Jesus of Nazareth - Before Pilate

Πρότυπα αγώνων ομολογίας και πίστης...

Μορφές σεπτές και Άγιες ,που ομολόγησαν την πίστη τους στον Χριστό της Αγάπης .

Άγιες Μορφές ,που δε φοβήθηκαν και δε λιποψύχησαν μπροστά στο θάνατο.

Αγωνιστές της Αγάπης,αδέλφια και μαθητές του Κυρίου μας, γενναίοι και ατρόμητοι απέναντι στους διώκτες και τους δημίους τους.

Μάρτυρες της πίστης και στυλοβάτες της Ορθοδοξίας,απλοί και ταπεινοί μέχρι το τέλος.

Κι έπαθαν... δεινοπάθησαν ...χλευάστηκαν...υβρίστηκαν... βασανίστηκαν...έτσι, όπως ο ταπεινός Ιησούς και δεν αρνήθηκαν...δεν έχασαν την πίστη και το θάρρος τους...

Κι έγιναν πρότυπο και παράδειγμα στην σύγχρονη και υλιστική εποχή μας ...αυτοί οι απλοί και ταπεινοί στρατιώτες του Χριστού.

Ημέρα εικοστή δεύτερη - οι μάρτυρες των διωγμών :

Οι Μάρτυρες των διωγμών είναι η πνευματική μας τροφή και η ψυχική παρακαταθήκη ,είναι το αλάτι στη ζωή μας, η υπενθύμιση του καλού αγώνα, το αιώνιο παράδειγμα για την κατά Χριστόν ζωή και πίστη και αφοσίωση και ομολογία.

Οι μάρτυρες των διωγμών είχαν ως παράδειγμα τον Κύριον μας, τα πάθη και την Αγάπη του για τους ανθρώπους και την άκρα ταπείνωση του.

Οι μάρτυρες των διωγμών υπέστησαν τα πιο σκληρά βασανιστήρια για να αρνηθούν τον Χριστό κι όμως έμειναν στύλοι ακλόνητοι, δούλοι πιστοί, καλοί και ενάρετοι μαθητές της Αγάπης.

Και την ύστατη στιγμή του ναι ή του όχι διάλεξαν και ομολόγησαν Χριστόν τον Εσταυρωμένον και Αναστάντα κι έστρεψαν το βλέμμα προς τον ουρανό…και προσευχήθηκαν κι έκαναν την ψυχή τους φως και Αναστάσιμο λουλούδι για τον Κύριο της Αγάπης.

Ούτε φωτιά, ούτε άγρια θηρία, ούτε παγετός, ούτε απάνθρωπα βασανιστήρια, ούτε εξευτελισμοί, ούτε δελεαστικές προτάσεις και μεγαλεία, ούτε ξίφος λύγισαν την πίστη τους κι έφυγαν με ταπείνωση, ομολογούντες τον αληθινόν Θεό.

Οι μάρτυρες των διωγμών, άντρες και γυναίκες, γέροι και νέοι, στρατιώτες και αξιωματικοί, μικρά παιδιά…ακολούθησαν το δρόμο του Χριστού και τη στενή πύλη και σήκωσαν κι αυτοί τον σταυρόν του μαρτυρίου, για να γίνουν κι αυτοί φως ,ανάμεσα στο Φως και την Αλήθεια…

Ο δωδεκάλογος της ωριμότητας .

Ώριμος είναι :

Εκείνος που εγκαταλείπει μία λανθασμένη παλιά πεποίθηση.

Εκείνος που κάνει εκείνο που είχε πάντοτε φοβηθεί.

Εκείνος που ευχαρίστως ακούει μία παρατήρηση.

Εκείνος που παραδέχεται τις ελλείψεις του.

Εκείνος που αναγνωρίζει τα σφάλματά του.

Εκείνος που συνέρχεται μετά από ένα τρομερό κτύπημα.

Εκείνος που αντιλαμβάνεται ότι είναι πάντα μόνος.

Εκείνος που δέχεται μία κριτική.

Εκείνος που αναγνωρίζει για ποιο πράγμα είναι ικανός.

Εκείνος που τα παθήματά του γίνονται μαθήματα.

Ναρκωτικά...κι αν πέσω...ξανασηκώνομαι...

Φίλε μου, αυτό αξίζει...κι αυτό να κάνεις κάθε φορά που δίνεσαι σ' αυτή την τρέλλα...

Και σου λέμε μην απελπίζεσαι...μην απογοητεύεσαι...

Κι όσες φορές κι αν κάνεις λάθος...όσες φορές κι αν πέσεις...άλλες τόσες να ξανασηκωθείς...

