Τραγωδία στην ΜΙΑΝΜΑΡ από τον κυκλώνα Ναργκίς...

10.000 χιλιάδες νεκροί και χιλιάδες αγνούμενοι ... χιλιάδες άστεγοι...χιλιάδες πεινασμένοι...

Σας λέμε,λοιπόν,όποιος μπορεί ας βοηθήσει...γιατί είναι αδέλφια μας...κι αυτό είναι το μήνυμά μας...

Τροχαία ατυχήματα...ίσως κάποτε πρέπει να ξυπνήσουμε...

Αφιέρωμα : περί της λιτότητας…

Κάποτε το σύνθημα : « όχι στη λιτότητα» ήταν μήνυμα πολιτικό... και ξαφνικά ,στις μέρες ,άρχισε να γίνεται κανόνας της καθημερινότητας.

Και οι μέρες των «παχέων αγελάδων» φαίνεται ότι παρήλθαν και πήραν τη θέση τους οι «ισχνές αγελάδες»…

Και ξύπνησε ο κόσμος και συνήλθε…και είπε αλλάζω στρατηγική…και σχεδιάζω…και αγοράζω μόνο τα αναγκαία …και οι σπατάλες «τέρμα»…

Και επειδή τα πράγματα δυσκόλεψαν… άρχισε να το σκέπτεται πολύ σοβαρά…κι αποφάσισε να σφίξει το ζωνάρι του…

Και ξέθαψε από το χρονοντούλαπο της ιστορίας και τη λέξη "αποταμίευση" κι άρχισε κι αυτή να τη συνδέει στενά με την έννοια της λιτότητας…

Κι είπε και τις λέξεις «ψωμί κι ελιά»…και θυμήθηκε τις «βρούβες» …κι άρχισε να μετρά τα έξοδα…

Και μετά από τόσα χρόνια προχώρησε σε προσθέσεις και αφαιρέσεις…και σε περικοπές των απολαύσεων…

Και άρχισε να γίνεται σιγά-σιγά φίλος με τη λιτότητα, όχι γιατί του το είπαν κάποιοι πολιτικοί, αλλά γιατί διαπίστωσε ότι δεν πήγαινε άλλο…

Λιτότητα, λοιπόν, ή περικοπή της σπατάλης…ή του μη αναγκαίου…ή απεξάρτηση από τις απολαύσεις…ή αλλαγή των άχρηστων συνηθειών…ή σύνεση στην αγορά και τη διαχείριση…

Καλοί μου φίλοι …όλα αυτά ίσως φαίνονται σαν μια ιστορία ή σαν ένα παραμύθι, αλλά δεν είναι έτσι..

Και δεν είναι έτσι, γιατί πολυπροχωρήσαμε σε αλόγιστες ενέργειες σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας με σοβαρό κόστος για μας τους ίδιους συνολικά, αλλά και για τον πλανήτη μας…

Και είναι η ώρα να αλλάξουμε…κι αυτό πρέπει να κάνουμε από τώρα…έστω απ’ αυτή τη στιγμή…

Κατηχητικός λόγος Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Εί τις ευσεβής και φιλόθεος, απολαυέτω της καλής ταύτης και λαμπράς πανηγύρεως.

Εί τις ευγνώμων, εισελθέτω χαίρων εις την χαράν του Κυρίου αυτού.

Εί τις έκαμε νηστεύων, απολαυέτω νύν το δηνάριον.

Εί τις από της πρώτης ώρας ειργάσατο, δεχέσθω σήμερον το δίκαιον όφλημα.

Εί τις μετά την τρίτην ήλθεν, ευχαρίστως εορτασάτω.

Εί τις μετά την έκτην έφθασε, μηδέν αμφιβαλλέτω˙ και γάρ ουδέν ζημειούται.

Εί τις υστέρησεν εις την ενάτην, προσελθέτω, μηδέν ενδοιάζων.

Εί τις εις μόνην έφθασε την ενδεκάτην, μη φοβηθή την βραδύτητα˙ φιλότιμος γάρ ων ο Δεσπότης, δέχεται τον έσχατον καθάπερ και τον πρώτον˙ αναπαύει τον της ενδεκάτης, ως τον εργασάμενον από της πρώτης˙ και τον ύστερον ελεεί και τον πρώτον θεραπεύει˙ κακείνω δίδωσι και τούτω χαρίζεται˙ και τα έργα δέχεται και την γνώμην ασπάζεται˙ και την πράξιν τιμά και την πρόθεσιν επαινεί. Ουκούν εισέλθετε πάντες εις την χαράν του Κυρίου υμών˙ και πρώτοι και δεύτεροι τον μισθόν απολαύετε. Πλούσιοι και πένητες μετ’ αλλήλων χορεύσατε˙ εγκρατείς και ράθυμοι την ημέραν τιμήσατε˙ νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, ευφράνθητε σήμερον. Η τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ο μόσχος πολύς, μηδείς εξέλθη πεινών. Πάντες απολαύσατε του συμποσίου της πίστεως˙ πάντες απολαύσατε του πλούτου της χρηστότητος. Μηδείς θρηνείτω πενίαν˙ εφάνη γάρ η κοινή Βασιλεία. Μηδείς οδυρέσθω πταίσματα˙ συγνώμη γάρ εκ του τάφου ανέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον˙ ηλευθέρωσε γάρ ημάς ο του Σωτήρος θάνατος. Έσβεσεν αυτόν, υπ’ αυτού κατεχόμενος. Εσκύλευσε τον άδην ο κατελθών εις τον άδην. Επίκρανεν αυτόν, γευσάμενον της σαρκός αυτού. Και τούτο προλαβών Ησαϊας εβόησεν˙ ο άδης φησίν, επικράνθη, συναντήσας σοι κάτω.

Επικράνθη˙ και γάρ κατηργήθη.

Επικράνθη˙ και γάρ ενεπαίχθη.

