προφήτεψε, θέλοντας με αυτό τον παραστατικό τρόπο να περιγράψει την κατάσταση που θα διαμορφωθεί σε κάποια χρονική στιγμή…κι ακόμη αυτούς που θα την δημιουργήσουν, εννοόντας καταφανώς την εξουσία…

Όμως, ας εξετάσουμε τι σημαίνει η λέξη φόρος…Ανοίγω το λεξικό μου και διαβάζω : «Είναι η καταβολή χρημάτων προς το κράτος από τους υπηκόους του»,τουτέστιν, η πληρωμή θεσμοθετημένης υποχρεώσεως ,αυτό που σε γενικές γραμμές αναλογεί στον καθένα μας, μια διαδικασία αναγκαία για το κοινόν όφελος…

Πληρώνουν, λοιπόν, οι πολίτες στο Κράτος…πληρώνουν δασμούς…πληρώνουν δόσεις। πληρώνουν καθυστερήσεις, πληρώνουν προσαυξήσεις και επιτόκια…πληρώνουν λίγο πριν τις εκλογές…πληρώνουν στη συνέχεια…πληρώνουν στο ένα γραφείο…πληρώνουν στο άλλο…πληρώνουν για το καλό τους…

Και για να πούμε την αλήθεια। έτσι πρέπει…και γι αυτό το λόγο στρώνουμε χαλί για να πατήσει το κράτος, γιατί λέμε… και το πιστεύουμε, αφού όλα αυτά είναι για την ευημερία και την καλυτέρευση της ζωής μας, αξίζει η προσπάθειά του και οι φόροι, κατά συνέπειαν, είναι αναγκαίοι, αλλά και απαραίτητοι…

Βέβαια, μέχρι τώρα। όλα τα παραπάνω τα έκανε και τα ζητούσε το κράτος…και το όνομά του το γνώριζαν οι πολίτες…και είχαν μάθει τα νάζια και τα καπρίτσια του …και κανόνιζαν την πορεία τους…κι έφτιαχναν τα λογιστικά τους… κι έκοβαν απ’ εδώ…και τραβούσαν το χαλινάρι απ’ εκεί…και αθροίζανε κι έβγαζαν τα συμπεράσματά τους κι έλεγαν : «βγαίνουμε…Δόξα σοι ο Θεός…καλά πηγαίνουμε …θα μας μείνουν και μερικά για τις δύσκολες μέρες»…

Τώρα, όμως, δεν ξέρεις από που πρέπει ν’ αρχίσεις και που να τελειώσεις…,γιατί, μέσα στο κράτος γεννήθηκαν πολλά «ομοιώματά του»…κι αυτά έμαθαν καλά το μάθημά τους…κι άρχισαν να μιλούν εξουσιαστικά στους πολίτες και να ζητούν ακόμη και περισσότερα…πάντα για το «καλό» τους …κι έγιναν επαγγελματίες…με τα επιτόκια τους, με τις προσαυξήσεις τους…με τα εντάλματα…με τα πρόστιμα…με τα δικαστήρια…

Φόροι, λοιπόν ,πολλαπλοί φόροι για το καθετί…γι αυτό που κερδίζεις…γι αυτό που πουλάς…γι αυτό που αγοράζεις…γι αυτό που αποταμιεύεις…φόροι για το αυτοκίνητό σου, για τη βενζίνη και το πετρέλαιο…φόροι για το παρκάρισμά του…φόροι για τα διόδιά του…φόροι για το φαγητό σου…για το νερό, για το τηλέφωνο…για το ηλεκτρικό ρεύμα…φόροι και πάλι φόροι… για τα χωράφια και τα σπίτια…φόροι για τα αιτήματά σου…φόροι για την αρρώστειά σου…φόροι για το θάνατό σου…και ίσως,λίαν προσεχώς, και για το γεγονός ότι «ζεις και υπάρχεις»…

Φόρων συνέχεια στην Ελληνική σκηνή…φόρων συνέχεια για όλους και για όλα…για τις «κότες και τα παράθυρα»…για το «καλό μας και το καλό» του πολίτη…για να φτιάξουν νοσοκομεία λένε…και έργα…και δρόμους και για να καλλωπίσουν τις πόλεις…και για να μιλάνε στις τηλεοράσεις… κι ακόμη για να φροντίσουν για την ασφάλεια μας… κι ακόμη για τα παιδιά και τα εγγόνια μας, τις «μελλοντικές γενιές»,όπως λένε…

Και στριμώχνεται ο άμοιρος ο πολίτης και αγκομαχεί ο «μικρομεσαίος» και εκλιπαρεί ο συνταξιούχος και παρακαλεί ο αγρότης και φωνάζουν όλοι μαζί «έλεος»…και συνιστούν στους ηγέτες για ανθρώπινη αντιμετώπιση και σύνεση και μέτρο…

Όμως ,το κράτος δε βλέπει, ούτε ακούει…κι ακόμη δεν έχει όνομα κι είναι απρόσωπο σου λένε…κι αν διαμαρτυρηθείς…αν τολμήσεις, βέβαια, σε κοιτούν από ψηλά σαν μυρμηγκάκι και σου λένε ψυχρά και κυνικά: «Κύριε, είσαι ασυνεπής στις υποχρεώσεις σου και δε δικαιούσαι να μιλάς»…

Αλήθεια, έτσι είναι τα πράγματα ή μήπως είμαστε πολύ υπερβολικοί και αδικούμε και νόμους και ηγέτες και τα επιτελεία τους…Καλά, ας κάνουμε την αυτοκριτική μας…όλοι μας…και πρώτα αυτοί που ζουν στη βιοπάλη και στην αβεβαιότητα και στη στέρηση και στη μοναξιά…κι ας μιλήσουμε καθαρά και ξάστερα…

Αρχίζουμε, λοιπόν, από τον εαυτό μας και λέμε είμαστε εντάξει…είμαστε συνεπείς…κάνουμε αυτό που πρέπει απέναντι στην πολιτεία; Ειλικρινά, ότι και να πω θα είναι καθαρά υποκειμενικό…και θα είναι σκληρό και αόριστο να γενικεύσουμε και να απαξιώσουμε τους πάντες…λέγοντας, ότι όλοι δεν είμαστε σωστοί…κι ακόμη πιο υποκριτικό ότι είμαστε συνεπείς απέναντι στις υποχρεώσεις μας…

Όμως, αυτό που ξέρουμε είναι ότι ο «ταλαίπωρος» ο Έλληνας προσπαθεί… και θέλει να είναι συνεπής, άσχετα αν η γενικότερη φιλοσοφία των κρατούντων απέναντί του θέλουν να τον βλέπουν παράνομο και πονηρό και ραδιούργο…