Και βάλε την ελπίδα προσκέφαλό σου... και σκεπάσου με την αισιοδοξία...και υποσχέσου στον εαυτό σου ότι θα ξαναπροσπαθήσεις...

Και σαν ξημερώσει η μέρα άρχισε τον αγώνα σου...όσο μπορείς...έστω και λίγο...αλλά άρχισέ τον...και μη σταματάς...

Η δύναμη της Αγάπης...

Κι ο βοσκός έψαχνε το χαμένο πρόβατο
κι έτρεξε σε βουνά και λαγκάδια,
σ’ απρόσιτες κορφές, πάνω σε κοφτερούς βράχους
κι ήρθε το μεσημέρι και ξέχασε το κοπάδι,
καθώς η αγωνία του μεγάλωνε για το ένα…

Και σαν πέρασε η μέρα και απόγερνε ο ήλιος,
μισόβαθα του κρεμνού, άφαντο στη θωριά του,
άκουσε τη φωνή του και χάρηκε…
κι ύστερα ήρθε πιο κοντά του κι έψαξε
κι άρχισε να φωνάζει μ’ αγωνία,
για το μικρό, το ατίθασο πρόβατο και καθώς,
καθώς οι φωνές τους έσμιγαν σαν χαρά ζωής,
το είδε ανάμεσα στ’ αγριόχορτα, στ’ αγκάθια του κρεμνού
και δε σκέφτηκε, ούτε λογάριασε τον κίνδυνο για το ένα...

Κι όταν το πιασε, το 'φερε στην αγκαλιά του
κι έκλαψε απ’ τη χαρά του και φώναξε
κι η φωνή του ακούστηκε σε κάθε γωνιά,
κι ανέβηκε τη σκάλα της γης κι έφτασε,
έφτασε μέχρι την πόρτα τ’ ουρανού।

Από το βιβλίο :" Γράφοντας στη μητέρα " για τα Ναρκωτικά του Γεωργίου Χριστ.Καραβιώτη

Ιδού ο Νυμφίος έρχεται...

29.Ευθέως δε μετά την θλίψιν των ημερών εκείνων ήλιος σκοτισθήσεται και η σελήνη ου δώσει το φέγγος αυτής,και οι αστέρες πεσούνται από του ουρανού,και οι δυνάμεις των ουρανών σαλευθήσονται.

30.Και τότε φανήσεται το σημείον του Υιού του ανθρώπου εν τω ουρανώ...(Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον ΚΔ 29,30) .

Η παραπάνω εικόνα (Γεωργίου Χριστ. Καραβιώτη) έλαβε μέρος στην έκθεση που διοργάνωσε η Εκκλησία της Ελλάδος στο Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138 ,από 3 έως 16 Σεπτεμβρίου 2007 ,με τίτλο : " Εικόνες 2007 " και είχε σαν θέμα : " Την εσχατολογία".

Εκλογές 16ης Σεπτεμβρίου 2007...

Καλή επιτυχία σε όλους !!

Ο δρόμος προς τις εκλογές...

Εκλογές, μια όμορφη ,αλλά και παρεξηγημένη λέξη…μια κίνηση για επιλογή του αρίστου…το ξεκαθάρισμα ανάμεσα στα πολλά…η προτίμηση του υποκειμενικά και αντικειμενικά καλύτερου…η ανάδειξη με την ψήφο του λαού του πρώτου και των πρώτων…

Και είναι μια μάχη που κρατάει καιρό…με τις αντιπαραθέσεις των λόγων και των επιχειρημάτων των υποψηφίων…με τα κτυπήματα στο τηλέφωνο…με τις υποσχέσεις…με τις καταγραφές και το άθροισμα των ψηφοφόρων…κι ακόμη με τους διαχωρισμούς σε ιδεολογικές και κομματικές παρατάξεις…

Κι αυτή η μάχη είναι σκληρή ,γιομάτη αγωνίες και άγχος και ανησυχίες των υποψηφίων…και τρεξίματα και σχεδιασμούς και στρατηγικές…ναι, για τις κινήσεις των ηγετών…για το τι θα πουν…για το πρόγραμμα και τις υποσχέσεις τους…για το πότε θα «κτυπήσουν»…

Κι ανοίγονται τα χαρτιά και οι καταστάσεις…και ζυγίζονται και μετρούνται οι διαφορές…και γίνονται ποσοστά και καμπύλες απόκλισης…και βολιδοσκοπείται η κοινή γνώμη … και τα «γκάλοπ» του τύπου… κι ξαναγεννιούνται οι ελπίδες…