Επικράνθη˙ και γάρ ενεκρώθη.

Επικράνθη˙ και γάρ καθηρέθη.

Επικράνθη˙ και γάρ εδεσμεύθη.

Έλαβε σώμα και Θεώ περιέτυχεν.

Έλαβε γήν και συνήντησεν ουρανώ.

Έλαβεν όπερ έβλεπε και πέπτωκεν όθεν ουκ έβλεπε.

Πού σου, θάνατε, το κέντρον;

Πού σου, άδη, το νίκος;

Ανέστη Χριστός και σύ καταβέβλησαι.

Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες.

Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι.

Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται.

Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος.

Χριστός γάρ εγερθείς εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο.

Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.

Χριστός Ανέστη ! Αληθώς Ανέστη !

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας. Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς. Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις. Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ. Προσηλώθη, ο νυμφίος της Εκκλησίας. Λόγχη εκαντήθη, ο υιός της Παρθένου. Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ. Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.

Orthodox Byzantine Hymns Good friday

Θα άλλαζε ο κόσμος…

Θα άλλαζε ο κόσμος… αν απαντούσαμε στα υπομονετικά κτυπήματα του Χριστού στη θύρα της καρδιάς μας.

Θα άλλαζε ο κόσμος… αν μικραίναμε κι εξαφανίζαμε τον εγωισμό μας.

Θα άλλαζε ο κόσμος… αν τη χαρά μας τη χαρίζαμε τους δυστυχισμένους της γης.

Θα άλλαζε ο κόσμος… αν πονούσαμε στον πόνο του συνανθρώπου μας .

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν περιορίζαμε την πολυτέλεια και τις σπατάλες μας .

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν κατανοούσαμε το νόημα της Σταυρικής Θυσίας.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν θεωρούσαμε αδελφό μας τον άρρωστο και το φυλακισμένο.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν νιώθαμε αδελφό μας τον ρακένδυτο και τον ξένο.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν προσκαλούσαμε στην οικία μας τον πεινώντα και τον διψώντα.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν κλαίγαμε για τα λάθη και τις παραλείψεις μας.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν σηκώναμε το Σταυρό μας με υπομονή και εγκαρτέρηση.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν γινόμαστε σαν τα μικρά παιδιά.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν σεβόμαστε την ανθρώπινη προσωπικότητα.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν σταματούσαμε να κρίνουμε ο ένας τον άλλο.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν νιώθαμε ότι κάποιος αδελφό μας κρυώνει.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν αγρυπνούσαμε για τα παιδιά που πεινάνε.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν παρηγορούσαμε τους απελπισμένους.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν υποστηρίζαμε τους αδικημένους.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν βοηθούσαμε τους κατατρεγμένους.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν αγκαλιάζαμε με αγάπη και στοργή τους αποδιωγμένους της κοινωνίας.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν μιλούσαμε με ειλικρίνεια και ευθύτητα.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν οι ηγέτες των λαών μάθαιναν τι σημαίνει Αγάπη Χριστού.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν οι ηγέτες των λαών έβαζαν την ειρήνη στην καρδιά τους.

Θα άλλαζε ο κόσμος …αν οι μεγάλοι ηγέτες χάραζαν δρόμους αλληλεγγύης και βοήθειας.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν σταματούσαν οι ανόητοι εξοπλισμοί.

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν ο πόνος και οι κραυγές των θυμάτων των πολέμων γινόταν φωνή στην συνείδηση των «μεγάλων».

Θα άλλαζε ο κόσμος…αν ακολουθούσαμε την ανηφοριά του Γολγοθά…αν κατανοούσαμε…αν κλαίγαμε και πονούσαμε για τον πλησίον μας…αν ανοίγαμε την καρδιά μας και δίναμε την αγάπη μας στον άνθρωπο…αν προστρέχαμε…αν παρηγορούσαμε…αν προσφέραμε από το υστέρημα μας…

Θα άλλαζε ο κόσμος…

Nazareth, city of Annunciation

Αφιέρωμα : Ο Χριστός της Αγάπης .

Πέρασαν δύο χιλιάδες χρόνια πορείας Χριστού και ήδη είμαστε στον όγδοο χρόνο της 3ης χιλιετίας…

Κι έγιναν πολλά από τότε…και ημέρεψε λίγο ο άνθρωπος…κι άνοιξε η συνείδησή του…κι ήρθε κοντά του και τον συντρόφεψε η αγάπη και η κατανόηση και η ευσπλαχνία…

Κι η γυναίκα πήρε τη θέση που της ανήκε… κι ο δούλος ελευθερώθηκε… και σταμάτησαν να υπάρχουν δούλοι και αφέντες και μαύροι και άσπροι και κίτρινοι…

Και ξύπνησε ο άνθρωπος… κι άρχισε να γίνεται φίλος και μαθητής Χριστού και προς χάριν της Αγάπης του μαρτύρησε και θυσιάστηκε…

Κι άνοιξε κι η πόρτα της καρδιάς του και ξεπήδησαν θεϊκές αρετές …και καλοσύνη και ταπείνωση και δάκρυα αγάπης για τον άνθρωπο…

Κι ο Χριστός ήταν πάντοτε δίπλα μας … σε κάθε μας βήμα …κοντά μας σε κάθε δύσκολη στιγμή… και μας ενίσχυε… και μας στήριζε …και μας παρηγορούσε…και μας έδινε θάρρος κι ελπίδα…

Αυτό κάνει και τώρα με άπειρη με Αγάπη… και είναι συνεχώς κοντά μας…έτσι όπως είπε : " και ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος. Αμήν". (Ματ.28 :20)

I Believe (French) - Hillsong

Περί αγάπης,ελπίδος και πίστεως.