Αυτός ο Έλληνας, που το κράτος σπάνια τον εμπιστεύεται, ο πάντοτε «ύποπτος»…παλεύει για τον «επιούσιον» και αγωνίζεται και ψάχνει…και στερείται…και μετρά…και τα βάζει απ’ εδώ…και τα βάζει απ’ εκεί…κι ενώ λέει, επιτέλους ,μπήκανε σε μια σειρά…ξαφνικά…κι άλλοι φόροι…κι άλλες αυξήσεις…κι άλλα έξοδα για το κράτος…

Και τότε οργίζεται και φωνάζει…και χάνει την εμπιστοσύνη του απέναντι σε νόμους και θεσμούς…και μέσα του γιγαντώνεται η αγανάκτηση και η απελπισία για το «αλλοπρόσαλλον»…γι αυτά που κατατυρρανούν τη ζωή του…και χάνει τον προσανατολισμό του…και γεμίζει η καρδιά του με αμφιβολία και φόβο και αβεβαιότητα…

Αυτή είναι η πραγματικότητα…έτσι έχει διαμορφωθεί στις καρδιές και το μυαλό των υπευθύνων η όλη διαδικασία περί τα φορολογικά, λες και είναι επαγγελματίας το κράτος και σκοπός του είναι να διαλύσει και να αφανίσει τον άνθρωπο…κι όχι να τον βοηθήσει… ή να τον συνδράμει στις δύσκολες στιγμές του…

Βάλτε, λοιπόν ,τα πράγματα κάτω …εσείς που ,ξαφνικά ,ξεχάσατε ότι ο άνθρωπος βρίσκεται στη γη κι όχι στον ουρανό…κι ας ξεφύγετε λίγο από το γραφείο σας, κύριε Υπουργέ…και ψηλαφίστε τα προβλήματα της καθημερινότητάς του…και νιώστε την αλήθεια και την πραγματικότητα…αυτήν, που εδώ και τόσα χρόνια βιώνουν οι Ελληνες, αυτοί οι ταλαίπωροι υπήκοοι…

Και φτιάξτε κι εδώ μια λίστα… έτσι, όπως γίνεται εκεί που το κράτος πρωτοστατεί, όταν θέλει να περικόψει από τους αδύναμους…και καταγράψτε το «δούναι» του Έλληνα…έτσι, έστω επιγραμματικά…και αθροίστε…και αφαιρέστε…και μετά πέστε την αλήθεια στον κόσμο…

Κι ακόμη, αναθεωρήστε τα εκβιαστικά μέτρα …κι αλλάξτε τις ημιπαράνομες μεθόδους του κλεισίματος των βιβλίων…και πετάξτε στα καλάθια των αχρήστων τις τακτικές : «ή ελέγχεσαι ή πληρώνεις»…νοοτροπίες ,που θυμίζουν τις εποχές που κυριαρχούσε το «χαράτσι»…

Και κάτι ακόμη, πέστε μας…αλήθεια, εσείς που παίρνετε τις αποφάσεις περί τα φορολογικά…σας ερωτώ, έχετε πεινάσει ποτέ…κι έχετε κρυώσει…κι έχετε νιώσει τη δυστυχία να γίνεται σύντροφος στη ζωή σας…αλήθεια ,πέστε μου τις απόψεις σας…έτσι, για να τις ακούσω μόνο…αν θέλετε, βέβαια…

Από το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας, οι ηγέτες νομοθετούν…βλέποντας τον άνθρωπο από τη γη προς τον ουρανό…

Αναζητώντας την αυτοκριτική…

Αρχίζουμε ,έτσι, ψάχνοντας στα στενά δρομάκια του νου και της καρδιάς και ξεσκαλίζουμε μέσα στο χρόνο και ξεσκεπάζουμε τα «άπωτα» και τα ζυγίζουμε και τα συγκρίνουμε…και βάζουμε απέναντί μας το «πρέπον» και το «πιστεύω» μας και αναμένουμε…

Και αντικειμενικά, δίχως ιδιοτέλεια, δίχως ντροπές και υστεροβουλίες κάνουμε τον έλεγχο και τον απολογισμό μας και βγάζουμε συμπεράσματα, θετικά ή αρνητικά, για τις πράξεις και τις παραλείψεις μας και τα περνάμε όλα από το κόσκινο και τα μετράμε …και τα ζυγίζουμε…και συγκρίνουμε…

Και μιλάμε πολύ καθαρά στον εαυτό μας και τον ρωτάμε αν φταίξαμε και πότε…και πού… και πόσο… κι ακόμη αν βλάψαμε… κι αν αδικήσαμε και ποιους…κι αν φανήκαμε αδιάφοροι και αμελείς και σκληροί απέναντι στον «άλλον» και στον εχθρό μας και στον «ξένο» και τον ασήμαντο του κόσμου…

Αυτή η αναζήτηση στα ενδότερα του εαυτού μας και ευρύτερα στα άδυτα του κάθε φορέα της εξουσίας, αναδεικνύει στο προσκήνιο πιότερο τα «μείον» και τις «παραλείψεις» και τα «λάθη» και τα ορθώνει ενώπιον μας για τον περαιτέρω έλεγχο…

Η διαδικασία αυτή της αναζήτησης…αυτή η ενδοσκόπηση της καρδιάς λέγεται, για όσους τη θυμούνται, «αυτοκριτική» και παραπέρα έλεγχος και αντιπαράθεση και διάλογος και ξεκαθάρισμα «λογαριασμών» και «ενώπιος ενωπίω»…

Έλεγχος, λοιπόν ,αυτοέλεγχος των πράξεων και των παραλείψεων μας και κρίσις…έτσι, όπως διαβάζουμε στο λεξικό, αυτή την 3η χιλιετία…στο αλφαβητάρι της καρδιάς και της συνείδησης…για να μάθουμε τα «καθέκαστα»…

Κι αυτή η αναζήτηση της αυτοκριτικής είναι το ψάξιμο και η φανέρωση της αλήθειας …και το ζύγι και το μέτρημα των «συν και των πλην»…είναι η ανάδυση στην επιφάνεια και η επαναφορά στο προσκήνιο των κρύφιων έργων και των παραλείψεων…είναι το ξέπλυμα και το καθάρισμα του αγρού του νου και της καρδιάς και του σώματος…είναι ο σκληρός απολογισμός των λαθών…είναι η φανέρωση της κυνικότητα και της σκληρότητας απέναντι στους «άλλους»…