Φίλες και φίλοι μου, ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας… και μελετώ το δρόμο προς τις εκλογές στις 26 Σεπτεμβρίου 2007...και βλέπω με κατανόηση τον αγώνα των υποψηφίων…και σέβομαι την προσπάθεια τους…και εξετάζω το πρόγραμμα και τα επιχειρήματά τους…

Και βλέπω υπεύθυνα τους μεν και τους δε…κι αφήνω κατά μέρος τις προχειρότητες…και εξετάζω, όσο μπορώ, δίκαια, την πορεία του καθενός…και ζυγίζω το έργο που άφησε…και αντιπαραθέτω και τα μελλούμενα…και τα νέα προγράμματα…και τις προσωπικότητες των υποψηφίων… και την ιστορία τους…και την μέχρι τώρα διαδρομή τους…

Και βγαίνω προς τα έξω…και επισκοπώ τα πράγματα καλύτερα… και εξετάζω από κοντά την πόλη και τους Δήμους και την Νομαρχία …και την Ελλάδα μας...και ψάχνω για έργα για τον άνθρωπο…και αναζητώ δράσεις για την κοινωνία και τον πολιτισμό…

Και σαν Έλληνας, προχωρώ πιο πέρα…και βγάζω το φαναράκι του φιλόσοφου Διογένη… και τρέχω σε στενά και δρομάκια για έργα Ελληνικά…αυτά που μας δίδαξε η Αρχαιότητα…και καταγράφω με λεπτομέρεια τις διαπιστώσεις…και βαθμολογώ…και βγάζω τα συμπεράσματα…

Και συνεχίζω ακούραστα την πορεία μου…και ρωτώ τους πολίτες… κι ακούω τη γνώμη και τα παράπονά τους…και καταγράφω τα υπέρ και τα κατά για τις Αρχές …και ανοίγω την καρδιά τους και μου μιλούν για τα απλά και τα ταπεινά της καθημερινότητας…γι αυτά που αποζητούν «ματαίως» μετά τις εκλογές…

Και τους ρωτώ για τις σχέσεις τους με τις Αρχές…και με την αντιμετώπιση των προβλημάτων τους…και με τη συμπεριφορά τους απέναντι τους…κι εγώ ακούω…και σημειώνω…και βάζω «πλην» και «συν»…και βλέπω μάτια γελαστά …και λόγια πικρίας και απαξίωσης…

Κι η πορεία της αναζήτησης συνεχίζεται…κι ο δρόμος είναι αρκετά μακρύς και κοπιαστικός…γιατί οι υποψήφιοι βρίσκονται ακόμη στην παλαίστρα…και οι θεατές, οι πολίτες, χειροκροτούν…και χαίρονται…και αποδοκιμάζουν…κι όταν έρθει η ώρα, ανάλογα με το «έργο»τους… βγάζουν τον πρώτο…και τον επευθυμούν και τον καμαρώνουν και τον ζητωκραυγάζουν…

Ο δρόμος προς τις εκλογές ,λοιπόν, είναι η παλαίστρα για την ανάδειξη του αρεστού στους πολίτες…κι ακόμη του δυνάμενου να εγγυηθεί ότι μπορεί να διοικήσει δίκαια και ισότιμα… και να αναδείξει την πόλη και την πατρίδα μαςτην καλύτερη ανάμεσα στις άλλες…

Ο δρόμος προς τις εκλογές είναι το δοκιμαστήριο των υποψηφίων…είναι η πορεία που ξεκαθαρίζονται τα πράγματα και οι αντοχές…εκεί που μετριέται το ήθος και η υπομονή και η προσωπικότητα του κάθε υποψήφιου… ο δρόμος, που η επίπονη διαδρομή καταξιώνει τον πρώτο ή τον δεύτερο ή τον τελευταίο στα μάτια του λαού…

Ξεφυλλίζω το αλφαβητάρι… και σκέπτομαι το «μετά»…αυτή την πραγματικότητα , που την ζουν στο πετσί τους όλοι οι πολίτες στη συνέχεια…όταν η εξουσία γίνεται Δήμος και Νομαρχία και κυβέρνηση...…τις στιγμές που πολίτες αδύναμοι ζητούν κάποια ενημέρωση…έστω το δίκιο τους…και τότε τα τηλέφωνα και οι πόρτες κλείνουν…

Και θλίβομαι…όταν οι αιρετοί άρχοντες γίνονται «επαγγελματίες»…και σε κοιτάζουν μαζί με τα επιτελεία τους σαν κάτι το ξένο…και σε ταλαιπωρούν…και απαξιούν να σε δουν και να σε ακούσουν…και σε θυμούνται τότε…όλοι ξέρουμε πότε…

