Χριστού γέννησις !

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ´

Ἡ γέννησίς σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ, τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως· ἐν αὐτῇ γὰρ οἱ τοῖς ἄστροις λατρεύοντες, ὑπὸ ἀστέρος ἐδιδάσκοντο, σὲ προσκυνεῖν, τὸν Ἥλιον τῆς δικαιοσύνης, καὶ σὲ γινώσκειν ἐξ ὕψους ἀνατολήν. Κύριε δόξα σοι.

Greek Orthodox Chant

The little star of Christ!


There in the valley of heaven,
there in the house of God,
a little star is running and smiling...
and disappears...

And the black hole is hidden,
it roars and it is sneaking,
to catch the little star...
and it is in a hurry...

And the little stars of heaven,
Tsaff-tsaff-tsaff-stoof...they are rolling...
they are crocheting patterns and singing...
and fighting...

And balls of clouds are flying...
to bam... find the black hole...
and they are giving birth to bright light...
and they are singing...

My little good star...
be the leader of love...
become the saviour of light...
we love you...

And there in the gate of brightness,
hold the light of Spring,
hold the light of stars,
and hide them...

Also take a branch from the olive tree,
a flower of joy,
take the burning flame of the heart,
and give them...

To the King of humility,
to the cave of the poor,
to the new born prince,
and give them as a gift...

And bring a messenger of joy,
bring us a messenger of celebration,
the pray of Christmas,
into our hearts...

From the book (soon to be published) "The little star of Christ" by George Christopher Karaviotis.

Translated by Maria Eleni karavioti.

Βαριά κληρονομιά των Ελλήνων…

Γιατί τους κάλεσε προσωπικά ο ίδιος ο Χριστός της Αγάπης…

Κι όταν τους είδε στα Ιεροσόλυμα είπεν : «ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός του ανθρώπου»

Κι αυτό σημαίνει ευθύνη και χρέος και προσπάθεια και αγώνα…

Και τους έχρισε σκεύος εκλογής της Θείας βούλησης του…

Και υπάκουσαν …και ξεκίνησαν να πορευτούν την οδό της Σταυρικής Θυσίας του…

Και αγάπησαν τον ταπεινό Ιησού…και θυσιάστηκαν για την Αγάπη του…

Κι έπαθαν…και βασανίστηκαν …και ταπεινώθηκαν…και υποδουλώθηκαν από άλλους λαούς…αλλά έμειναν ακλόνητοι στην πίστη τους και στην Ορθοδοξία…

Και έγιναν παράδειγμα…και διέδωσαν το φως της πίστης…και Χριστόν Σταυρωθέντα και Αναστάντα.

Είναι, λοιπόν, βαριά η κληρονομιά των Ελλήνων, γιατί ο ίδιος ο Κύριός μας μίλησε για μας …και προσδιόρισε τον πανανθρώπινο ρόλο και την αποστολή μας…

Κι αυτή η αποστολή μας…απαιτεί να κρατάμε ,όσο υπάρχει κόσμος , αναμένο το φως της Αγάπης του Χριστού…

Και να παραδειγματίζουμε τους άλλους λαούς με τη Χριστιανική ζωή μας…

Και επαγρυπνούμε για τη διαφύλαξη του πολύτιμου θησαυρού που μας εμπιστεύτηκε ο ίδιος ο Χριστός.

Και να δοξολογούμε τον Κύριό μας μέχρι την συντέλεια του αιώνος.

Και να προσευχόμαστε μέρα και νύχτα για τον κόσμο και τους ανθρώπους.

Είναι βαριά, λοιπόν, η κληρονομιά των Ελλήνων, γιατί μας δόθηκε αυτή η χάρις της διακονίας του Κυρίου Ιησού από τον ίδιο τον Χριστό.

Κι είμαστε βέβαιοι…και πιστεύουμε…κι ελπίζουμε…ότι κι αυτή τη χιλιετία…την τρίτη χιλιετία Χριστού, όπως ομολογούσε συχνά ο γέρων Ειρηναίος ,ο μέχρι πρότινος Μητροπολίτης Κισσάμου και Σελίνου, εμείς οι Έλληνες θα συνεχίσουμε να κρατάμε ψηλά το Σταυρό της Αλήθειας του Χριστού και θα τον παραδίδουμε στην κάθε νέα γενιά, ως το πολυτιμότερο δώρο που δόθηκε ποτέ σε λαό.