Έτσι είναι η αυτοκριτική, σαν τη νύχτα…αλλά και σαν το πρωινό φως…έτσι όπως μπορεί να φωτίσει και να ξαναγεννήσει τον άνθρωπο και τον ηγέτη…έτσι σαν την πανέμορφη Άνοιξη…σαν την αλήθεια…σαν το γέλιο των μικρών παιδιών…σαν τα άδολα μάτια τους…έτσι σαν τη χαρά του έρωτα και της αγάπης…έτσι σαν τον ήλιο και το φως των αστεριών…

Αναζητώντας, λοιπόν, την αυτοκριτική…ίσως, τώρα που φαίνεται να μας έχει εγκαταλείψει…αρχίζω να περιπλανιέμαι και ψάχνω με περίσσια ανησυχία τις σελίδες των χρόνων της 3ης χιλιετίας…και τις εξετάζω με λεπτομέρεια…και ξεχωρίζω και φέρνω στην επιφάνεια όλα…τα «πραχθέντα και τα λεχθέντα» κι ακόμη τα εύκολα «ναι» και τα χωρίς περίσκεψη «όχι»…

Και προχωρώ λίγο πιο πέρα την περιπλάνησή μου και ψάχνω με ευθύτητα και σύνεση για τα κοινωνικά προβλήματα…και προσπαθώ να μάθω τα γιατί των λαθών…και τα θέτω απέναντι από τους ηγέτες …και τους καλώ να μιλήσουν…και να δώσουν εξηγήσεις…και να απολογηθούν …και να ξαναβρούν τη λέξη «αυτοκριτική» και να της δώσουν ζωή και να τη ξυπνήσουν… και μια νύχτα…εκεί στην κάμαρα τους…εντελώς μόνοι τους…να κάνουν διάλογο μαζί της…και να την ακούσουν πιότερο…

Και …αν θέλουν να δουν την πραγματικότητα… ας φτιάξουν και το δικαστήριο…τώρα …αυτή την εποχή ,που η αλλοτρίωση του ανθρώπου γίνεται «μόδα»…κι ας βάλουν και δικαστές τη συνείδηση και την αλήθεια …κι ας μιλήσουν…ας μας πουν κάτι…έστω τον αγώνα τους για τα ναρκωτικά…και την πάλη τους για τους χιλιάδες νεκρούς από τα τροχαία ατυχήματα…και για τους αναπήρους…και για τους εγκαταλελειμμένους γέροντες…και τους αστέγους…και τους φτωχούς…και τους τσιγγάνους…

Το δικαστήριο της αυτοκριτικής, λοιπόν, για να θυμηθούν οι ηγέτες της εξουσίας τον αδύναμο και τον ασήμαντο άνθρωπο…για να θυμηθούν τον φυλακισμένο…για να μάθουν να λένε την αλήθεια στο λαό…για γίνουν ευθείς και ειλικρινείς απέναντί του…για να μπορέσουν να τον κατανοήσουν…για να εκτιμήσουν τον αγώνα και τα προβλήματά του…

Το δικαστήριο της αυτοκριτικής… για να γνωρίσουμε όλοι μας τον εαυτό μας…για να μάθουμε να κατανοούμε…για μπορέσουμε να γίνουμε χρήσιμοι…για να γίνουμε ταπεινοί…για να μάθουμε να δίνουμε κι όχι να ζητάμε…για να μπορούμε να γελάμε και να κλαίμε από χαρά…για να πονάμε για τον συνάνθρωπό μας …για να μπορούμε να κοιτάμε στα μάτια και φίλους και εχθρούς…

Αναζητώντας την αυτοκριτική…έτσι,।για να μάθουμε πιότερο τον εαυτό μας μέσα από τα λάθη μας…για να μπορέσουμε να αγκαλιάσουμε τον κόσμο…για να παλέψουμε για τον πολιτισμό…για να αγαπήσουμε τον συνάνθρωπο…

Η ώρα πέρασε…ακούω ένα σιγοψυθίρισμα…μάλλον είναι ο αέρας…είμαι βέβαιος ότι μιλάει με τον εαυτό του…κάτι λέει…τον ακούω να κλαίει…

Κλείνω το αλφαβητάρι…κλείνουν τα μάτια…αρχίζω να σκέπτομαι…

Τροχαία ατυχήματα : Και το κακό συνεχίζεται…

Σ’ αυτή τη χώρα το κακό έχει παραγίνει… και το θανατικό έγινε ένα με την καθημερινότητά μας… και αρχίσαμε να το μαθαίνουμε… και φαίνεται …σαν να μη θέλουμε να το χάσουμε… και βαλθήκαμε να το συντηρούμε…

Και σε κάθε μέρος της πατρίδας μας, σε κάθε δρόμο και δρομάκι…σε κάθε στενό…δεν είναι ψέμα…ο τροχαίος θάνατος καραδοκεί…κι εμείς …όλοι εμείς τον αγνοούμε επιδεικτικά…κι αυτός μας καλοπιάνει…και μας ωραιοποιεί την πορεία μας…κι ύστερα μας δείχνει τα δόντια του και μας περιπαίζει...

Και συλλογίζομαι είναι δυνατόν να συμβαίνει στην πραγματικότητα αυτή η κωμικοτραγωδία…κι όλοι μας, εσύ κι εγώ τι κάνουμε; Κι αλήθεια ,ως πότε θα κλείνουμε όλοι τα μάτια…και οι αρχές, τα υπουργεία κι οι Νομαρχίες κι η Αστυνομία τι κάνουν…

Ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας και ξεφυλλίζω με τρόμο τις σελίδες του και ψάχνω…και βρίσκω…και διαβάζω τα κατάστιχά του…κι αρχίζω να θλίβομαι…και να συνταράσσομαι από το μέγεθος της καταστροφής που γίνεται στον τόπο μας…

Και συναντώ ονόματα και νέους…και βλέπω πρόσωπα…και διαβάζω στα μάτια τους τα τεράστια γιατί…και τους ρωτώ να μου πουν και να μου εξηγήσουν…κι αυτοί με μια δυνατή φωνή μου λένε : « Φώναξε»…

Κι εγώ φωνάζω…και διαμαρτύρομαι…και προσπαθώ να ξυπνήσω όσους μπορώ…και προσπαθώ να τους υπενθυμίσω ότι το αυτοκίνητο και το μοτοποδήλατο κι η μοτοσικλέτα δεν είναι παιγνιδάκια…και μπορούν από εργαλεία προόδου να γίνουν εργαλεία θανάτου…