Ο δρόμος προς τις εκλογές, λοιπόν, είναι υπόσχεση και μελλοντικό έργο και προσύμφωνο με τους πολίτες και εξασφάλιση της εμπιστοσύνης τους…κι ακόμη αγώνας για να πεισθούμε…για να τους στηρίξουμε…για να δώσουμε την ψήφο μας σ΄αυτούς, που ελπίζουμε ότι θα προσπαθήσουν και θα παλέψουν με όραμα… για κάτι το καλύτερο …για την Ελλάδα και τους Έλληνες…

Κλείνω το αλφαβητάρι…και συλλογίζομαι ότι υπάρχει ακόμη δρόμος…και ξέρουμε ότι οι πολίτες εμπιστεύονται ή διαγράφουν…

Η τρομοκρατία δεν είναι λύση....

Κάποιοι νομίζουν ότι θα αλλάξουν την ιστορία δολοφονώντας αθώους ανθρώπους,στο όνομα μια ανόητης φιλοσοφίας ...

Και καμαρώνουν ...και κάνουν δηλώσεις...και ορθώνονται υπερήφανα...

Kαι σχεδιάζουν μελλοντικές επιθέσεις εναντίον του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής...και διψούν για αίμα...

Και φανατίζουν τους νέους...αλήθεια,για ποιο λόγο...για να γίνουν άραγε όργανα και εργαλεία θανάτου ...για να σκοτώσουν συνανθρώπους τους;

Η τρομοκρατία δεν είναι λύση...γιατί η βία γεννά βία...κι ο κόσμος γίνεται άνω-κάτω...

Και τα αθώα θύματα ...οι άνθρωποι που χάθηκαν στους δίδυμους πύργους δεν έφταιγαν σε τίποτα...και η καρδιά μας θλίβεται για τον άδικο χαμό τους...κι εκφράζει τη συμπαράστασή της προς τους γονείς και τους συγγενείς τους...

Και για τους τρομοκράτες της γης...τους λέμε να μπολιάσουν την καρδιά τους με την Αγάπη...

Περί της αλήθειας ...


Η αλήθεια δεν είναι σταυρόλεξο...

Η αλήθεια είναι το ναι ή το όχι...

Η Αλήθεια είναι καθαρή σαν τα μάτια των μικρών παιδιών...

Η Αλήθεια είναι σαν το φως... κι ακόμη σαν τον καταγάλανο ουρανό...

Η αλήθεια είναι σαν τη θάλασσα...έτσι,γαλήνια ή τρικυμισμένη...

Η αλήθεια είναι η ευθεία οδός... έτσι ,όπως την διαβαίνουν οι τίμιοι οδοιπόροι...

Η αλήθεια δεν υποκρύπτει δόλο... δε μηχανοραφεί ...δε συσκέπτεται στο σκοτάδι...

Η αλήθεια,φίλοι μου,δεν έχει αδελφό το συμφέρον...

Η αλήθεια είναι σαν τον πάροικο ,που περιτρέχει όλο τον κόσμο για βρεί τα παιδιά της...

Και παιδιά της είναι : Η δικαιοσύνη και η ευθύτητα...κι ακόμη η ταπείνωση και η πραότητα...και η καθαρότητα και η διαφάνεια...

Ημέρα Δέκατη τρίτη – η αλήθεια :


Η αλήθεια είναι σαν το καθαρό και γάργαρο νερό, σαν το χαμόγελο του μικρού παιδιού και το γέλιο του, είναι σαν τα άδολα μάτια του, είναι σαν το κλάμα του το αυθόρμητο…

Η αλήθεια δε λέει πολλά, δε ξεστρίβει, δεν κάνει κύκλους…Η αλήθεια είναι ευθεία γραμμή, είναι ένα ναι ή ένα όχι.

Όταν σε ρωτούν για την αλήθεια μη φοβάσαι, μην κομπιάζεις…και καλόν είναι να κοιτάζεις τον άλλον κατάματα και να μιλάς ελεύθερα.

Κι όταν σε ρωτούν και πάλι για την αλήθεια ενώπιον πλήθους και πάλι να μη φοβάσαι ...και να έχεις τα θάρρη στο Χριστό της Αγάπης και της ταπείνωσης και να θυμάσαι τα πάθη του, τους ραπισμούς ...τους εμπτυσμούς...και τη σκληρότητα που επέδειξαν στο πρόσωπό του…

Η αλήθεια είναι σαν το ψηλό βουνό, σαν την αγέρωχη κορυφή του, είναι σαν τον ουρανό και τον ήλιο που δεν κρύβονται ...και δηλώνουν καθαρά την καθημερινή παρουσία τους, έτσι για να τους βλέπουμε όλοι και να νιώθουμε το μεγαλείο της παρουσίας τους...