Γράφει ο Άγιος Ιωάννης της κλίμακος στον τριακοστό του λόγο :

…Πίστις, ελπίς ,αγάπη μείζων δε πάντων η «αγάπη» (Α΄Κορ. Ιγ΄13), διότι και ο Θεός αγάπη ονομἀζεται (Α΄Ιωάν. Δ΄16). Εγώ όμως την μία την βλέπω σαν ακτἰνα ,την άλλη σαν φως και την Τρίτη σαν ηλιακό δίσκο, και όλες μαζί σαν ένα φωτεινό απαύγασμα και μία και την αυτήν λαμπρότητα. Η μία, η πίστις, δύναται να επιτελέσει τα πάντα. Η άλλη, η ελπίς, περικυκλώνει με το έλεος του Θεού και δεν καταισχύνει τον ελπίζοντα. Και η Τρίτη, η αγάπη, δεν πέφτει ποτέ από το ύψος της ούτε σταματά από το τρέξιμό της ούτε επιτρέπει σ’αυτόν που επλήγωσε με τα βέλη της να ηρεμήσει από την «μακαρίαν μανίαν» που του επροξένησε.

2. Αυτός που θέλει να ομιλεί για την αγάπη είναι σαν να επιχειρεί να ομιλεί για τον ίδιο τον Θεόν. Η ανάπτυξις όμως ομιλίας περί Θεού είναι πράγμα επισφαλές και επικίνδυνο σε όσους δεν προσέχουν. Για την αγάπη γνωρίζουν να ομιλούν οι Άγγελοι, αλλά κι αυτοί ανάλογα με τον βαθμό της Θείας ελλάμψεώς τους. Αγάπη είναι ο Θεός, και όποιος προσπαθεί να δώσει ορισμό του Θεού ομοιάζει με τυφλό που μετρά στην άβυσσο τους κόκκους της άμμου..

3.Η αγάπη ,ως προς την ποιότητά της είναι ομοίωσις με τον Θεόν, όσο βέβαια είναι δυνατόν στους ανθρώπους. Ως προς δε την ενέργειά της, μέθη της ψυχής. Ως προς δε τις ιδιότητές της, πηγή πίστεως, άβυσσος μακροθυμίας, θάλασσα ταπεινώσεως.

4. Η αγάπη κυρίως είναι η απόρριψις κάθε εχθρικής και αντιθέτου σκέψεως, εφ’ όσον " η αγάπη ου λογίζεται το κακόν " ( Α΄Κορ.ιγ΄5). Η αγάπη είναι απάθεια και η υιοθεσία μόνο στην ονομασία διαφέρουν. Όπως ταυτίζεται η ενέργεια στο φως, στην φωτιά και στην φλόγα, έτσι να σκέπτεσαι ότι συμβαίνει και σ’ αυτές. Όσο ποσό, αγάπης λείπει. Τόσο ποσόν φόβου υπάρχει. Διότι όποιος έχει φόβο ή είναι γεμάτος από αγάπη ή είναι νεκρωμένος ψυχικά.

Aπό το βιβλίο "Κλίμαξ" Ιεράς Μονής Παρακλήτου -Ωρωπός Αττικής 2003.

Αφιέρωμα : Ελληνική επανάσταση 1821

Λίγες λέξεις… λίγα λουλούδια…ένα κεράκι μνήμης και προσευχής…

Ένα τραγούδι…ένα δάκρυ…μια φωτογραφία τους…
Ένα μικρό σημαιάκι με τη γαλανόλευκη…
Ένα κλαδάκι ελιάς…ένα χαμόγελο μικρού παιδιού…
Μια αναφορά στα ονόματα τους είναι ένα δείγμα της γενιάς μας ότι δεν τους ξεχάσαμε…
Και δε θα τους ξεχάσουμε ποτέ…όσα χρόνια κι αν περάσουν…
Δε θα ξεχάσουμε τους Έλληνες που τίμησαν και Πίστη και Πατρίδα και Οικογένεια.

Παγκοσμιοποίηση...

Αν με ρωτούσατε να σας δώσω τον ορισμό της παγκοσμιοποίησης ... νάστε βέβαιοι,ότι θα σας τον έλεγα, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη , με δυο λέξεις :


Αγάπη Χριστού !

Αφιέρωμα : Παγκοσμιοποίηση ...

Τελικά ,πιο είναι το πραγματικό νόημα μιας τέτοιας επιλογής...
Και οι ηγέτες των κρατών οδηγούν με ασφάλεια τους λαούς τους...
Κι ακόμη, γνωρίζουν τι πραγματικά κάνουν...
Και γιατί μπερδεύουν τον κόσμο τόσο πολύ...
Γιατί του δυσκολεύουν τη ζωή και τη γεμίζουν με αφόρητο άγχος...
Και το ζητούμενο μήπως είναι η συγκέντρωση όλων των εξουσιών στον «ένα»..

Κι ακόμη ,το μόνο πρόβλημα των ανθρώπων είναι το χρήμα και τα αγαθά...
Μα αυτά καθημερινά κατασπαταλούνται και γίνονται όπλα...
Και γίνονται εργαλεία πολυτέλειας και σπατάλης...
Κι όλα αυτά ,όταν κάποιοι πεθαίνουν για ένα κομμάτι ψωμί..
Όταν μικρά παιδιά της Αφρικής χάνονται για το πιο απλό φάρμακο...
Όταν άνθρωποι στερούνται την αυτονόητη θαλπωρή και αγάπη...

Τι επιζητά, λοιπόν, η παγκοσμιοποίηση...
Άραγε να πάρει την εξουσία ή να δώσει αγάπη...
Αυτό είναι που απασχολεί τους απλούς ανθρώπους...
Αυτό τους προβληματίζει και τους φοβίζει...
Το τέρας της παγκοσμιοποίησης της εξουσίας...
Από το οποίο δεν έχουν να ελπίζουν τίποτα...

Φίλοι μου , η παγκοσμιοποίηση δεν είναι η λύση...
Κι ακόμη δεν είναι αυτό που όλοι ελπίζουμε...
Γιατί το νιώθω, όλοι μας το νιώθουμε...