Βαριά η κληρονομιά των Ελλήνων

Αυτές τις μέρες τις ελπιδοφόρες…

Αυτές τις μέρες των Χριστουγέννων, τις γιορτινές μέρες, τις πάνσεμνες, τις ελπιδοφόρες, την πιο όμορφη νύκτα της αγάπης, με τα μύρια μηνύματα, τη χιλιοτραγουδισμένη, αυτή τη νύκτα των αντιθέσεων προσμένουμε…

Και μέσα από τα παιδικά όνειρά μας ,πλάθουμε εικόνες αισιόδοξες, στιγμές ζεστές, γιομάτες θαλπωρή κι αγάπη, ώρες ατέλειωτες, κοντά σε προσφιλή πρόσωπα, εκεί στο χωριό, δίπλα στο τζάκι…

Κι αυτά τα Χριστούγεννα, την Τρίτη χιλιετία Χριστού, ο μικρός Ιησούς προσέρχεται ξανά και ξανά σε τούτη τη γη, στο ίδιο σπήλαιο, πολύ φτωχικά, δίχως τυμπανοκρουσίες, χωρίς πολυτέλειες ,με όλη την απλότητα και την ταπεινότητα…μέσα στην ατέλειωτη μοναξιά της εποχής μας…

Κι αυτή την Άγια νύχτα των Χριστουγέννων, αυτή την παγερή νύχτα των παραμυθιών, ο μικρός Ιησούς παρακάθεται στο τραπέζι του φτωχού και ανήμπορου, εκεί στην πανάρχαια σκηνή των τσιγγάνων, σιμά με τα τσιγγανόπουλα…και περιδιαβαίνει τις φτωχογειτονιές του κόσμου, στα μέρη των σεισμών και του πόνου…

Και παραστέκεται στα θύματα των πολέμων… και περιποιείται τους πληγωμένους…και επισκέπτεται τα κρεβάτια του πόνου…και παρηγορεί…και συμπαρίσταται….

Και πορεύεται στα μονοπάτια της δυστυχίας και της απόγνωσης και στέκεται κοντά στους ταλαίπωρους της γης, κοντά στους άρρωστους και στους φυλακισμένους της γης…και ξαγρυπνά…και τους μιλά για θάρρος κι ελπίδα…

Αυτές τις μέρες τις ελπιδοφόρες…τις Άγιες μέρες…ο Χριστός της Ειρήνης και της Αγάπης κτυπά και πάλι την πόρτα της καρδιάς μας…

Κι αυτά τα Χριστούγεννα…

Κι αυτά τα Χριστούγεννα 0 μικρός Ιησούς απλώνει το χέρι του στα πεινασμένα παιδιά, τα σκελετωμένα απ’ την ανέχεια και τη στέρηση και σκουπίζει απαλά ,κλαίοντας, τα λιγοστά δάκρυά τους…

Και καθαρίζει τις πληγές τους με κρασί και λάδι και πλύνει τα προσωπάκια τους…και τα ντύνει και κάθεται και τρώει μαζί τους …

Και τραγουδά και παίζει παιγνίδια χαράς, τη νύχτα των Χριστουγέννων, αυτή τη δική του Νύχτα, εκεί, στα μέρη της φτώχειας, του πόνου και του πολέμου…σ’ εκείνα τα μέρη που ο άνθρωπος χάνεται…

Και σαν τελειώνει, περιδιαβαίνει τις γειτονιές…και κτυπά τις πόρτες και καλεί…καλεί τον καθένα ονομαστικά…και ποτίζει με βάρσαμο τις πέτρινες καρδιές…

Και ταρακουνά τις συνειδήσεις πλουσίων και δυνατών της εξουσίας…και δείχνει πώς να πορευτούν…

Και ζητά να δώσουν αγάπη…έστω λίγη κατανόηση και συμπόνια…έστω την αισπλαχνία και το έλεος τους…λίγο ψωμί…λίγα χρήματα…ένα ένδυμα…μια επίσκεψη στις φυλακές και στα νοσοκομεία…έστω τη φιλοξενία σ΄ ένα ξένο, έστω ένα ποτήρι νερό