Η αλήθεια ,λοιπόν, είναι στην πρώτη γραμμή και μας περιμένει, για να καρπίσει σε δικαιοσύνη, για να λάμψει το φως, για να καταξιώσουμε, τελικά, την ύπαρξή μας.

Το γένος τούτο (δαιμόνων) ουκ εκπορεύεται(εκδιώκεται) ει μη εν προσευχή και νηστεία .Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον(17, 21).

Είναι,λοιπόν,κατά τον Κύριον μας η προσευχή και η νηστεία τα πνευματικά εφόδια ,για να κερδίσουμε τις καθημερινές μάχες με την αμαρτία και τον πειρασμό...

Η νηστεία ειδικότερα μας γυμνάζει σωματικά και πνευματικά...και γίνεται δάσκαλος της εν Χριστώ παιδείας...

Η νηστεία είναι βοηθός και καλός σύμβουλος και παιδαγωγός...και μας μαθαίνει την ολιγάρκεια και την αυτοκυριαρχία και την εγκράτεια...

Μας ανοίγει την πόρτα προς τα ουράνια και παράλληλα μας διδάσκει ταπείνωση...

Ημέρα εικοστή πρώτη -η νηστεία :

Η νηστεία είναι το όπλο κατά των παθών, η ασφαλής βακτηρία για τη στενή πύλη, το φόβητρο των δαιμόνων.

Η νηστεία είναι η θωράκιση και νου και σώματος από τις επιβουλές του διαβόλου.

Η νηστεία στερεώνει την πίστη και ταπεινώνει τις ορμές της σάρκας που αντιμάχονται την ψυχή.

Η νηστεία είναι άδολη, ανυπόκριτη, ευγενής ,φιλότιμη, ελπιδοφόρα, απαστράπτουσα, ταπεινή.

Η νηστεία είναι δωρεά του Χριστού της Αγάπης προς τον άνθρωπο ...και μίλησε γι αυτήν και νήστευσε, για να μας δείξει τον δρόμο τον αληθινό.

Η νηστεία μας προσκαλεί στο λιτό δείπνο της…κι αυτό το δείπνο είναι απλό και φτωχικό…

Η νηστεία δεν καταπιέζει και οι νηστεύοντες είναι παιδιά της θέλησης και της πίστης.

Η νηστεία δεν είναι εχθρός του ανθρώπου, αλλά φίλος και αδελφός και καλός σύμβουλος…και τον ανεβάζει μέχρι τον ουρανό και φέρνει το άγγελμα της γνωριμίας με τον Θεό και προετοιμάζει για την επίσκεψή του.

Πίσω...από την κουκούλα...

Είναι καιρός η ηγεσία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης να μάθει τι κρύβεται πίσω από την κάθε κουκούλα...

Και για να γίνει αυτό απαιτείται οργάνωση και μέθοδος και σύστημα...

Κι ακόμη φαντασία και όραμα και ταλέντο...

Κι αυτό το ταλέντο σμιλεύεται ...και φτιάχνεται...κι ενδυναμώνεται...για να μπορέσει να παλαίψει το έγκλημα προς όφελος των πολιτών και της κοινωνίας...

Λοιπόν,κύριε Υπουργέ...και Κύριε Πρωθυπουργέ της τωρινής ή της όποιας άλλης κυβέρνησης ,γιατί δεν βάζετε τάξη ...ώστε οι καλοί ...οι Διοικητές ή οι υπεύθυνοι εξιχνιαστές του εγκλήματος να προέρχονται από ειδικές σχολές πανεπιστημιακού επιπέδου...

Για να σταματήσει επιτέλους να διαχερίζονται τα σοβαρά θέματα της "Ασφάλειας" του Ελληνικού λαού άτομα που "διορίζονται" χωρίς προσόντα...χωρίς ουσιαστικά κριτήρια...και με τον τρόπο που όλοι γνωρίζουν...

Είναι καιρός,λοιπόν, για τομές...για τομές προς όφελος των πολιτών που θέλουν να κινηθούν...να εργαστούν...να μελετήσουν...να χαρούν τον κόπο και το σπίτι τους δίχως φόβο...

Η ιστορία του εγκλήματος...