Νιώθουμε ότι η βάση αυτής της φιλοσοφίας είναι το χρήμα και η εξουσία...
Αυτή η ανθρώπινη αλαζονεία του κυρίαρχου και του δυνατού...
Κι όχι η αγάπη...η αγάπη η τόση απλή κι ανθρώπινη και Θεϊκή...

Παγκοσμιοποίηση, λοιπόν, αλήθεια τι λέτε ;

Αν είναι να χάσουν οι λαοί την προσωπικότητά τους…
Αν είναι να θάψουν την ιστορία και τις παραδόσεις τους…
Αν είναι να στερηθούν την ελευθερία να μιλούν ελεύθερα…
Τότε δεν πρέπει να κλείσουμε τα μάτια, ούτε τα αυτιά…

Η σκληρότητα της 3ης χιλιετίας…

Αλήθεια πολύ με προβληματίζει το όλο θέμα …κι αναρωτιέμαι αν πράγματι έτσι είναι τα πράγματα…κι αρχίζουν να κυριαρχούν στο προσκήνιο μόνο τα «δικά μου» …και τα «δικά σου»…κι όποιος φάει τον άλλον…και το «εγώ» μου…κι η δική μου φιλοδοξία και επιβίωση…

Κι αυτό με φοβίζει, φίλοι μου, και με ανησυχεί ιδιαίτερα ,γιατί τη θέση της αγάπης καταλαμβάνει η σκληρότητα…και τότε σταματά να λειτουργεί καθετί το καλό και ευλογημένο…και η αισπλαχνία και η επιείκεια αρχίζουν να υποχωρούν και να χάνονται…

Η σκληρότητα, λοιπόν, με φοβίζει αυτό το τέρας που καιροφυλακτεί να καταλάβει την πρώτη θέση στην καινούργια χιλιετία…αυτή τη χιλιετία που όλος ο κόσμος πανηγύρισε τον ερχομό της…με φώτα και φανφάρες κι όχι με αγάπη και προσευχή…

Ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας …κι αρχίζω να ξεφυλλίζω με φόβο και τρόμο τις σελίδες του…και ψάχνω να βρω την έννοια και τη σημασία αυτής της λέξης που θέλει να πρωταγωνιστήσει στην εποχή μας…και όταν τη βρίσκω τη σημειώνω και διαβάζω : «Σκληρότητα είναι η ιδιότητα του σκληρού…κι ακόμη η τραχύτητα και η ασπλαχνία»…

Σκληρότητα, λοιπόν, είναι η τραχύτητα και η βαναυσότητα κι η απανθρωπιά…κι ακόμη η ασπλαχνία και η σκληροκαρδία και η κυνικότητα…και εκδηλώνεται με το πιο απαίσιο τρόπο απέναντι στον άνθρωπο, αδιαφορώντας εμπρός την ανέχεια και τη δυστυχία και τη φτώχεια…

Και κλείνει τα μάτια της στον πόνο του άλλου…και σηκώνει αδιάφορα τους ώμους της…και απαξιώνει να σε ακούσει και να κατανοήσει τα προβλήματά σου…και σε παραπέμπει ψυχρά και κυνικά σε «άλλους»…

Έτσι είναι τα πράγματα, φίλοι μου, κι αυτό το «μοντέλο» διεκδικεί να πρωταγωνιστήσει στην εποχής μας…αξιώνοντας να μας χαράξει τα «νέα»πρότυπα για τις καινούργιες γενιές…για τα παιδιά και τα εγγόνια μας…με βάση τη μάσκα και το προσωπείο της σκληρότητας…

Και αν πιστεύετε ότι υπερβάλλω σας προσκαλώ να περιδιαβούμε για λίγο τον κόσμο, αρχίζοντας ,έστω, από την πατρίδα μας… και τότε εκτιμώ ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου…

Κι ας κάνουμε την πρώτη μας στάση στα δικαστήρια…και ως θεατές ας παρακολουθήσουμε τις δίκες…και ας μετρήσουμε τη σκληρότητα των αντιδίκων…και τη μανία τους να εξοντώσουν το συνάνθρωπό τους, κλείνοντας την πόρτα στην επιείκεια της ψυχής…

Και στη δεύτερη στάση μας, ας σταματήσουμε στους κεντρικούς δρόμους της μεγάλης πρωτεύουσας ,τώρα το χειμώνα…μέσα στο δυνατό κρύο…κι ας πλησιάσουμε στις γωνιές των καταστημάτων και στις εισόδους των πολυκατοικιών, εκεί που συνάνθρωποί μας ζουν στο «χαρτονένιο» σπίτι τους…που είναι η κουβέρτα και το προσκέφαλο και η ζεστασιά και ο φίλος στη μοναξιά τους…

Κι ας σταματήσουμε για λίγο στα «μπαρ της φθοράς»… στην τρίτη στάση μας, εκεί που κάποιοι εκμεταλλεύονται τον άνθρωπο για το χρήμα…και τον κάνουν «εμπόρευμα» και «πράγμα» για πώληση…λεηλατώντας με τον πιο ζωώδη τρόπο τις ψυχές νεαρών κοριτσιών κατά το πλείστον αλλοδαπών…

Κι η τέταρτη στάση μας αρκείται να παρακολουθήσει από τηλεοράσεως τα δρώμενα στην Ελληνική επικράτεια…τις εχθρότητες και τα κονταροκτυπήματα… τις φωνές και την απαξίωση…την ισοπέδωση…την καταρράκωση των προσώπων…το ξεγύμνωμα κάθε αξιοπρέπειας…τον εξευτελισμό και τη διαπόμπευση των προσώπων…