Και κτυπάμε το καμπανάκι στις αρχές...και επισημαίνουμε το μέγεθος του κινδύνου…και τον γράφουμε με αριθμούς…και περιμένουμε να ξυπνήσουν και να αλλάξουν πορεία και στρατηγική…και να κάνουν τομές…αλλά μάταια εκλιπαρούμε…

Και το κακό συνεχίζεται…και κοκκινίζουν οι δρόμοι από το αίμα των αδικοχαμένων ανθρώπων…και πάλι τίποτα…καμία κίνηση από τις αρχές…έτσι για να ξυπνήσει ο κόσμος…έστω για να συνειδητοποιήσει την σκληρή πραγματικότητα …

Και όλα τα θύματα των τροχαίων συνεχίζουν να μου μιλάνε …και με παρακινούν να μιλήσω και πάλι…να φωνάξουμε όλοι μαζί στο Ρέθυμνο και στην Κρήτη …να στείλουμε γράμματα στις αρχές…να ευαισθητοποιήσουμε τους πολίτες, γιατί το μέλλον διαγράφεται ζοφερό…

Κι είναι αλήθεια, φίλες και φίλοι μου, το μέλλον διαγράφεται πολύ ζοφερό …και κάθε φορά που χάνεται ένας άνθρωπος στην άσφαλτο …όλοι μας και πιότερο η πολιτεία πρέπει να αναλογίζεται τις ευθύνες της… για ότι μπορούσε να κάνει και δεν το έκανε…

Και είναι καιρό και η Αστυνομία ν΄αλλάξει φιλοσοφία δράσης…και στο εθνικό δίκτυο να αρχίζει να δηλώνει μέρα και νύχτα την παρουσία της…κάτι που δε γίνεται…και να δει τα πράγματα και κάπως διαφορετικά… και να σχεδιάσει δράσεις προς όφελος των πολιτών…γιατί μας είναι πολύ δύσκολο να την δικαιολογήσουμε…

Και οι υπεύθυνοι των Νομών, ας ταρακουνήσουν λίγο πιο πολύ το κέντρα λήψεων αποφάσεων των Αθηνών…για να φτιάξουν ,επιτέλους, την Τροχαία του Βόρειου οδικού άξονα, έστω, ας κάνουν αυτή την τομή…γιατί τα θύματα πληθαίνουν…και πάλι θα μας είναι πολύ δύσκολο να τους δικαιολογήσουμε για την « υπομονετική» απραξία τους…

Και οι Δήμοι ας δείξουν πραγματικό ενδιαφέρον για τους νέους…για τις νέες γενιές… κι ας τους δώσουν τα πρώτα εφόδια μάθησης, για να μπορέσουν να αποκτήσουν μια ουσιαστική κυκλοφοριακή αγωγή…γιατί ,τώρα ,την προσπάθεια των Δημοτικών αρχόντων τη βαθμολογούμε αρνητικά στην ίδρυση και λειτουργία κυκλοφοριακών πάρκων…κι αργότερα ,θα μας είναι πολύ δύσκολο να δικαιολογήσουμε την απραξία τους στον τομέα αυτό…

Κι οι κύριοι Υπουργοί Υπεχωδέ και συγκοινωνιών και Δημόσιας τάξης ας δουν και λίγο διαφορετικά τα πράγματα…και τους προσκαλούμε να οδηγήσουν στο Βόρειο οδικό άξονα…και να πάρουν χαρτί και μολύβι και να μετρήσου ν τα εικονοστάσια…κι αν θέλουν μπορούν να τα φωτογραφίσουν…κι ελπίζουμε ότι θα πάρουν τότε τις σωστές αποφάσεις…γιατί ,φοβόμαστε, ότι όσο περνάει ο χρόνος, είναι βέβαιον , δεν θα μπορέσουμε να τους δικαιολογήσουμε καθόλου…

Κι έρχομαι να μιλήσω στο τέλος στον οδηγό…το υποψήφιο θύμα…που πρέπει να καταλάβει ότι τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά…και χρειάζεται να κατανοήσει το μέγεθος των πολλαπλών κινδύνων…και να αλλάξει φιλοσοφία και στάση αντιμετώπισης απέναντι στο «πρόβλημα» που λέγεται «οδήγηση»…γιατί διαφορετικά…ίσως να είναι αργά για οποιαδήποτε κριτική μας…

Κλείνω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας και αποχαιρετώ τα αθώα θύματα…και βάζω μέσα στην καρδιά μου τις εκκλήσεις τους…κι αρχίζω να φωνάζω παντού…αρχίζω να φωνάζω…να φωνάζω…να φωνάζω…

Είμαι πολίτης…

Καθόμουν στην παραλία και έβλεπα τους ανθρώπους να κινιούνται πάνω-κάτω, φορτωμένοι ,καθένας με τα δικά του προβλήματα και τις αγωνίες του, με το άγχος της σύγχρονης επιβίωσης, με τα χρέη και τις αρρώστιες, με την αβεβαιότητα για το μέλλον, με την ακρίβεια και την ανεργία… και προσπαθούσα οριοθετήσω τις δυνάμεις του ανθρώπου μέσα στην καθημερινότητα…

Κι ενώ άνοιγα το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας ,για να ψάξω και να εξηγήσω τα καθέκαστα…με πλησίασε ένας φίλος και κάθισε κοντά μου κι αμέσως, με μια ματιά ,διαπίστωσα ότι ήταν πολύ στενοχωρημένος και λίγο αγριεμένος…

Και το γιατί, ακούστε το : Μου εξήγησε, λοιπόν, ότι για ένα θέμα του, ζήτησε πληροφορίες από μία υπηρεσία και η συμπεριφορά του υπαλλήλου, όπως λέει κι ο λαός, δεν ήταν αυτή που έπρεπε… Με άλλα λόγια εξεπλάγη, γιατί περίμενε, ως πολίτης, να έχει μια ευγενική και υπεύθυνη ενημέρωση…

Η συμπεριφορά του υπαλλήλου δεν ήταν αυτή που έπρεπε…κι αλήθεια πόσες φορές το έχουμε πει όλοι μας…κι ακόμη πόσες φορές το έχουμε διαπιστώσει στην σκληρή καθημερινότητα…

Καλέ μου, φίλε, μην εκπλήττεσαι, γιατί αυτό το φαινόμενο δεν είναι τωρινό… και πρέπει να ξέρεις ότι είναι ίδιον γνώρισμα του ανθρώπου και του Έλληνα που κερδίζει μια θέση εξουσίας, έστω και μικρή… κι αντί να τη διαχειριστεί με δικαιοσύνη και να δώσει στον κάθε πολίτη αυτό που του ανήκει…κι ακόμη να του συμπεριφερθεί με ευγένεια και υπευθυνότητα και καλοσύνη, ξεχνά… και σκληραίνει τη στάση του…και κάνει πως δε σ’ ακούει… και δε σε βλέπει…κι ακόμη ,σε επιπλήττει πολύ εύκολα...