Κι αναμένει…αναμένει ν’ ακούσει γέλια παιδικά, φωνές χαράς… να δεί μάτια αγάπης να λάμπουν…να σταματήσουν τα κλάματα και η δυστυχία…

Και ξανακτυπά την πόρτα της καρδιάς μας…και περιμένει…και καρτερά υπομονετικά…

Κι αυτά τα Χριστούγεννα, λοιπόν, κτυπάει η πόρτα του κόσμου 2007 φορές και το αίτημα του μικρού Ιησού είναι το ίδιο : Δώστε αγάπη …μόνο αγάπη …δώστε αγάπη για τον φτωχό και το δυστυχισμένο…


Μια Χριστουγεννιάτικη κάρτα για όλο τον κόσμο…

Ο Μεγάλος αδελφός…

Παντού κάμερες…για την ασφάλεια μας…έτσι λένε…

Για να σταματήσουν οι κλοπές και οι ληστείες…
Για να καταπολεμηθεί η τρομοκρατία…
Για τους ταραξίες στις πορείες και τις διαδηλώσεις…
Για την οδική ασφάλεια και την πρόληψη των τροχαίων…
Για τα στάδια και τα γυμναστήρια…

Παντού κάμερες… για την ασφάλεια του πολίτη…έτσι λένε…

Και δεν θα αργήσει να παρακολουθείται το κάθε μας βήμα…
Και οι κοινωνικές συναντήσεις και συναναστροφές μας…
Και οι δοσοληψίες και οι αγορές μας…

Παντού κάμερες…για το καλό του πολίτη…έτσι λένε…

Και θα αρχίσουμε να χάνουμε την πραγματική ελευθερία μας…
Και θα μας κάνουν «πράγμα» και «αριθμό»…
Και θα ψάχνουμε τα απόμερα μέρη για να γελάσουμε…
Για να μιλήσουμε με τους φίλους και αδελφούς μας…
Για να φωνάξουμε…να πούμε τη γνώμη και την άποψη μας…


Παντού κάμερες…για την ευημερία του πολίτη…έτσι λένε…

Και θα χάσουμε την ηρεμία και το χαμόγελό μας…
Και θα αλλοτριωθούμε από την καταπίεση τους…
Και θα αρχίσουμε να κρύβουμε τα συναισθήματά μας…
Και θα γίνουμε τα σύγχρονα «ανθρώπινα» ρομπότ…


Παντού κάμερες…για το καλό και την ασφάλεια των πολιτών...για την προστασία μας...έτσι λένε...έτσι προστάζει ο μεγάλος αδελφός…

Το μικρό αστέρι του Χριστού !


Εκεί στον κάμπο τ΄ ουρανού ,
εκεί στο σπίτι του Θεού,
μικρό αστεράκι τρέχει και γελά…
και χάνεται…

Κι η μαύρη τρύπα στα κρυφά,
βρυχάται και παραφυλά,
τ’ αστέρι το μικρό να κάνει χάπ…
και βιάζεται…

Και τ’ αστεράκια τ’ ουρανού,
Τσαφ-τσαφ-τσαφ -τσουφ…κατατρακυλούν…
ράβουν κεντούν και τραγουδούν…
και μάχονται…

Και συννεφόμπαλες πετούν….
τη μαύρη τρύπα…μπάμ να βρουν…
και φως ολόλαμπρο γεννούν…
και τραγουδάνε…

Αστέρι μου μικρό καλό…
τσ΄αγάπης γίνε οδηγός…
γίνε της λύτρωσης το φως…
σε αγαπάμε…

Κι εκεί στο διάβα το λαμπρό,
κράτα της άνοιξης το φως ,
κράτα το φως των αστεριών,
και φύλαξέ τα…

Πάρε κι ένα κλαδί ελιάς,
ένα λουλούδι της χαράς,
πάρε τη φλόγα της καρδιάς,
και χάρισέ τα…

Στο Βασιλιά τον ταπεινό,
στο σπήλαιο το φτωχικό,
στο βρέφος το αρχοντικό,
και δώρισέ τα…

Και φέρε μήνυμα χαράς ,
φέρε μας μήνυμα γιορτής,
των Χριστουγέννων προσευχή,
μεσ’ στην καρδιά μας…

Από το υπό έκδοση βιβλίο "Το μικρό αστέρι του Χριστού" του Γεωργίου Χριστοφόρου Καραβιώτη

Περιμένοντας τα Χριστούγεννα…

Αφήνουμε την καρδιά μας να πορευτεί στο Ναό της γέννησης στη Βηθλεέμ.