Και συνεχίζουμε στους χώρους της σπατάλης…και καταγράφουμε τη χλιδή και την πολυτέλεια…και φωτογραφίζουμε την υπεροψία και το ανικανοποίητο του πλούτου…και ρωτάμε για τον ταλαίπωρο άνθρωπο…αυτόν που εκλιπαρεί τον πλούσιο για τα «ψιχία»…έστω για τα λιγοστά απομεινάρια του κορεσμού κάποιων…αυτών που κλειδαμπάρωσαν την αισπλαχνία της καρδιάς τους …εκεί… στην πέμπτη στάση μας…

Φίλοι μου, σε κάθε γωνιά του κόσμου η σκληρότητα αρχίζει να γίνεται διεκδικητής κι εχθρός και αντίπαλος της αγάπης και της αλληλεγγύης…και στην έκτη στάση μας που λέγεται φτώχεια …και στην έβδομη που λέγεται αρρώστια …και στην όγδοη που λέγεται δυστυχία και στην εκατοστή…εκεί …που μικρά παιδιά πεθαίνουν κάθε λεπτό της ώρας ,γιατί στερούνται αυτό, που εμείς πολύ εύκολα το πετάμε στα σκουπίδια μας…

Κι ο κόσμος αρχίζει να γίνεται αγνώριστος …αρχίζει να ψυχραίνεται…αρχίζει να χάνει την ομορφιά και τη χάρη του…και τα λουλούδια της αγάπης που στόλιζαν την ψυχή του τα βλέπουμε να μαραίνονται…να χάνουν το χρώμα, το φως και το άρωμά τους…

Κλείνω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας και συλλογίζομαι για την πορεία της εποχής μας…και θλίβομαι…κι αναζητώ λύσεις…και προσεύχομαι…και ελπίζω, ελπίζω ότι τελικά…αυτή η σκληρότητα, αυτό το απρόσωπο κι άσπλαχνο σύστημα δεν θα κυριαρχήσει στην εποχή μας …κι αυτό να ελπίζετε και να πιστεύετε κι εσείς…

Ο μικρός Μπίμπο…

Είπα, λοιπόν, να γράψω για το Μπίμπο…αυτό το παιδί από την Αφρική ,από τη χώρα του Σουδάν, το υιοθετημένο αγόρι από τη Γερμανία, τον Αφρικανό, το μαύρο…

Και το αποφάσισα, γιατί η ιστορία του με συγκίνησε…κι ακόμη, γιατί γέμισε την καρδιά μου με πίκρα και πόνο κι αγανάκτηση…κι ήρθαν δάκρυα στα μάτια μου, δάκρυα οργής…

Κι έσκυψα το κεφάλι μέχρι τη γη και γονάτισα κάτω στο φρεσκοσκαμμένο χώμα κι έκλαψα…και με τα τρεμάμενα χέρια μου ,ευλαβικά, χάραξα λέξεις συγνώμης…

Και ζήτησα συγνώμη από το Μπίμπο, για την κυνικότητα και τη σκληρότητά μας απέναντι στον άνθρωπο, γι αυτή τη ρατσιστική κατάταξή του, ανάλογα με το χρώμα του…ανάλογα με την κοινωνική του θέση και τον αριθμό των χρημάτων…

Γι αυτό σου γράφω, λοιπόν, Μπίμπο, σου γράφω απλά και ταπεινά κι απολογούμαι για τις ανόητες θεωρίες του άσπρου και του μαύρου, γι αυτή τη γελοία θεώρηση «περί ανωτερότητας της φυλής»,για την άμετρη υποκρισία μας, γι αυτή την εγωιστική μας νοοτροπία, που υποτίμησε τις ανθρώπινες αξίες και την αξιοπρέπεια…

Κι απολογούμαι, μικρέ μου Μπίμπο, απολογούμαι ενώπιον σου, γιατί σε περιπαίξαμε …και γελάσαμε ειρωνικά σε βάρος σου…και σε υποτιμήσαμε, επειδή είχες μαύρο δέρμα κι ήσουν διαφορετικός από εμάς…και ξεχώριζες απ΄ όλους μας, από εμάς του ξανθούς και τους καστανούς…

Και σε περιγελάσαμε για το όνομά σου, χαχαρίζοντας στο άκουσμα και μόνο του «Μπίμπο»…κι αγνοήσαμε και τα χαρίσματα κι όλα τα οράματά σου, για την όποια ανάδειξή σου μέσα στην κοινωνία, για την ποθούμενη καταξίωσή σου…

Και σε ειρωνευτήκαμε και σε ρωτήσαμε για τους προγόνους σου, τους ανθρωποφάγους και τους κανίβαλους…και σε προκαλέσαμε….και σε καταπιέσαμε…κι ακόμη, τσακίσαμε όλο το είναι σου, δίχως ευγένεια και σεβασμό, δίχως αξιοπρέπεια…

Κι όταν θέλησε να υμνήσει κι αυτός, με το δικό του τρόπο, το Θείο βρέφος, τις στιγμές που θέλησε να παίξει στο θέατρο του σχολείου του τον Άγιο Ιωσήφ…δε βοηθήθηκε από εμάς, γιατί απορήσαμε και διερωτηθήκαμε…πώς είναι δυνατόν ! ο Μπίμπο …να γίνει μαύρος ο Ιωσήφ …


Κι όταν κι αυτός, σαν άνθρωπος ερωτεύτηκε…όταν η καρδιά του Μπίμπο άρχισε να κτυπά παράξενα…σ’ αυτό τον όμορφο ρυθμό της αγάπης και του έρωτα για τη Νίκολα…εμείς, δε δείξαμε την παραμικρή κατανόηση, ούτε μιλήσαμε μαζί του…και θεωρήσαμε παράλογη αυτή την «απαίτηση» του…κι είπαν : μα πώς ;ο Μπίμπο τη Νίκολα…την ομορφότερη στην τάξη…την πιο ξανθιά !