Και μου λες… μα είμαι πολίτης…και θέλω δικαιοσύνη και καλή συμπεριφορά και ευγένεια…και ζητώ και παρακαλώ από τον κάθε υπάλληλο να με κατανοήσει…και να ακούσει το πρόβλημά μου …κι ακόμη να με βοηθήσει…

Έχεις δίκιο, φίλε μου, είσαι πολίτης, αλλά θέλω να σου τονίσω ότι οι άλλοι δεν το ξέρουν…και δεν τους ενδιαφέρει και πολύ…και οι περισσότεροι κοιτάζουν τον εαυτούλη τους…και η θέση που κατέχουν τους δίνει και δύναμη και εξουσία και κύρος και το «δικαίωμα»να σου μιλούν και άγρια…και αγενέστατα…και να ζητούν να γίνεις παράδειγμα μόνο εσύ…

Είμαι πολίτης μου λες…και οι πολιτικοί λένε ότι είσαι λαός…κυρίαρχος λαός…κι όμως, όταν πρέπει να σε υπολογίσουν…έστω να ζητήσουν τη γνώμη σου για σοβαρά θέματα που σε αφορούν…σ’ αυτή τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, τότε, με μια μονοκοντυλιά τα διαγράφουν όλα…

Είμαι πολίτης μου λες…και θλίβομαι και πικραίνομαι όταν με παραπετούν…και μου κάνουν το «βίο –αβίωτο»… και με κοροϊδεύουν…και δε σηκώνουν το κεφάλι ούτε να με κοιτάξουν…και με διατάσσουν με τις πομπώδεις διαταγές τους επί των υαλοπινάκων : « Μην πλησιάζετε στο ταμείο»… «Μην καπνίζετε»…»Μην χρησιμοποιείτε κινητό»…και βέβαια, όλα αυτά, για μένα, γιατί είμαι πολίτης…

Καλέ μου, φίλε ,αλήθεια, ξέχασες σε ποια χώρα ζεις…κι ακόμη, δεν το κατάλαβες ότι κάθε «καρέκλα» είναι και εξουσία…κι αν ζητάς το δίκιο και την κατανόηση, όπως μου λες, σημαίνει ότι αγνοείς την πραγματικότητα…και οι «κακοί»υπάλληλοι δεν ξέρουν από ευαισθησίες …και δεν έχουν τα οράματα σου για μια πατρίδα ισότητας και δικαιοσύνης …και λίγο τους ενδιαφέρει η καλή συμπεριφορά …και η ευγένεια…

Είμαι πολίτης ,μου λες…και προσπαθώ να μιλήσω στο τηλέφωνο με υπεύθυνους Υπηρεσιών και οργανισμών, αλλά μάταια…κι όταν ,μετά από μια Δαιδαλώδη περιπλάνηση στις γραμμές των τηλεφώνων, τελικά, τα καταφέρνω… απαξιούν να μου μιλήσουν …και νιώθω ότι ήδη τους κούρασα…και αντιλαμβάνομαι, ότι δεν έχουν καθόλου τη διάθεση να με ακούσουν…γιατί, αλήθεια σας λέω, γιατί είμαι πολίτης…

Είμαι πολίτης, μου λες…και τρέχω από γραφείο σε γραφείο…κι ανεβαίνω και κατεβαίνω σκάλες… και με εξυπηρετούν αμέσως όταν οφείλω…και με κτυπούν αλύπητα στο παραμικρό μου λάθος… και με κοιτούν καχύποπτα όταν λέω την αλήθεια… και μου υψώνουν τον τόνο της φωνής τους…και μου κλείνουν την πόρτα, έτσι, γιατί είμαι πολίτης…

Είμαι πολίτης…ένας φτωχός και άσημος άνθρωπος, δίχως λεφτά και μετοχές και οικόπεδα…και προσπαθώ να κερδίσω τον «επιούσιον»…και παλεύω…κι αγωνίζομαι ειρηνικά…και ζητώ αυτά που μου ανήκουν και μόνο… και ελπίζω ότι κάποτε ,οι μικροί της εξουσίας και οι μεγάλοι …ελπίζω να με νιώσουν…και να βάλουν στη θέση μου τον πατέρα τους και τη μάνα τους…κι ελπίζω…αλήθεια το εύχομαι, τότε να τους δώσουν ένα κάθισμα να καθίσουν…έτσι, για να ακούσουν το πρόβλημα τους…

Κλείνω το αλφαβητάρι, καλέ μου φίλε, και βάζω στο μυαλό και στην καρδιά μου όλους τους καλούς υπαλλήλους…που τιμούν τη θέση και την εξουσία που τους εκχώρησε η πολιτεία και χαιρόμαστε γι αυτούς…

Καλέ μου, φίλε, μου λες ότι είμαι πολίτης…κι εγώ σε προτρέπω να παλεύεις ειρηνικά γι αυτό…

Περί της σπατάλης ο λόγος…

Ανοίγω το λεξικό, το ξεφυλλίζω και πηγαίνω στο γράμμα «Σ» του Ελληνικού αλφαβήτου κι αφού περιτρέχω τις σελίδες σταματώ στη λέξη «Σπατάλη»,την υπογραμμίζω…και διαβάζω : «Είναι η υπερβολή ,η αλλόγιστη και άσκοπη δαπάνη…κι ακόμη η ανωφελής χρήση»।।

Σπατάλη, λοιπόν, μια λέξη υπερβολής…μια διαδικασία απεριόριστης και άσκοπης κατανάλωσης, μια πορεία για ικανοποίηση των αισθήσεων και της εγωπάθειάς μας…κάτι το ανικανοποίητο των οφθαλμών και της σκέψης, μια πράξη δίχως φειδώ και σύνεση ,δίχως ολιγάρκεια ,δίχως σεβασμό για τα μετέπειτα, δίχως μέτρο…

Είναι η χωρίς λόγο και σκοπό δαπάνη ,η κατάχρηση του αναγκαίου, η ματαιοδοξία στην απόλαυση ,η γεννήτρια των παθών ,ο οδηγός της υπερκατανάλωσης…κι ακόμη ,η μητέρα της ασπλαχνίας και της σκληρότητας και της αδιαφορίας για τον συνάνθρωπο…