Η ιστορία του εγκλήματος είναι σαν ένα παραμύθι, που ξέρουμε ότι έχει τέλος, αυτό που όλοι θυμόμαστε από τα παιδικά μας χρόνια, το σημείο που έκλεινε η αφήγησή του, με το γνωστό σε όλους μας αποτέλεσμα, αυτήν την ελπιδοφόρα κατάληξη του συγγραφέα, το γνωστό σ’ όλους : «Και περάσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»...

Έτσι είναι και το έγκλημα ,μια μικρή ή μεγάλη ιστορία, ένα παραμύθι, με πολλές απρόσμενες δράσεις, για το οποίο ποτέ δεν είμαστε σίγουροι για το τέλος, γιατί αυτό δεν είναι προγραμματισμένο για το «επιθυμητό» τέλος και ο συγγραφέας του κάνει οτιδήποτε για να μας το αποκρύψει...

Τελικά, γι αυτό το παραμύθι, γι αυτήν την ιστορία του εγκλήματος, δεν είμαστε σίγουροι ότι θα έχουμε τέλος, ή με άλλα λόγια δεν γνωρίζουμε ότι θα υπάρξει τέλος, αυτό είναι αβέβαιο…

Τι γίνεται , λοιπόν, πώς φτιάχνεται η λύση, η συνέχεια της ιστορίας…και παραπέρα, με ποιο τρόπο ξεπερνάμε το συγγραφέα της εγκληματικής ιστορίας και πώς ιχνηλατούμε την πορεία της δράσης του .

Όλη αυτή τη διαδικασία αναζήτησης της λύσης, την ονομάζουμε «πρόβλημα»,γιατί μας δημιουργεί σκέψεις και ερωτήματα και κάνουμε υποθέσεις και εκτιμήσεις κι ακόμη, γιατί προσπαθούμε, με τη λογική, με τη μέθοδο και το σύστημα να επαληθεύσουμε τη συλλογιστική μας.

Αναζητούμε, έτσι, τη λύση, δηλαδή το δράστη του εγκλήματος, που δεν είναι άλλος από το συγγραφέα της εγκληματικής ιστορίας, αυτόν που έχει φτιάξει την όλη υπόθεση, κατά τέτοιο τρόπο, ώστε εμείς να μη μπορούμε να τη φτιάξουμε αμέσως στο σύνολό της, γιατί μας λείπουν τα ενδιάμεσα κομμάτια...

Προχωράμε, λοιπόν, στο φτιάξιμο της ιστορίας και ο ερευνητής του εγκλήματος παίρνει τα σκόρπια κομμάτια για να φτιάξει το όλον, το γενικό, να βρει τη λύση του προβλήματος της εγκληματικής ιστορίας, αυτό το τέλος του παραμυθιού...

Και για να σας το πω καθαρά, τίποτα δεν είναι κατ’ αρχήν, απορριπτέο, γιατί όλα τα στοιχεία…ακόμη κι αυτά που από την εμπειρία μας θεωρούμε ότι δεν έχουν τίποτα να μας δώσουν, τελικά, μπορεί να έχουν το δικό τους μυστικό στη συγκεκριμένη υπόθεση και τη δική τους αξία, χωρίς καμία εξαίρεση…

Βέβαια, πάντοτε κυριαρχεί ένα ερώτημα για τον ερευνητή, το πώς δηλαδή θα ξεχωρίσει τα κομμάτια της ιστορίας, σε ποια θα δώσει βαρύνουσα σημασία και με ποια κριτήρια θα τα αξιολογήσει Όλη αυτή η διαδικασία, λοιπόν, στην οποία διαμεσολαβεί η λογική και ο συλλογισμός , μας καταδεικνύει το δρόμο και μας προσδιορίζει την αφετηρία της εγκληματικής ιστορίας, που δεν είναι τίποτα άλλο, παρά την αρχή της συλλογιστικής του εξερευνητή για το έγκλημα…

Τι λέτε, λοιπόν, μπορούμε να αναμετρηθούμε με το συγγραφέα της εγκληματικής ιστορίας …κι ακόμη θα μπορέσουμε να τον κατανοήσουμε και να παρακολουθήσουμε την πορεία της εγκληματικής συγγραφής του…

Αυτό το ερώτημα για τον ερευνητή του εγκλήματος, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσει φραγμό και εμπόδιο για την ανάπτυξη της συλλογιστικής του।

Αντίθετα, μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς και πρόκληση για να λύσει το πρόβλημα και περαιτέρω για να αντιπαραθέσει τις ικανότητες και το ταλέντο του…γι αυτό, ή όλη πορεία της σκέψης απαιτεί τόλμη και σοβαρότητα και επιμονή…και σε πρώτη φάση ,εκτιμούμε ότι όλα αυτά είναι αρκετά.