Και σε ξυλοκοπήσαμε απάνθρωπα…και δείξαμε την «υπεροχή» μας στέλνοντάς σε στο Νοσοκομείο…κι εμείς οι «υπέρτεροι»…όλοι εμείς οι «ανώτεροι»…δεν ασχοληθήκαμε καθόλου μαζί σου κι είπαμε δε θέλουμε να ανακατευτούμε,είναι άλλων το πρόβλημα…

Έτσι είναι, φίλοι μου, δείξαμε όλη μας την αδιαφορία στο Μπίμπο…και δεν τον επισκεφτήκαμε, ούτε συμπαρασταθήκαμε σ’ αυτόν…έτσι, για να του μιλήσουμε λίγο…να του πούμε μια ή δυο λέξεις αγάπης, να τον συμπονέσουμε σαν φίλοι, σαν γείτονες ,έστω, σαν συμμαθητές…

Κι αφήσαμε το Μπίμπο μόνο του, αβοήθητο και ταπεινωμένο…και τον καταδικάσαμε να ζει με τη μοναξιά του, δίχως φίλους, εκεί στο προαύλιο του σχολείου…γιατί «εμείς» δεν θέλαμε ή δεν τολμούσαμε να πάρουμε θέση…και ζητούσαμε ο ένας, ο μικρός Μπίμπο, να κάνει την αρχή…κι όχι εμείς…οι πολλοί…

Κι όλα τα’ αστεία μας είχαν στόχο το Μπίμπο, το συμμαθητή μας, μ’ αυτό το παράξενο όνομα, το μαύρο αγόρι της τάξης, που σε τελική ανάλυση…δε φταίμε που ήταν Αφρικανός και μαύρος…κι εμείς λευκοί και κατάξανθοι…

Έτσι έγινε εκείνη τη μέρα, του ψιθυρίσαμε ,για πλάκα, βέβαια, ότι οι φούρνοι που καίγανε τους Εβραίους θα λειτουργούσαν ξανά…και θα φτιαχνόταν , κατάλληλα, για τους μαύρους στη Γερμανία…και το είπαμε, δίχως να το σκεφτούμε, ότι δηλαδή τέτοια αστεία θα πονούσαν το Μπίμπο…

Κι ήταν κι αυτό ένα αστείο…κάποια λόγια από εμάς τους «ανώτερους»…ανόητες λέξεις για το μαύρο αγόρι , το σγουροκέφαλο, το Μπίμπο, που δε μίλησε, που δεν έκλαψε, που δεν αντέδρασε καθόλου…αφού, έτσι κι αλλιώς, δε μπορούσε ή δεν ήθελε, ούτε είχε το δικαίωμα να μιλήσει…σαν μαύρος από την Αφρική…από τη χώρα του Σουδάν …

Κι έφυγε ο μικρός Μπίμπο εκείνο το απόγευμα…έφυγε για πάντα από τη γη…από τις χώρες του λευκού ή του μαύρου…έφυγε πικραμένος από τη ζωή…αφού κρεμάστηκε για να μην τον κάψουν στους φούρνους του Άουσβιτς, όπως τους Εβραίους…γιατί ο Μπίμπο, ο ολομόναχος Μπίμπο, δεν μπορούσε να σηκώσει άλλο το βάρος της ταπείνωσης, έστω κι αυτό ήταν αστείο…

Σ΄ αυτό το σημείο, φίλοι μου, τελείωσε η ιστορία μας για το μικρό Μπίμπο από το Σουδάν, που έτυχε να είναι ένας και μοναδικός…ένας …σε μια τάξη, με πολίτες του αύριο, που έμαθαν να μετρούν την ανθρώπινη αξία και αξιοπρέπεια σύμφωνα με το χρώμα του δέρματος…

Κι αυτή τη ρατσιστική και φασιστική νοοτροπία της διάκρισης και της κατάταξης των ανθρώπων «σε πράγματα και αντικείμενα»… και σε ανώτερες φυλές, ανάλογα με το χρώμα, τη φυλή, τον τόπο καταγωγής, την κοινωνική θέση και την ιδεολογία, δεν την αποδεχόμαστε…

Εν Ρεθύμνω, φίλοι και φίλες μου, εδώ αγωνιζόμαστε για τα παιδιά όλου του κόσμου, για το μικρό Μπίμπο…

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ. Αφιέρωμα στην μνήμη του.

Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος: Ο Χριστόδουλός μας !


Εκοιμήθη ο Αρχιεπίσκοπός μας…εκοιμήθη ο πατέρας μας…εκοιμήθη η φωνή της αλήθειας και της παρηγορίας…εκοιμήθη ο Χριστόδουλός μας…ο ταπεινός και σεπτός Ιεράρχης του Υψίστου …

Και η είδηση της αναχώρησής του διαδόθηκε τόσο γρήγορα σ΄ όλο τον κόσμο…στον κόσμο και τους ανθρώπους που αγαπούσε… σε όλους τους νέους της πατρίδας μας ,που τους προσκάλεσε με τόση αγάπη να έλθουν κοντά στην εκκλησία…

Και δάκρυσαν οι άνθρωποι…δάκρυσαν για τον Χριστόδουλό τους….κι έκλαψαν για τον υπέροχο και ακούραστο Ιεράρχη ,που έκλαιε όταν μιλούσε για τον Θεό και τον άνθρωπο.