Σπατάλης φαινόμενο, έτσι για να γεμίσουμε την άδεια καρδιά μας, για το «Θεαθήναι» του «Εγώ»…για να επιδείξουμε τη δύναμή μας, για να αγοράσουμε και να τα πετάξουμε στη συνέχεια στα άχρηστα…για να φάμε και να πιούμε …για να σκορπίσουμε…για να ξεπεράσουμε τα όρια…

Κι αυτό το φαινόμενο, την 3η χιλιετία, φαίνεται ότι καθιερώθηκε σαν μεγαλομοντέρνα «αρχή»,ένα είδος προηγμένου πολιτισμού…κάτι το απαραίτητο της ζωής μας, κάτι το αναγκαίο στις καινούργιες απαιτήσεις των καιρών, όπως οι περισσότεροι συνηθίζουν να λένε, σαν επιχείρημα, για τις δυσκολίες τις ζωής…

Κι αντικατέστησε την έννοια της «αποταμίευσης» και την έβαλε στο χρονοντούλαπο για μουσειακή χρήση και ξεχάστηκαν και οι συμβουλές των μεγαλύτερων και των μορφωμένων… και οι εκθέσεις ιδεών στο σχολείο και οι έπαινοι και τα βραβεία…και τα ρητά και τα αποφθέγματα και οι παροιμίες της περασμένης χιλιετίας…είναι αλήθεια! χάθηκαν…γιατί ,η ακόρεστη σπατάλη τ’ έσβησε κι από τη μνήμη κι από τον πολιτισμό μας…

Και μάθαμε στα παιδιά μας να σκορπούν και τους αποστερήσαμε τη δυνατότητα να γνωρίσουν για το «πρέπον» και δεν τους μιλήσαμε…ούτε τα συμβουλεύσαμε για το μέτρο… γιατί είπαμε, αφού εμείς τα στερηθήκαμε, ας τα δώσουμε όλα…και τα δώσαμε…

Και οι μεγάλοι και τα κόμματα και οι συνδικαλιστές, αντί να μιλήσουν στον κόσμο με τη γλώσσα της αλήθειας…φρόντισαν με ετικέτες και συνθήματα να πριονίσουν τα θεμέλια της σύνεσης και τον πλάνεψαν και τον παγίδεψαν…και χρησιμοποίησαν έντεχνα τη λέξη της «λιτότητας» για να απαξιώσουν το μέτρο…

Και δίδαξαν ,σε «πανεπιστημιακό επίπεδο» τη σπατάλη και το «φάε, πίε και ευφραίνου» και καλλιέργησαν «Ευρωπαϊκά» το δέντρο της και τη διαφήμισαν…και ωραιοποίησαν τη μελλοντική φθορά και μπόλιασαν τους νέους με όλα τα κακά του «ναρκισσισμού» και της ωραιοπάθειας…

Για τη σπατάλη, λοιπόν, ο λόγος, τώρα ,την 3η χιλιετία της «νέας τάξης των πραγμάτων»,όπως λένε οι ματαιόδοξοι οπαδοί της παγκοσμιοποίησης, για το όλο και περισσότερα…για να αυξήσουμε τα ακόρεστα πάθη μας, για την ευτυχία μας…μόνο για μας…γιατί έτσι πρέπει, γιατί το «δικαιούμαστε» λένε , σ’ αυτή τη ζωή…

Δικαιώματα κατανάλωσης…απαιτήσεις για περισσότερα φαγητά, για περισσότερα μπιχλιμπίδια…περισσότερα ταξίδια, ρούχα, χρυσά, ποτά, αυτοκίνητα, περισσότερες αλλαγές σε όλα…σε συντρόφους…σε φίλους, σε συνήθειες, έτσι, γιατί το επιζητεί η εποχή μας, έτσι, γιατί ,σκόπιμα, κάποιοι μας πέρασαν σ’ αυτή την πλευρά, σ’ αυτή την περίτεχνη αιχμαλωσία μας…

Πάρτε…πάρτε…πάρτε άφθονο χρήμα, έτσι λένε, πάρτε για να ξοδέψετε…για να σπαταλήσετε, δεν πειράζει…πάρτε για να ξεφύγετε απ’ την καθημερινότητα, γιατί «σήμερα είμαστε κι αύριο δεν είμαστε»,πάρτε για τις διακοπές σας…πάρτε για να αγοράσετε κι αυτό…και τούτο…κι εκείνο…πάρτε γρήγορα για να προλάβετε…τρέξτε…όλες οι προσφορές της σπατάλης μέχρι το τέλος του μήνα…

Μάθαμε, όπως φαίνεται καλά το μάθημά μας και ξεχάσαμε τι σημαίνει «χαλινάρι» και ολιγάρκεια και αποταμίευση και μέτρο…κι όλα αυτά σβήστηκαν μεμιάς κι έμειναν στο βάθος του μυαλού μας σαν μικρές εικόνες ανάμνησης μιας άλλης εποχής…μιας εποχής, που οι άνθρωποί της έκαναν αγώνα για να σταθούν και να φτιάξουν…

Κι ενώ αυτά συμβαίνουν στη «θεατρική σκηνή» του κόσμου, από την άλλη πλευρά, κάποιοι άλλοι ,αναζητούν με αγωνία τα περισσεύματα και τα «ψυχία» της σπατάλης και αγχώνονται και ανησυχούν και κλαίνε για τα παιδιά τους…και παλεύουν για τον «επιούσιον» και μετρούν και ξαναμετρούν και υπολογίζουν και ζυγίζουν…

Είναι οι άνθρωποι του μόχθου…οι άνθρωποι που ονομάστηκαν «φτωχοί»,αυτοί που γεννήθηκαν και «έφυγαν» με πόνο και με στέρηση, μαύροι ή λευκοί ,Ασιάτες ή Αφρικανοί, τσιγγάνοι, πάροικοι του κόσμου…άνθρωποι, δίχως ανέσεις, δίχως ψωμί και νερό και γάλα…δίχως παιγνίδι ,δίχως ζεστασιά και θαλπωρή, δίχως περίθαλψη…άνθρωποι, εικόνες πόνου κι απόγνωσης και εγκατάλειψης…πίνακες ζωγραφικής για τη συνείδησή μας…

Η μια πλευρά και η άλλη, ο δρόμος της σπατάλης…και ο δρόμος της στέρησης…η ασυδοσία της χρήσης και η αδυναμία της απόκτησης, η αφθονία των περισσευμάτων και τα «ψυχία»,η υπερβολή και η στέρηση κι ακόμη, η υπεροψία και η ταπείνωση, το γέλιο και το κλάμα…τα χαρούμενα παιδικά μάτια και εκείνα τα γιομάτα θλίψη και πόνο…