Στο σπήλαιο το φτωχικό που γεννήθηκε ο ταπεινός Ιησούς.

Εκεί που η αγάπη έγινε άνθρωπος...για τηναγάπη προς τον άνθρωπο...

Περιμένοντας τα Χριστούγεννα...ας γίνουμε πιο πλούσιοι σε αγάπη για τον συνάνθρωπό μας .

Nativity Church-Bethlehem

Αφιέρωμα : Περιμένοντας τα Χριστούγεννα…


Περιμένουμε τη γέννηση της ελπίδας του κόσμου…

Περιμένουμε το άκουσμα της ειρήνης στις καρδιές μας…

Περιμένουμε το φως του ήλιου του νοητού…

Περιμένουμε την αγάπη μέσα από τη φτώχεια…

Περιμένουμε να σκιρτήσει η παγωμένη καρδιά μας…

Περιμένουμε τη λάμψη του αστεριού στο ουρανό…

Περιμένουμε το μικρό και ταπεινό Ιησού..

Κι ακούμε το κτύπημα στην πόρτα μας…

Κι ο μικρός Χριστός μας καλεί κοντά του…

Κι όταν ανοίγουμε την πόρτα …όταν τον αναζητάμε …

Βλέπουμε μπροστά μας τον φτωχό και το ζητιάνο…

Βλέπουμε τον εχθρό μας …κι αυτόν που μας ζημίωσε…

Κι αυτόν που μας φθόνησε …και μας κατηγόρησε…

Και μας έστειλε στο δικαστήριο…και μας δίκασε…

Και τον βλέπουμε …και τον ακούμε να μας ψελλίζει…

Και τον βλέπουμε να κλαίει…και να ζητά βοήθεια…

Αυτός που μας ζημίωσε…ο εχθρός μας…

Ο φτωχός και ζητιάνος ,που μας φθόνησε και μας κατηγόρησε…

Και μας δίκασε στο δικαστήριο…αυτός είναι μπροστά μας…

Έτσι νομίζουμε…αυτό πιστεύουμε…αυτό βλέπουμε…

Κι ο φτωχός κι ο ζητιάνος κλαίει …και μας εκλιπαρεί…

Και περιμένει να ανοίξουμε την καρδιά μας…

Αυτές τις μέρες…περιμένοντας τα Χριστούγεννα…

AIDS remember me?

Αφιέρωμα : AIDS...για τα νιάτα...

Που για μια στιγμή καταδικάζουν τον εαυτό τους...

AIDS

Βοήθησέ με, μητέρα !

Γλυκιά μου μητέρα, έλα κοντά μου, μίλησέ μου,
απάλυνε τον πόνο μου, στήριξέ με,
στάσου δίπλα μου, μητέρα, δεν αντέχω άλλο,
ομόρφυνε ξανά τη ζωή μου, βοήθησέ με,
σε παρακαλώ, βοήθησέ με, μητέρα!

World AIDS Day 2007

Η ζωή μου,μητέρα...

H ζωή μου! πώς έγινε έτσι, μητέρα, τι έφταιξε,
γιατί έφτασα σ’ αυτό το σημείο, πώς έπεσα τόσο,
πες μου τα λάθη μου, μητέρα, ένα προς ένα,
θέλω να τ’ ακούσω τώρα, αυτή τη δύσκολη στιγμή,
τώρα, που είμαι αδύναμη κι απροστάτευτη...

Το ξέρω, μητέρα, το ξέρω πως μ’ αγαπάς
και είσαι πάντα κοντά μου, το νοιώθω,
όμως, θέλω και την αντίθετη άποψη, τον έλεγχό σου,
τις παρατηρήσεις για τις επιπολαιότητες μου,
γι’ αυτό που τώρα περιμένω... αυτό το σοβαρό...