Και μαζί δάκρυσε κι Ελληνική φύση…κι θάλασσα και τα βουνά της πατρίδας μας …και τα πουλιά σιγοτραγούδησαν λυπητερά τραγούδια για τον καλό και ευαίσθητο πατέρα …τον Χριστόδουλό μας …τον Ιεράρχη της σημερινής Ρωμιοσύνης…

Ανοίγω το Αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας με ανείπωτη συγκίνηση…και με κόπο συγκρατώ τα δάκρυα μου στη θύμισή του…και ξεφυλλίζω τις σελίδες του χρόνου…και ψιθυρίζω και μονολογώ ένα όνομα….το όνομα του Σεβάσμιου Ιεράρχη μας…του μοναδικού Χριστόδουλού μας…

Και καταγράφω με λέξεις τις αρετές του…για τον άνθρωπο και την κοινωνία…για τον φτωχό και τον άρρωστο…για τους γέροντες και τους ταλαίπωρους της ζωής…για τους μετανάστες…για τους δυστυχείς όλου του κόσμου…για τους νέους της πατρίδας μας…

Κι ήταν αγωνιστής για τον Χριστό της Αγάπης και τον άνθρωπο… ήταν μαχητής για την Ελλάδα και την Ορθοδοξία… ήταν συμπονετικός και καλόκαρδος…κλαίων για τον ταλαίπωρο άνθρωπο της εποχής μας…

Κι είχε θάρρος και τόλμη…και μιλούσε ανοιχτά και με παρρησία για τα δίκαια και τα ιερά της φυλής μας…για την Ελλάδα μας…για τις αξίες και τα ιδανικά… για τους νέους, την ελπίδα του Έθνους μας που τόσο υπεραγαπούσε…

Ο Χριστόδουλός μας…ο ακούραστος πατέρας …ο δακρύζων και κλαίων για όλους μας…ο διακονών τον πεινώντα και διψώντα…ο παρηγορών τους άρρωστους και φυλακισμένους…ο ενδύων τον γυμνόν και ταλαίπωρον της ζωής…ο φιλοξενών τον ξένον και αποδιωγμένον…

Και περιέτρεχε μεταφέρων την Αγάπη σ’ όλη την Ελλάδα…και αγωνιούσε για την πορεία της πατρίδας μας… και κτυπούσε το καμπανάκι του κινδύνου…και ταρακουνούσε Αρχές και εξουσίες…και προσπαθούσε για να ξυπνήσει τις συνειδήσεις των αρχόντων…

Ο Χριστόδουλος μας…ο οραματιστής...ο επαναστάτης της αλήθειας… ο πλήρης αγάπης και ελπίδας… ο προστρέξας τη φτώχεια και τη δυστυχία… ο φίλος των νέων… που τους προσκάλεσε να έρθουν κοντά του…κοντά στην εκκλησία του Χριστού, έτσι απλά… όπως κι αν ήταν, πέραν από τους τύπους…με κοντά ή μακριά μαλλιά…με κοντές φούστες ή όχι…έστω με τα σκουλαρίκια τους…

Κι αγαπούσε …αγαπούσε τον άνθρωπο και την Ελλάδα…και πάλευε για μη γίνουμε «αριθμοί»… άνθρωποι και πατρίδα χωρίς ταυτότητα …και γι αυτό το λόγο ήρθε σε σύγκρουση με πολλούς και υβρίστηκε…και χλευάστηκε …και μισήθηκε…

Αλλά έμεινε ακλόνητος…σταθερός στην πίστη και τις ιδέες…ένας τολμηρός, αλλά άκακος ιεράρχης…μέχρι το τέλος, ακόμη κι όταν απειλήθηκε από τις όποιες διαβολές και συκοφαντίες…

Ο Χριστόδουλος μας…ο ταπεινός εργάτης του καλού…ο πιστός διάκονος και μαθητής του Χριστού… ο υπομένων την αρρώστια του και ελπίζων στη δύναμη και στο θέλημα του Θεού…ο πατέρας και οδηγός μας…το στήριγμά μας…

Κλείνω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας κι αμέσως φωτίζεται ο χώρος της Ελλάδας…και λουλουδιάζει ο τόπος από τα δάκρυα των ταπεινών…κι απλώνεται στον αέρα το θυμίαμα της νιότης…και το κλάμα των ευεργετηθέντων στολίζει το διάβα του στον ουρανό…

Και βλέπω τους ουρανούς να ανοίγονται διάπλατα…βλέπω το φως να διαλύει το σκοτάδι…κι ανοίγει η μεγάλη θύρα…κι άγγελοι υποδέχονται τους απεσταλμένους του Κυρίου με χαρά και τραγούδια και ύμνους …και γίνεται γιορτή μεγάλη και υποδοχή ,που δεν περιγράφεται με ανθρώπινες λέξεις…

Κι ο Κύριος μας στο μέσον …τον βλέπουμε να απλώνει τα άγια χέρια του…τον βλέπουμε και τον ακούμε να τον προσκαλεί να παρακαθίσει μαζί του…εκεί στο Θρόνο του Θεού !

Κλείνω το αλφαβητάρι… κι αμέσως το φως του Χριστού απλώνεται σ΄ όλο τον κόσμο…κι είναι το φως απ’ το χαμόγελο της αγάπης του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος…του δικού μας Χριστόδουλου …

Poorness

Η επανάσταση της Αγάπης !


Αλήθεια , μπορεί να φτιάξει ο κόσμος; Δηλαδή, μπορεί να γίνει καλύτερος σε στοργή και συμπόνια; Κι ακόμη, τι είναι αυτό που θα μπορούσε να σταματήσει την πορεία του προς την καταστροφή ;

Κι όταν μιλάω για την καταστροφή του… ίσως να χρησιμοποιώ λέξη υπερβολική, αυτό θα μου έλεγαν κάποιοι, λόγια μεγάλα… αυθαίρετες σκέψεις , δίχως να αντιλαμβάνομαι το πραγματικό περιεχόμενό τους…

Όμως, έτσι είναι ; δηλαδή συλλογίζομαι και μιλάω δίχως να κατανοώ τη σημασία και τη σοβαρότητα του περιεχομένου των λόγων μου; Φίλοι μου, πιστεύω ότι δεν κάνω λάθος…κι ίσως οι περισσότεροι να το αντιλαμβάνονται αυτό…δηλαδή ότι αρχίσαμε να χάνουμε τον δρόμο μας…και φαίνεται ότι ξεστρατίσαμε από τον πραγματικό σκοπό και στόχο της ζωής μας…