Έτσι είναι τα πράγματα στο αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας, ένας κόσμος μεγάλων αντιθέσεων…που γαλουχήθηκε με βάση τα οικονομικά πρότυπα, που ο ένας μαθαίνει τον άλλο να σκορπάει…που η κοινωνία ανέχεται, γιατί είναι ανίσχυρη…που η πολιτεία παρασύρεται …και ακολουθεί και δε διδάσκει… και παρακολουθεί , μοιρολατρικά, τα συμβαίνοντα , δίχως ν’ αντισκέκεται ,δίχως να ορθώνει ανάστημα… ένας κόσμος αιχμάλωτος των διαφημίσεων της άσκοπης κατανάλωσης…

Και το ερώτημά μας ,απέναντι σ’ αυτό το φαινόμενο της σπάταλης «διδασκαλίας» είναι : «Μπορούμε ν’ αλλάξουμε»…και υπάρχει τρόπος να επανέλθουμε σε δρόμους περίσκεψης και σωφροσύνης…

Αλήθεια! Είναι η ώρα να σιωπήσουμε… και να μιλήσουμε λίγο με τον εαυτό μας, με ειλικρίνεια…και να κοιτάξουμε λίγο βαθύτερα τον άνθρωπο…αυτό τον στερημένο και χωρίς περίσσια δικαιώματα συνάνθρωπό μας…και λίγο πιο πέρα στις χώρες της πείνας και της φτώχειας…και στις σκηνές των τσιγγάνων…και στα φτωχόσπιστα…και στα μέρη της μοναξιάς των γερόντων…και στα νοσοκομεία …σε κάθε γωνιά που περιτριγυρνά η δυστυχία…τότε, ίσως τότε ελευθερωθεί και η σκέψη και η καρδιά μας…

Από το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας, ίσως μάθαμε κάτι… το ελπίζουμε...

Το παιδί και ο Γύπας…


Έβλεπα για αρκετή ώρα τη φωτογραφία… κι από το μυαλό μου περνούσαν σκέψεις και σκέψεις, ανάμικτα συναισθήματα οργής και πικρίας, έντονη αγανάκτηση, πολλά γιατί…πόνος για το κατάντημά μας, για την απανθρωπιά μας και την έλλειψη κατανόησης και συμπαράστασης για τον άνθρωπο…

Και ήταν μια φωτογραφία μόνο…μια μικρή φωτογραφία, με ένα μικρό κοριτσάκι κάτω στο ξερό χώμα…ένα μαύρο παιδί…λίγων χρόνων, αδύνατο, ταλαιπωρημένο, σαν τη γη της Αφρικής και του Σουδάν…και είχε σκυμμένο το κεφαλάκι του και προσπαθούσε να σύρει τα βήματά του ,να φτάσει στην άκρη της ελπίδας του…εκεί που θα έβρισκε ένα μικρό κομμάτι ψωμί…μόνο γι αυτό…

Και λίγο πιο πίσω είδα την άλλη αγριότητα…είδα την ψυχρότητα και τη σκληρότητα σ’ όλο το μεγαλείο της, αυτό το παγωμένο βλέμμα ,που καθημερινά ζούμε όλοι μας όταν ψυχραίνεται η αγάπη των ανθρώπων…ένα βλέμμα κυνικό και οξύ, έτοιμο να σε διαλύσει και να σ’ αφανίσει ,να πέσει επάνω στον αδύναμο και να τον κατασπαράξει…

Είδα, λοιπόν, τον Γύπα να στέκεται ψυχρός πίσω από το μικρό κοριτσάκι και να αναμένει… για να κερδίσει από την πτώση του μικρού…να το κατασπαράξει…για να πάρει μόνο… αδιαφορώντας για την κακουχία και την αδυναμία του, για τη δυστυχία και την ανέχειά του…και περίμενε….καθώς, το μικρό κοριτσάκι του κόσμου του Σουδάν ,το δίχως όνομα, προχωρούσε κάτω από τον καυτό ήλιο, αργά-αργά, κοιτάζοντας την ξερή γη…

Κι ο ήλιος άρχισε να μεσουρανεί…κι ο κόσμος συνέχιζε την πορεία του…και το μικρό της Αφρικής έσκαβε το χώμα και τις πέτρες ,προσπαθώντας να φτάσει… κι ο Γύπας περίμενε στο προσκήνιο… και ήρθε η στιγμή που ο Κέβιν Κάρτερ, ο Νοτιοαφρικανός φωτορεπόρτερ, μ’ ένα «κλικ» στη μηχανή του ζωγράφισε το πρόσωπο της κοινωνίας μας… κι αργότερα το 1994 οι «καλοί» τον βράβευσαν με το βραβείο Πούλιτζερ… και το όνομά του ανέβηκε στην κορυφή…

Έκλεισα τα μάτια μου για να ξεχάσω για λίγο… όμως η σκέψη μου δεν μπορούσε να ξεφύγει από το παιδί και το Γύπα…και τα μάτια μου ,χωρίς να το θέλω ,άρχισαν να τρέχουν δίχως σταματημό…κι η καρδιά μου άρχισε να προβάλει εικόνες με πολλά γιατί…κι έβγαζε ερωτήματα και ζητούσε απαντήσεις…κι έκανε συγκρίσεις…και μιλούσε με το Θεό…και ξαναγύριζε στη φωτογραφία…

Άρχισα να ξεφυλλίζω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας κι αναζητούσα μέσα από τις σελίδες του χρόνου ένα γιατί, έστω ένα μόνο…κι ήθελα μια απάντηση, έστω μία μόνο…για δικαιολογήσω… έστω για να εξηγήσω το κατάντημά μας…αυτό το αποκορύφωμα της σκληρότητας και της απάθειάς μας απέναντι στον συνάνθρωπό μας…

Κι συνέχισα να προσπαθώ και να επιμένω, έχοντας στα εσώβαθα της καρδιάς μου το παιδί της Αφρικής και το Γύπα…κι έψαχνα για μια λέξη…μια μικρή λεξούλα δικαιολογίας για όλους μας ,έστω με πέντε γράμματα ,σαν το παιδί του κόσμου του Σουδάν…που το βλέπω ακόμα να προχωρά…μόνο του, δίχως το απαλό χέρι της μάνας …να αγωνίζεται για να φτάσει για λίγα ψίχουλα…λίγο γάλα…λίγο ψωμί…για ένα χαμόγελο, για λίγη στοργή…