Βέβαια ,όλα αυτά είναι καλά κι ακούγονται πολύ όμορφα…και με τρεις λέξεις που τονίσαμε παραπάνω προχωράμε…όμως, στην πράξη από πού αρχίζουμε, δηλαδή με ποια δεδομένα…
Περίφημα, διαισθάνομαι ότι αφού μιλάτε για δεδομένα αρχίζετε να κατανοείτε την όλη διαδικασία…

Λέμε ,λοιπόν, πρώτος στόχος τα δεδομένα !

Κι ύστερα, αυτό ήταν όλο…και μετά τι γίνεται…πώς τα δένουμε όλα αυτά…τι κάνουμε στη συνέχεια…

Αυτοί οι προβληματισμοί σας είναι καλό σημάδι, γιατί σημαίνει ότι χρησιμοποιείτε ουσιαστικά τη λογική κι εκτιμώ ότι πάτε πολύ καλά ! Βέβαια, πάντοτε προχωράμε …και προσδιορίζουμε την περαιτέρω δράση μας...

Λέμε ,λοιπόν, δεύτερος στόχος η μεθοδολογία ! Όμως τι σημαίνει αυτό… Απλά υποδηλώνει ότι η σκέψη του ερευνητή κατευθύνεται με μέθοδο κι όχι πρόχειρα και παρορμητικά και τυχαία κι ακόμη, ότι η μέθοδος επιλέγεται από τον ερευνητή και, σε τελική ανάλυση, είναι αυτή που θα τον οδηγήσει προς το τέλος της ιστορίας…

Σ’ αυτό το σημείο, όμως, επιβάλλεται να θέσουμε πάλι ένα ερώτημα। Δηλαδή, στην όλη διαδικασία για τη λύση του προβλήματος είναι αρκετή η μέθοδος…Ασφαλώς, όχι, γιατί η πολυπλοκότητα και η πολυμορφία της εγκληματικής ιστορίας απαιτεί και τη συστηματοποίηση της σκέψης και της δράσης, οπότε…

Λέμε, λοιπόν, ότι τρίτος στόχος…, σε συνδυασμό και με τους προηγούμενους είναι το σύστημα …και αναφέρεται στην οργάνωση των μεθόδων και των δράσεων σ’ όλα τα επίπεδα της ιστορίας (σκέψεις, συλλογισμούς, αναλύσεις, αποφάσεις, δράσεις κ।ά)। Βέβαια, παρόλα αυτά, η λύση του προβλήματος, πολλές φορές, φαίνεται απόμακρη και η όλη υπόθεση δεν προχωράει…δεν βρίσκουμε άκρη, τελικά…

Σ’ αυτό το σημείο, κυρίες και κύριοι, μετράει η φαντασία και η τέχνη, αυτό το όραμα και το ταλέντο και το ταλέντο του ερευνητή.

Αρχίζουμε, λοιπόν… είναι ώρα να φτιάξουμε με τάξη τα σκόρπια κομμάτια της ιστορίας του εγκλήματος, αυτά που ο συγγραφέας σκόπιμα τα τοποθέτησε εκεί που ήθελε , για μη μπορέσουμε εμείς να τα βάλουμε στη σωστή σειρά, για να μη φτιάξουμε ποτέ το τέλος.

Αφιερώνεται στην Ελληνική Αστυνομία...γιατί είναι καιρός να χτίσει μια νέα στρατηγική...να προχωρήσει λίγο...να κάνει ουσιαστικά ιστορικά βήματα...

Οι Νέοι...

Οι νέοι είναι η δροσιά της ζωής...και το μέλλον του κόσμου...

Είναι η ελπίδα και η ζωή...

Είναι η χαρά και η αισιοδοξία...

Είναι ο αγώνας και η προσπάθεια...

Οι νέοι δεν είναι πειραματόζωα για κατανάλωση...

Οι νέοι δεν είναι ανώνυμα όντα για εξαφανισμό...

Οι νέοι δεν είναι αυτοκόλλητα χαρτάκια για διαφήμιση...

Οι νέοι έχουν όνομα ...έχουν περιεχόμενο και αξία...

Οι νέοι κτίζουν το μέλλον...και είναι τα θεμέλια της κοινωνίας...

Οι νέοι αντιστέκονται απέναντι σε κάθε εξάρτηση ...και πρώτα από τα Ναρκωτικά...

Οι νέοι αντιστέκονται και γυρνούν την πλάτη απέναντι σ' αυτή την ανοησία...

Μια μικρή ιστορία για τα νιάτα...για τα ναρκωτικά...για τον Μίνω και την Ήρα...