Γλυκιά μου, μητέρα, δε σε αδικώ, είμαι η κόρη σου,
η μικρή σου, όπως έλεγες και ξέρω πως νοιώθεις
και καταλαβαίνω τη συμπεριφορά σου, όλη την αγωνία σου,
για μένα, για το αποτέλεσμα, αυτό το αποτέλεσμα της ζωής μου…
που το περιμένω λεπτό προς λεπτό, εδώ στο γυάλινο παράθυρο,
ανάμεσα στον κόσμο, στον παγερό διάδρομο του νοσοκομείου,
σ’ αυτήν την αναμονή της απόγνωσης και της θλίψης.

Ναι, μητέρα, ένα νεύμα μόνο, ένα χαμόγελο θέλω,
αυτό το άγγιγμα το ενθαρρυντικό στον ώμο,
αυτή είναι η καινούρια αρχή, η ελπίδα μου...

Κι αλήθεια,μητέρα! μητέρα... το βλέπω...
εκεί στο γυάλινο παράθυρο...
τον βλέπ ω να μου χαμογελάει...
βλέπω την αλήθεια στα μάτια του…
είναι αλήθεια, μητέρα, είναι αλήθεια...
κι αρχίζω να ελπίζω και πάλι...αρχίζω να ελπίζω...

Καλή σου νύχτα μητέρα!

Από το βιβλίο "Γράφοντας στη μητέρα" του Γεωργίου Χριστοφόρου Καραβιώτη.

Αυτή είναι η αγάπη,μητέρα...


Γλυκιά μου, μητέρα, πριν από λίγο έφυγε ο νέος,
έφυγε ανάμεσα από τον κόσμο του νοσοκομείου,
προχωρώντας αργά-αργά, στον ατέλειωτο διάδρομο,
έχοντας δίπλα του την όμορφη σύντροφό του,
αυτό το κορίτσι, που αγκάλιασε τον πόνο του,
που έμεινε κοντά του κι έκλαψε για το φίλο της.

Κι αλήθεια, μητέρα, αναρωτιέμαι δε φοβήθηκε...
κι ακόμη, εγώ, πώς πήγα κοντά τους...
έτσι,δίχως να σκεφτώ τις όποιες συνέπειες;
αφού, το είπαν οι υπεύθυνοι, το άκουσα, AIDS,
μια λέξη, που τρέμεις στο άκουσμά της, σε φοβίζει...
και λες, εγώ δεν μπορώ , δε θέλω να πλησιάσω...
υπάρχουν «αρμόδιοι» κι έχουν το πρώτο λόγο,
αυτοί μπορούν να βοηθήσουν, αυτοί πρέπει...

Ναι, μητέρα, αυτοί πρέπει... οι «αρμόδιοι» λένε όλοι,
όμως, η αγάπη δε ξεχωρίζει, δε μετρά,
ούτε υπολογίζει κινδύνους, μήτε συνέπειες
και ζητά ν’ ανθίσει στα πιο ταπεινά, τα πιο ασήμαντα,
στο χώρο της φτώχιας και της εγκατάλειψης,
ανάμεσα στην αρρώστια των ναρκωτικών και του AIDS,
εκεί, που εμείς φοβόμαστε, που αποφεύγουμε να πάμε...
κι αυτή είναι η αγάπη, έτσι, όπως εσύ μου έλεγες μητέρα!

Από το βιβλίο "Γράφοντας στη μητέρα" του Γεωργίου Χριστοφόρου Καραβιώτη

The flowers of love...

I will tell you one more time about the flowers of love,
count them one - by one, so you wont forget,
on your little fingers, my sweet daughter,
learn them and hold on to them, when you are hurting.

The first word my little flower is happiness,
give it to them who love so they wont hurt
αnd the word of hope learn it well,
ιt is a beautiful jasmine which smells wonderful.

The third word my little flower resembles with the olive,
the little friend of peace, put it in your heart
and be brave in your life, say it clear,
hide the little flower and continue.

The fifth word my little flower resembles with the lemon tree,
the sympathy of a flower bud, give it to the children
and don’t forget the word of kindness,
Wherever you go my little flower share from yourself.

Count the flowers of love one more time
if you can learn them, they are so many,
they are small branches, flower buds, almond flowers.
Give them wherever they are needed,if you love me.


From the book "Writing to my mother" by George Christopher Karaviotis.

Translated by Maria Eleni Karavioti