Και στο διάβα μου, σ΄αυτή την περιπλάνηση της καρδιάς μου μέσα στο αλφαβητάρι, συνάντησα λέξεις υπεροψίας και αδιαφορίας… λέξεις σκληρότητας, λέξεις κυνικότητας, λέξεις πολλές ,για το «εγώ και την εξουσία και τον πλούτο», λόγια ψευτιάς και υποκρισίας…

Κι είδα εικόνες σπατάλης και πρόσωπα αλαζονικά…και στην αντίπερα όχθη σκυμμένα κεφάλια μέχρι τη γη…και φτωχούς και πεινασμένους …και μανάδες με στερεμένο το δάκρυ…και κατατρεγμένους…και δυστυχείς…και λαβωμένους των πολέμων…και μικρούς …και γέροντες και γερόντισσες…και παιδιά δίχως πόδια και χέρια…και καμένα κορμάκια από τις «έξυπνες βόμβες» που σκόρπισαν οι «Γύπες» του πλανήτη…

Κι άκουσα κλάματα και βογκητά…και κραυγές οδύνης…και φωνές απελπισίας και κοπετούς…κι είδα ρακένδυτους και δυστυχείς να ψελλίζουν ταπεινά για λίγη βοήθεια…για λίγη τροφή και στέγη…για ένα ανθρώπινο αγκάλιασμα…για μια λέξη συμπόνιας και συμπαράστασης…για μια σταγόνα στοργής…

Και η παράσταση του παραλόγου συνεχιζόταν στα σαλόνια των ισχυρών και των πλουσίων του κόσμου και δεν έβλεπαν, ούτε άκουγαν…και γλεντούσαν και προγραμμάτιζαν…και έφτιαχναν το « δικό» τους κόσμο…κι έτρωγαν τα πλουσιοπάροχα φαγητά τους…και καμάρωναν για τις συλλογές και τις αντίκες τους…και θεοποιούσαν τη σπατάλη …και προέβαλαν την ασπλαχνία τους σαν κύρος και δύναμη…κι όλο ζητούσαν το παραπάνω για το εαυτό τους…

Φίλοι μου, λέγεται, ότι ο Θεός κατέστρεψε τα Σόδομα και τα Γόμορρα όχι τόσο για την πορνεία και τη σκληρότητά τους, όσο για το μέγεθος της σπατάλης και της ασπλαχνίας τους… δυο λέξεις που θα κρίνουν τους «Γύπες» της κάθε εποχής και πιότερο της δικής μας…αυτής της κοινωνίας που τρελάθηκε από την αφθονία των αγαθών και οχυρώθηκε μόνο στον «εαυτό»της ,ξεχνώντας την έννοια και το πραγματικό νόημα της αγάπης για τον άνθρωπο…

Αλήθεια, αυτή τη λέξη φύτεψε στην καρδιά μου το ακούραστο αλφαβητάρι…μια λέξη γνωστή σε κάθε παιδί του κόσμου … κίτρινο, μαύρο ή μελαψό…που το χαμόγελο και το κλάμα τους ανθίζουν αγάπη…που στα όνειρά τους ζητούν αγάπη…που θέλουν να παίξουν και να τρέξουν ξέγνοιαστα…να γράψουν και να ζωγραφίσουν…να τραγουδήσουν…να φωνάξουν…να νιώσουν το χάδι της μάνας και του πατέρα στο πρόσωπό τους…ν’ ακούσουν μικρές ιστορίες και παραμύθια…

Αγάπη, λοιπόν, για να εξαφανιστούν οι «Γύπες, που καιροφυλακτούν για να κατασπαράξουν τον άνθρωπο…αγάπη για να γλυκάνει η καρδιά των «μεγάλων» και να μπορέσουν να πλησιάσουν τον συνάνθρωπο τους…αγάπη για να σταματήσει η φτώχεια και η δυστυχία…αγάπη για να σταματήσουν οι πόλεμοι…για να ειρηνέψουν οι καρδιές των ηγετών και των Εθνών…αγάπη για να διαλυθεί το σκοτάδι…αγάπη για να γίνουμε σαν τα μικρά παιδιά…

Το «κλικ»της φωτογραφικής μηχανής ακούστηκε και ο Κέβιν Κάρτερ έτρεξε να αναγγείλει το «πρωτόγνωρο»γεγονός στο συνάδελφό του Γιοάο Σίλβα…κι αλήθεια, αυτή η φωτογραφία ήταν η αρχή…μια στιγμή της ύστατης παιδικής τραγωδίας που συντάραξε και προκάλεσε «σοκ» σ’ όλο τον κόσμο …

Όμως, φίλοι μου, σιγά-σιγά ξεχάστηκε κι αυτό…αφού η αγάπη δεν μπόρεσε να σταθεί για πολύ χρόνο στις καρδιές των ανθρώπων και πιότερο των «ισχυρών»…αυτών που παίρνουν τις αποφάσεις …και τα βάσανα…η πείνα…η φτώχεια…οι πόλεμοι …και η δυστυχία συνεχίζονται…και ο Γύπας παραμονεύει…

Και ο Κέβιν Κάρτερ τι έγινε τελικά…Ειλικρινά, προσευχόμαστε να τον σπλαχνιστεί και να τον αναπαύσει ο Θεός, γιατί ,τρεις μήνες μετά τη βράβευση του με το βραβείο Πούλιτζερ, έδωσε τέλος στη ζωή του ,αφού δεν μπορούσε ν’ αντέξει τις φωνές της συνείδησής του …

Στο ημερολόγιο του, μεταξύ των άλλων έγραφε : « Αγαπητέ Θεέ, υπόσχομαι ότι δεν θα πετάξω πια άλλο φαγητό στα σκουπίδια, όσο άνοστο και αν είναι. Προσεύχομαι, ότι θα προστατεύσεις την ψυχή αυτού του παιδιού…»

Κλείνω το αλφαβητάρι και γράφω τη λέξη Αγάπη μέσα στην καρδιά μου…και φωνάζω και προσκαλώ όλα τα παιδιά του κόσμου…και στήνουμε χορό…και τραγουδάμε…και στέλνουμε τα τραγούδια μας στο Σουδάν για το μικρό κορίτσι , για τον Κέβιν Κάρτερ, για όλα τα παιδιά της Αφρικής…


Ευχαριστώ τον Πατέρα Αθανάσιο Γιουσμά, εφημέριο του Ιερού Ναού Αγίου Θεράποντος Μυτιλήνης και το περιοδικό «ΑΠΟΣΤΟΛΗ»,γιατί μου δόθηκε η δυνατότητα να διακονήσω το νόημα της Αγάπης του Χριστού.