Κάποτε ,σε μια μεγαλούπολη ήταν δύο νέοι άνθρωποι, ο Μίνως και η Ήρα. Ξἐρετε…εφηβεία, σχολείο, πανεπιστήμιο, δύο παιδιά, γιομάτα με τη θέρμη της νιότης, αυτήν την άνοιξη των πρώτων χρόνων και μιλούσαν…όλο έλεγαν για τα όνειρά τους ,κοιτάζοντας κατάματα τη ζωή…

Κι έγραφαν στην καρδιά τους τα ονόματα…Μίνως και Ήρα και γέλαγαν…και πετούσαν στα σύννεφα…και προχωρούσαν δίχως να σκέπτονται, δίχως να κρίνουν... και παραμέρισαν τις λεπτομέρειες κι έλεγαν : «νέοι είμαστε»…

Όμως, ξαφνικά, άρχισε να χάνεται το χρώμα της άνοιξης, καθώς στη ζωή τους προστέθηκαν κι άλλες γνώμες… κι ενώ έβλεπαν…δεν είπαν όχι, δεν αντιστάθηκαν…κι ήρθε η στιγμή, που άπλωσαν το χέρι και πήραν τα ναρκωτικά…και δοκίμασαν…κι άνοιξαν τις πόρτες της Ατλαντίδας…

Αυτό ήταν ! η πρώτη αρχή…η ώρα της σιωπής, η στιγμή που η νιότη έχασε τη φρεσκάδα της, τότε, που το πρόσχαρο γέλιο της Ήρας έγινε κλάμα, το πιο πονεμένο κλάμα του κόσμου…

Έτσι έλεγε κι έκλαιγε σιωπηλά ο Μίνως, ο καλός σύντροφος των παιδικών ονείρων της…κι έκρυβε κι αυτός τα πονεμένα, τ’ άφλεβα χέρια του, τα γιομάτα με τις πληγές του πάθους…

Και τα μάτια τους, αυτά τα μάτια της παιδικής τους αγάπης, έχασαν τη λάμψη της νιότης κι έγιναν μαύρες κηλίδες σε κέρινα πρόσωπα, γιομάτα θλίψη, γιομάτα απελπισία και απογοήτευση, στιγμές μοναξιάς…έτσι, όπως τους βλέπουμε τώρα, αγκαλιασμένους στα σκοτεινά…εκεί στην κρύα κάμαρα…να κλαίνε, Χριστέ μου !

Καλή σου νύχτα Ήρα…Καληνύχτα Μίνω…

Ο Θεός είναι Αγάπη...

Ο Θεός είναι το φως το αιώνιο ,που φωτίζει την πορεία μας σε τούτη τη γη...

Είναι το φως που παρηγορεί στη φυλακή...που διαλύει το σκοτάδι της απελπισίας...που δίνει απλόχερα την ελπίδα...

Είναι το φως , που δίνει χαρά στον φτωχό και τον άρρωστο...

Είναι ο ήλιος της δικαιοσύνης που μέρα και νύχτα είναι κοντά μας...

Ο Θεός είναι το φως της Αγάπης που καθοδηγεί τη ζωή μας στη σωστή πορεία...

Ημέρα Εβδόμη – ο Θεός...

Κάθε μέρα που έρχεται είναι ένα μεγάλο δώρο του Θεού για μένα, γιατί η απεραντοσύνη της Αγάπης του με καλεί να έρθω κοντά του και να του προσφέρω από το υστέρημά μου τη δική μου μικρή αγάπη και την ταπείνωση, αρχίζοντας από τον πάσχοντα άνθρωπο, από τους δυστυχείς και ταλαίπωρους αδελφούς μου…και μου κτυπά την πόρτα της καρδιάς μου κάθε λεπτό και κάθε ώρα, μέχρι την τελευταία στιγμή και περιμένει…

Όταν κοιτάζεις τη θάλασσα νιώθεις την απεραντοσύνη και το μεγαλείο της… έτσι είναι κι ο Θεός απεραντοσύνη και μεγαλείο και βάθος μυστικό κι άπειρο…

Όμως ο Θεός είναι και γέλιο και κλάμα και δάκρυ της χαροκαμένης μάνας και το μικρό χαμόγελο του παιδιού της πείνας και των πολέμων…

Ο Θεός κάποτε πεινάει και διψάει…και κάποτε είναι στις φυλακές και στα νοσοκομεία…Ο Θεός κάποτε κρυώνει και μας ζητά στέγη και φιλοξενία… και κτυπά την πόρτα του σπιτιού μας για βοήθεια και έλεος και ευσπλαχνία…