Και αναλωθήκαμε και γίναμε ένα με τα προβλήματα της καθημερινότητας…κι αρχίσαμε να χάνουμε τον εαυτό μας … και σκλήρυνε η καρδιά μας …κι αποξενώσαμε το «είναι» μας και τους άλλους…

Και ανυψώσαμε τον εαυτό μας …και θεοποιήσαμε την εξωτερική παρουσία μας και ξεχάσαμε την πραγματική αποστολή μας…το αληθινό χρέος μας σε τούτο τον προσωρινό κόσμο…

Αυτή είναι η αλήθεια και η πραγματικότητα, φίλοι μου, κάναμε κέντρο του κόσμου τον εαυτό μας…και βάλαμε καθρέπτες στα σπίτια μας για να βλεπόμαστε…για να καμαρώνουμε τη ματαιοδοξία των σκέψεών μας…κι αφήσαμε πίσω την ανθρωπιά…κι απομονώσαμε την αλληλεγγύη και τη συμπαράσταση…

Ανοίγω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας και ψάχνω κι αναζητώ, φίλοι μου, για τα αίτια…και προσπαθώ να προσδιορίσω τα λάθη που μας οδήγησαν σε τέτοιες επιλογές…και καταγράφω και σημειώνω μια λέξη…μια λέξη, που στο πέρασμα του χρόνου την παραθεωρήσαμε και την υποτιμήσαμε και τη βάλαμε στο περιθώριο…

Και τη διαβάζω δυνατά για να την κατανοήσω και πάλι ...και διαλαλώ το όνομά της μέχρι τα πέρατα του κόσμου…και μιλάω σε μικρούς και μεγάλους και τους υπενθυμίζω το πραγματικό νόημα και το περιεχόμενό της…

Και παίρνω μολύβι στο χέρι μου και με ευλάβεια και σεβασμό την καταγράφω …και με όλα τα καλά της καρδιάς… και με δάκρυα ζωγραφίζω το πρόσωπο και τα χαρίσματα της…και μονολογώ το όνομά της…και με περίσσια εκτίμηση την αναφωνώ : « Αγάπη» .

Αγάπη, λοιπόν, αγάπη μονολογώ … και συλλογίζομαι ότι κάπου την ξεχάσαμε …και βάλαμε στη θέση της εγωισμούς και συμφέροντα…και τη θεωρήσαμε ότι είναι μόνο για τους κουτούς και τους αδύναμους και φροντίσαμε να τη βάλουμε στο περιθώριο…

Και την υποκαταστήσαμε με την κυνικότητα και τη σκληρότητα μας…και κλείσαμε την πόρτα της καρδιάς μας απέναντι στο συνάνθρωπο …και αρχίσαμε να βλέπουμε τα πάντα μέσα από το είδωλο του «χρήματος»…και πιστέψαμε στην πλάνη κι όχι στην αλήθεια…

Και το βλέπουμε στην Ελληνική, αλλά και στην παγκόσμια πραγματικότητα…βλέπουμε χωρίς κανένα φραγμό να θέλει ό ένας να διαλύσει και να εξαφανίσει τον άλλον…και προσπαθεί να τον κατασπαράξει με το λόγο ή την πράξη του…

Όμως, έτσι είναι ο κόσμος; Και τα στηρίγματα και οι βάσεις του είναι η αλαζονεία και το μίσος; Κι ο πλησίον μας …κι ο συνάνθρωπός μας που δυστυχεί…κι ο γείτονας μας που διαλύεται από τις αρρώστιες και τα χρέη…

Έτσι σκεφτόμαστε τον κόσμο; έτσι τον πλάθουμε στα όνειρά μας ;ένα κόσμο γιομάτο αδικία και σκληρότητα και απάθεια και κυνικότητα; Αυτόν τον κόσμο θέλαμε να φτιάξουμε ;

Ζωή και κόσμος και άνθρωπος χωρίς αγάπη δεν μπορεί να νοηθεί…γιατί θα είναι ένας κόσμος φόβου και τρόμου …ένας κόσμος απόκοσμος και απάνθρωπος…

Είναι, λοιπόν , ώρα η αγάπη να ξαναγεννηθεί στις καρδιές των ανθρώπων…να κάνει πάλι την επανάστασή της…μια επανάσταση Αγάπης Χριστού, μια επανάσταση του «Αγαπάτε Αλλήλους»,μια επανάσταση της συμπαράστασης και της αλληλεγγύης…

Και η αγάπη είναι το μέτρο και η αρμονία στις ανθρώπινες σχέσεις…είναι η συγνώμη και η συγχώρεση …είναι η σιωπή και η ταπείνωση…είναι η μεγαλοσύνη και η ευσπλαχνία και το έλεος…

Η Αγάπη είναι ο φωτεινός δρόμος …και μπορεί και πάλι να ξαναγίνει ο πραγματικός οδηγός…να γλυκάνει τις καρδιές των ανθρώπων και των ηγετών…

Και η αγάπη, φίλοι μου, η πραγματική και η ανυπόκριτη αγάπη, μπορεί να αλλάξει και πάλι τον κόσμο…γιατί μόνο αυτή μπορεί να δώσει ένα καινούργιο νόημα στις σχέσεις και τη ζωή των ανθρώπων και των κοινωνιών…

Κι η φτώχεια κι η πείνα και οι αρρώστιες μέσα από την αγάπη θα αλλάξουν πρόσωπο…κι οι πόλεμοι και η καταδυνάστευση των ισχυρών θα σταματήσουν…κι οι έχθρες και τα μίση και οι αντιδικίες θα εκλείψουν…και θα λάμψει το φως της αγάπης…

Κλείνω το αλφαβητάρι της 3ης χιλιετίας και διαβάζω : "Επανάσταση της Αγάπης"… και συλλογίζομαι ότι είναι η ώρα …ήρθε η στιγμή να ξαναρχίσουμε πάλι από το αληθινό... αυτό το καθάριο φως της ψυχής του ανθρώπου…